Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၈၆) </h2> <h2 style="text-align: center;">အနိုင်ရနိုင်ခြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အိုး မင်း ငါ့ကို အဲဒီလို လောဘကြီးတဲ့ကောင်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ၏မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သောက်သုံးလိုက်ပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများကို အပြည့်အဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူတိုင်းက မြို့ထဲတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့၏ ယခင်တိုက်ပွဲမှ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်များမှာ အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသကို သိသိသာသာ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ မင်းပြောတာ မှန်တယ်ဆိုရင်တောင်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါစောနက အဲဒီသော့ကို ချိန်ဆကြည့်တုန်းက အဲဒါက အရမ်းသေသေသပ်သပ် ပြုလုပ်ထားပေမဲ့ သော့တုဖြစ်နေတာကို သတိပြုမိခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာ အတုလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ထိတ်လန့်သွားပြီး တွေဝေစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ယိချန်းက တကယ်ကို မြေခွေးအိုတစ်ကောင်ပဲ။ သူက လူတိုင်းကို လှည့်စားဖို့ သော့တုကို အချိန်အကြာကြီးကတည်းက လုပ်ထားခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ယိချန်းက ဒီလျှို့ဝှက်ရတနာအပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး မျှော်လင့်ချက်တွေအားလုံးကို ပုံအပ်ထားရင် သူအသက်ကို စွန့်ရရင်တောင်မှ အဲဒါကို စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ တကယ်ပဲ ဆုံးရှုံးသွားရင် ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းကို သွားချင်စိတ် ရှိအုံးမှာတဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီမြေခွေးအိုက မင်းကိုတောင် လှည့်စားခဲ့တယ်။ မင်း သူနဲ့ ခရီးမသွားတော့တာ မအံ့အောတော့ဘူး။ မင်း သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ထွင်းဖောက်မြင်ခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ၏သောက်စရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သောက်သုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ စဉ်းစားချက်က သော့တုကို သုံးပြီး ခဏလှည့်စားနိုင်ပေမဲ့ အဲဒါကို ထာဝရ လျှို့ဝှက်ထားလို့မရဘူး။ သော့တုကို မကြာခင်မှာ သတိပြုမိသွားလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပဲ။ ငါအမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းကို ရောက်သွားတာနဲ့ ဒီဒုက္ခက သဘာဝအတိုင်း ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းရဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" မှန်တယ်။ မင်းမှာ ရတနာတွေ အလုံအလောက် ရှိနေပြီ။ ရှေးဟောင်းရတနာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပေါပေါ သူတို့က မင်းမှာ ရှိတာထက် မကျော်လွန်နိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>အဲလို အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုအတွက် မင်းကိုယ်မင်း ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်စရာမလိုဘူး။ မင်းအခု ဘယ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အတွင်းမှ စိမ်းလန်းသော လှိုင်းဂယက်များကို ကြည့်ရှုကာ တစ်ခွက်လုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစက ငါနဂါးသွေးကို သုံးပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်မှ ချီရှန်းဖုန်းနဲ့ ချိန်းဆိုထားတာကို သွားစောင့်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> စွမ်းအားကို ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က စုပ်ယူသွားပြီး ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တံခါးခြောက်ပေါက်ကို ဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် ကြယ်ကိုးပွင့် အလယ်အလတ်အဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်နေတယ်။</p> <p> </p> <p>ငါအရင်ဆုံး မြောက်ပိုင်းရေခဲအဆီအနှစ်ကို သွားရှာပြီး နတ်ဘုရားသံမဏိကို သန့်စင်ဖို့ စဉ်းစားနေတယ်။</p> <p> </p> <p>အရှင်မုတိက ယွမ်ကောင်းဟန်ကို သန့်စင်ခြင်းရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ပါဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကတည်းက အဲဒီကောင်က ငါ့ကို မြောက်ပိုင်းရေခဲအဆီအနှစ်ကို သွားရှာဖို့ တိုက်တွန်းနေခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီဟာက အခုထိ စာရင်းမရှိဘူးမို့လား”</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ကောင်းဟန်က မြင့်မြတ်တဲ့ ကျမ်းဂန်တွေထဲမှာ သဲလွန်စအချို့ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါက စမ်းကြည့်ရကျိုးနပ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အရမ်းအချိန်ဖြုန်းတာပဲ။ မင်း ငါနဲ့အတူ အရှေ့ပင်လယ် မိုးရေနယ်မြေကို ဘာလို့ မလိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မိုးရေနယ်မြေ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း နဂါးခေါင်းကနေ နဂါးဓားကို ခိုးချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"အင်း"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက သူ၏အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးဓားတင် မဟုတ်ဘူး။ မိုးရေနယ်မြေလို့ ခေါ်တဲ့နေရာကလည်း နဂါးနယ်မြေတစ်ခုကနေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသင့်တယ်။ ပြီးတော့ အရမ်းကြီးမားတဲ့ တစ်ခု"</p> <p> </p> <p>သူ၏အသံမှာ လောဘနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ခိုးနိုင်မလား မခိုးနိုင်မလားဆိုတာ နောက်ကိစ္စပဲ… နောက်ဆုံးတော့ ဒါက တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ ငါတို့ ခိုးဖို့ ကြိုးစားရင် ငါတို့ ဓားပြတွေ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် 'တခြားသူတွေရဲ့ဟာ' လို့ ဘာပြောချင်တာလဲ။ ရှေးဟောင်းနဂါးစစ်က ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာတွေက နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်တိုင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ သူတို့ပိုင်ဆိုင်ရမှာလဲ။ ငါတို့ သွေးမျိုးရိုးနဲ့ အထောက်အထားကို ပြောမယ်ဆိုရင် ငါက သူတို့ထက် အများကြီး ပိုတရားဝင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စကားမစပ် လုံလုံ မင်းရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ။ မင်းအရမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက နဂါးရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံးမျိုးဆက်ပဲ။ ငါနောက်ခံ ဘာလိုအပ်လို့လဲ။ ငါက တရားဝင်နဂါးတစ်ကောင်ပဲ… လော့ချင်းယွင်နဲ့ လုံချမ်မြန်လို နဂါးသွေးပိုင်ဆိုင်တဲ့ လူသားတွေနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုတွေကလည်း နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်တွေ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်။ နဂါးစစ်မျိုးရိုးက အခု ပင်လယ်လေးစင်းမှာပဲ တည်ရှိတယ်။ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ အရမ်းရှားပါးတယ်။ ပြီးတော့ မင်းတွေ့ရင်တောင် အများစုက တခြားမျိုးစိတ်တွေနဲ့ မျိုးစပ်ထားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို နဂါးနယ်မြေရော။ အဲဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားက လေဟာနယ်ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖောက်ထွက်ပြီးမှ မင်းဖန်တီးခဲ့တဲ့ နယ်မြေတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် အဲဒါက နယ်မြေတစ်ခုရဲ့ စွမ်းအားပဲ။ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေစွမ်းအားက မင်းတို့ လူသားသိုင်းပညာရှင်တွေ သိုင်းအဓိပတိနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီးမှ 'နယ်မြေ' လို့ ခေါ်တဲ့အရာနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားတယ်။</p> <p> </p> <p>အထီးကျန်ရှစ်ပါးနယ်ပယ်ရဲ့ သိုင်းအဓိပတိက အရမ်းအားကောင်းလို့ လေဟာနယ်ရဲ့ လေးဘက်လေးတန်ကို နှိမ်နင်းနိုင်တယ်။ သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဝါအတွင်းမှာ စွမ်းအားမြှင့်တင်မှုကို ရရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် သူက သိုင်းအဓိပတိလို့ လူသိများတယ်။</p> <p> </p> <p> နဂါးရဲ့ နယ်မြေက လုံးဝ လွတ်လပ်တဲ့ လေဟာနယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို အဲဒါက နယ်ပယ်တွေရဲ့ စွမ်းအားလား။ ဥပမာ ငါ့ရဲ့ မိုးကြိုးနယ်မြေနဲ့ ဓားနယ်မြေ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဒီအသေးစားနယ်မြေစွမ်းအားအထက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ မင်း 'နယ်မြေစွမ်းအား' လို့ ခေါ်တဲ့အရာက တစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေက သူတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်ပြီးမှ ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ခေါ်ယူ စုပ်ယူခြင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်နဲ့ ပြည့်နေတဲ့ 'အတားအဆီး' တစ်ခုထက် ဘာမှမပိုဘူး။</p> <p> </p> <p>နဂါးနယ်မြေကတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားပြီး ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကနဲ့ လုံးဝ လွတ်လပ်စွာ တည်ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p> ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အဲဒါက နယ်မြေသုံးခုကို ကျော်လွန်ပြီး ဒြပ်စင်ငါးခုအပြင်ဘက်မှာ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အများကြီး ပြောခဲ့တယ်၊ မင်းက ငါတို့ထက် ပိုအားကောင်းပြီး ပိုသာလွန်တယ်လို့ ဆိုလိုနေတာပဲ ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အလွန် စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား မင်းဝန်မခံချင်ရင်တောင် အဲလိုပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ငါ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်တွေကို သုံးတဲ့အခါ ငါလည်း နဂါးနယ်မြေစွမ်းအား အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖွဲ့စည်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်းအားနည်းတယ် အခြေခံအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။</p> <p> </p> <p> အရှေ့ပင်လယ်ရဲ့ မိုးရေနယ်မြေက နဂါးစစ်က ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ နဂါးနယ်မြေက အရင်တုန်းက ကြေမွသွားပြီးမှ သူ့ဘာသာသူ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒါက အရမ်းအားကောင်းတဲ့ နဂါးစစ်စွမ်းအားတွေ အခုထိ ပါဝင်နေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အများစုကို နားလည်သွားသည်။ နဂါးများက ထိုမိုးရေနယ်မြေအတွင်း၌ အပြင်းထန်ဆုံးဒဏ်ရာတွေကနေတောင် ပြန်ကောင်းနိုင်တာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အကြံက နဂါးစစ်ရဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး အဆုံးမဲ့ကပ်ဘေးဓားကို လုယူဖို့ မိုးရေနယ်မြေကို သွားဖို့ပဲလား။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မိုးရေနယ်မြေရဲ့ အလယ်ဗဟို ကောင်းကင်ရဲ့ အဆုံးမှာ နတ်သားရဲတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့"</p> <p> </p> <p>ပထမနဂါးရဲ့ အကြည့်နဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကို ပြန်သတိရလိုက်ရာ ယွင်ရှောင်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူ့နှလုံးသားတွင် အားမရှိသော ခံစားချက်တစ်ခု တိုးပွားလာသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမနဂါးမှာ အရှေ့ပင်လယ်နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးဖြစ်ပြီး နဂါး၏ စစ်မှန်သော သားတော်တစ်ပါးဖြစ်ကာ ရှေးဟောင်းနတ်သားရဲများထဲတွင်ပင် အလွန်အားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေမှာ ကြီးမားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကြောင့် သူက ရှည်လျားတဲ့ အိပ်စက်ခြင်းထဲကို ကျရောက်သွားရမှာပဲ။ သူနိုးလာရင်တောင်မှ သူတစ်ချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ စွမ်းအား ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက အရမ်းအန္တရာယ်များသေးတယ်။ ငါတို့ ယုံကြည်မှုရှိမှ သွားကြစို့။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ငါတို့ အရှေ့ပင်လယ် တော်ဝင်နန်းတော်ရဲ့ မြေကြောတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရတနာတွေကို လုယူခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ခေါက် ငါတို့ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းတွေနဲ့ မိုးရေနယ်မြေကို တူးဖော်ကြမယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးစေးတစ်စက် ကျဆင်းလာကာ အဆင်မပြေစွာ ပြုံးရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လောကကြီးတစ်ခုလုံး မငြိမ်မသက်ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်တယ်။ ပေါင်လွန်က ငါ့ကို သတ်ဖို့ လူတွေ ခေါ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပေါင်လွန်ရဲ့ သမီးနဲ့ ကိစ္စတွေကို မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်သင့်တယ်။ အဲဒီကလေးမလေးက ဘာရုန်းကန်မှုမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>မင်း သူမကို အချိန်မရွေး ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ မင်းသူမကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်သရွေ့တော့ အဲဒီအရေးကြီးတဲ့ နေရာမှာ မင်းရဲ့ လူရင်းတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ် ဟီးဟီး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ချွေးစေးကို သုတ်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အရူး… မင်းက ငါ့ကို မကောင်းတဲ့ အကြံတွေပဲ ပေးတယ်။ ငါ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရောက်ပြီးမှ မင်းနဲ့အတူ အရှေ့ပင်လယ်ကို သွားမယ်"</p> <p> </p> <p>သူစကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ပုံရိပ်မှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်၏ မှိန်ဖျော့သော မွှေးရနံ့တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး သူတို့ ဘယ်သွားတာလဲ။ သူတို့ စောနက ဒီမှာပဲ ရှိနေတာပဲ"</p> <p>           </p> <p>ခဏအကြာတွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဝန်ထမ်းက တစ်စုံတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူက ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း မြင်ကွင်းတွင် မည်သူမျှ မရှိဘဲ သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း စိမ်းဖန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>စားပွဲပေါ်တွင် အေးစက်သော လက်ဖက်ရည်သာ ကျန်ရှိပြီး ယွမ်ချီကျောက်တုံးများ လုံးဝမရှိသောကြောင့် လူငယ်မှာ မပေးဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>သူ၏ခေါင်းကို ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ချက် ခံလိုက်ရပြီး ဆိုင်ရှင်က ဒေါသတကြီး ပြေးလာကာ သူ့အား အကြိမ်ကြိမ် ထိုးကြိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပိုသတိထားတတ်အောင် သင်ယူသင့်တယ်။ မင်း နောက်တစ်ခါ တစ်ယောက်ယောက်ကို မင်းရဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို အလကားသောက်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီ။ မင်း ငါ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို အနှေးနဲ့အမြန် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> ဒါက အကောင်းဆုံးဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ပဲ။ အလယ်အလတ်အဆင့် ယွမ်ချီကျောက်တုံး ရှစ်တုံး ကုန်ကျတယ်၊ ငါ မင်းရဲ့ လစာကနေ နှစ်လစာ ဖြတ်တောက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟမ်"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းက ကြက်သေသေသွားပြီး ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလူက အရမ်းယဉ်ကျေးတယ်၊ သူက အောက်တန်းစားကောင် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲဗျာ။</p> <p> </p> <p>သူဌေး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်လစာကို လဝက်လောက် ဖြတ်တောက်ပြီးပြီ။ ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ ချက်စရာဆန်မရှိတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဒီလို ဆက်မသွားနိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင်က သူ၏နားကို ဆွဲလိမ်ပြီး ရှေ့နောက် ယမ်းခါကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းအရမ်း မျက်ကန်းဖြစ်နေရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ မင်း မျက်လုံးဖြူဖြူလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ရုံနဲ့ မင်းရဲ့ သတိကို လွှတ်လိုက်တယ်။ မင်း ယောက်ျားအားလုံးကို ကြည့်ရတာ ကြိုက်တယ် မင်းသေသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကောင်လေး၏ နားများမှာ နာကျင်နေပြီး သူက အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငြင်းခုံတာ ရပ်လိုက် တိတ်တိတ်နေ။ ငါ ရှေ့က လူအတွက် လက်ဖက်ရည်ဖိုး ပေးမယ်။ တူညီတဲ့ လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ထပ်ယူလာခဲ့"</p> <p> </p> <p>"ဂျလောက်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချီကျောက်တုံးတစ်ပုံမှာ စားပွဲပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေပြီး အဆင့်မြင့်ယွမ်ချီကျောက်တုံး ဆယ်တုံးကျော် ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင်နှင့် သူ့လက်ထောက်မှာ ယွင်ရှောင် ထိုင်ခဲ့သော နေရာများတွင် ယောက်ျားနှစ်ယောက် ထိုင်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူမှာ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ကို သိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မဆင်မခြင်လုပ်ရန် မဝံ့ဘဲ အလျင်အမြန်နှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ယွမ်ချီကျောက်တုံးများကို ယူပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ထပ်ချက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချန်ဝူချုံနှင့် ကျိုးချူဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး စိတ်ရှုပ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချူက လက်ဖက်ရည်ကို သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကြည်လင် စိမ်းလန်းသော လက်ဖက်ရည်ကို ချန်ဝူချုံထံသို့ ပေးအပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ လက်ဖက်ရည်သောက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဝူချုံမှာ ရှီချွမ်းမြို့သို့ ဝင်ရောက်ကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ကျိုးချူက သူဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ မခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားမပြောဝံ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဝူချုံက သူ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ရုတ်တရက် စိမ်းလန်းသော အရောင်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ဖျော့တော့သော အပြာရောင်ရေခဲပုံဆောင်ခဲများ ဖွဲ့စည်းသွားသည်။ သူ့လက်မောင်းတစ်ခုလုံးလည်း အေးခဲသွားပြီး နှင်းခဲတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>" ဆရာ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချူက ထိတ်လန့်သွားပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ သတိဝီရိယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဝူချုံက မျက်လုံးဝံ့ကာ သူ့အား အပြစ်တင်သော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးချူက တံတွေးကို ပြင်းထန်စွာ မျိုချပြီး စကားမပြောဝံ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်မောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်သည်နှင့် ချန်ဝူချုံက နှင်းခဲကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချထားပြီး လက်ဖက်ရည်မှာ သူ၏ကြည်လင် စိမ်းလန်းသော အရောင်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် အပူပေးလိုက်သည်နှင့် ရေနွေးငွေ့များ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်စားပွဲတွင် အခြားလူတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အမူအရာမရှိ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏အမူအရာမှာ လေးလံနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်သွမ့်ကျူ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချူက လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သော်လည်း အသံမထွက်ဝံ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"လက်ဖက်ရည်က အေးသွားရင် ပြန်အပူပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားတာနဲ့ ပြန်ရဖို့ ခက်တယ်"</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေမင်သွမ့်ကျူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ချန်ဝူချုံက သူ့လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ မလှုပ်ရှားလို့ အပြစ်တင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တိုက်ခိုက်ရင် လီယွင်ရှောင်ကို သတ်ဖို့ အနည်းဆုံး ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း"</p> <p> </p> <p>ချန်ဝူချုံက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတကယ်ပဲ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တာလား… ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကိုပဲ အပြစ်တင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို အနည်းဆုံးတော့ ငါးဆယ် ငါးဆယ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ချန်ဝူချုံက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းနဲ့ ငါ ခန့်မှန်းတာ တူညီတယ် ငါးဆယ် ငါးဆယ် အခွင့်အရေးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အနိုင်ရဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကူဖေးယန်က အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူက ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါတို့ နောက်တစ်ခါ တွေ့တဲ့အခါ သူတော်စင်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းကို တွေးလိုက်ရာတွင် သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save