Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၃၅</h2> <h2 style="text-align: center;">( အတိတ်အကြောင်း ပြန်ပြောခြင်း - ၁ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လင်းရန်၏ စိတ်နေသဘောထား အရ ဆိုလျှင် သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက် စူးစမ်းလေ့လာမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ခါတွင် လင်းရန် လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ညလုံး ဆက်တိုက် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများကြောင့် လင်းရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အကန့်အသတ် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူသည် တိုက်ပွဲတွင် သူ့ နတ်ဘုရားအဆီအနှစ် များကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည်လည်း သံမဏိဖြင့် လုပ်ထားခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ လင်းရန် အားကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရေအောက် စူးစမ်းလေ့လာခြင်းသည် အလွန် ပညာမဲ့ရာ ကျပေလိမ့်မည်။ <br /> "ငါ မင်းပြောတာ နားထောင်မယ်... အချိန်ရတဲ့အခါ ငါ အနားယူပြီး ပြန်လည် သက်သာလာမှ ပြန်လာခဲ့မယ်..."</p> <p>လင်းရန်သည် ပိုရန်ရေကန်တစ်ခုလုံး၏ မြေပြင်အနေအထားနှင့် ရေအခြေအနေများကို လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ့ မျက်နှာ အမူအရာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်သွားသည်။ သူ သတိထားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ လုံတျန်းဖန်ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p>"လုံတျန်းဖန်... မင်း ဒီနေရာမှာ ရေထဲဝင်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်မှတော့ မင်း ရှင်မလား သေမလား ဆိုတာ မင်းရဲ့ ကံတရား အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်..."</p> <p>လင်းရန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>"အနီကြီး... ဒီ မည်းမှောင်တဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို သိမ်းလိုက်တော့... မိုးလင်းတော့မယ်..."</p> <p>"မင်း ရေထဲ အရင်ဆင်း... နဂါးကန်ကို ပြန်သွားပြီး နဂါးနီရဲ့ အသိုက်ကို စစ်ဆေးကြည့်... ရတနာတွေ ရှိမရှိ ပေါ့... နောက်ကျမှ ငါ မင်းကို လာရှာမယ်..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သွေးမိစ္ဆာနဂါးသည် ချက်ချင်း နဂါးဟိန်းသံ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းထွက်ခွာသွားပြီး နဂါးကန် ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းရန် အနေဖြင့်မူ သူ့ အရိပ်စိမ်းဓားပျံကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ယင်းပေါ်သို့ တက်ကာ ရီမိသားစုဝင် သုံးဦး ရှိရာ နေရာသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p>လင်းရန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရီမိသားစုဝင် သုံးဦးသည် သဘာဝကျစွာပင် သူ့ကို ကြိုဆိုရန် သွားရောက်ကြလေသည်။ အထူးသဖြင့် လင်းရန်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို အားကိုးသော ရီတျန်းရှောက်သည် ရီချင်ရှင်း နှင့် ရီတျန်းတု တို့ကို နောက်တွင် ချန်ထားခဲ့ပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဟေ့... လင်းရန်... အဲဒီကောင်လေး လုံတျန်းဖန်က ရူးနေတာ... မင်း ဘာလို့ သူနဲ့အတူ အောက်ဆင်းပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်မရှင်းခဲ့တာလဲ..."</p> <p>အဝေးမှနေ၍ ရီတျန်းရှောက်သည် လင်းရန်ကို အော်ဟစ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူ့ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး သူ့ စကားများတွင် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>"အခြေအနေ ဆိုးရွားနေတဲ့ ရန်သူကို လိုက်မတိုက်သင့်ဘူး... ငါ လုံတျန်းဖန်ကို သတ်ကို သတ်ရမယ်လို့မှ မရှိတာ..."</p> <p>လင်းရန် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီကောင်လေး လုံတျန်းဖန် ရဲ့ ပြောင်းပြန်အကြေးခွံ နဂါးဒေါသ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်က အများဆုံး သုံးမိနစ်ပဲ ကျန်တော့တာ... သူ မင်းကို နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်တာက သေခါနီး ရုန်းကန်တာ သက်သက်ပဲ... ပြီးရင် သူက အချိန်အကြာကြီး အားနည်းတဲ့ ကာလကို ရောက်သွားတော့မှာ... သူ့ကို မသတ်လိုက်ရတာ သိပ်နှမြောစရာ ကောင်းတာပဲ..."</p> <p>ရီတျန်းရှောက်သည် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေမနပ် ဖြစ်ဟန်၊ နောင်တရဟန်များ ဆောင်ထားပြီး လင်းရန်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသယောင် ပြုမူနေလေသည်။</p> <p>လင်းရန်သည် အလွန် မြန်ဆန်ပြီး ရီတျန်းရှောက်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ရီတျန်းရှောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဪ... ဟုတ်လား... လုံတျန်းဖန်က ခင်ဗျားနဲ့ ရန်ငြိုး ရှိလို့လား..."</p> <p>ရီတျန်းရှောက် ချက်ချင်း မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "သောက်ကျိုးနည်း... ငါ သူ့ကို မတွေ့ရတာတောင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ... ငါက သူနဲ့ ဘာရန်ငြိုး ရှိရမှာလဲ... ငါက မင်းကောင်းဖို့ ပြောနေတာ... မင်း သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို မြင်တယ် မဟုတ်လား... ဒီတစ်ခါ မင်း သူ့ကို မသတ်ရင် အနာဂတ်မှာ သူ မင်းကို သေချာပေါက် လက်စားချေလိမ့်မယ်... မင်းကို အနားပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>"ဪ..."</p> <p>လင်းရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသံကို တမင် ဆွဲလိုက်သည်။ "ကျုပ်ကောင်းဖို့ ပေါ့လေ... ကောင်းပြီ... လုံတျန်းဖန် ရဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်က ကုန်ဆုံးသွားတာ ကြာပြီ... ပြီးတော့ သူက ကျုပ်လက်ချက်နဲ့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီးသား... သူက ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက် သေချာပေါက် မဟုတ်တော့ဘူး... ခင်ဗျား အခု အောက်ဆင်းပြီး ကျုပ်အစား သူ့ကို သွားသတ်ပေးပါလား..."</p> <p>ပြောပြီးနောက် လင်းရန်သည် ရီတျန်းရှောက်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ သူ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"အဲ..."</p> <p>ရီတျန်းရှောက်၏ ဖက်တီး မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အနေရခက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေကာ ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူး... ငါတို့ ရီမိသားစုနဲ့ လုံမိသားစုက ရန်ငြိုးမှ မရှိတာ... ငါ သူ့ကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်လို့ ရမလဲ... ဒါ့အပြင် ငါလို လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်က အားနည်းနေတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ အခွင့်ကောင်းယူမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>စကားဆုံးသောအခါ ရီတျန်းရှောက်၏ မျက်နှာသည် လေးနက်သွားပြီး စိတ်ဓာတ်ပြင်းပြဟန် ပေါက်နေလေသည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "အောက်ဆင်းသွားစမ်း..."</p> <p>လင်းရန်သည် ရီတျန်းရှောက် သူ့ကို လှည့်စားနေသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး နတ်နဂါးဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရီတျန်းရှောက်၏ အနောက်သို့ ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားပြီး ရီတျန်းရှောက်၏ ဖက်တီး လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ အောက်သို့ ပျံဆင်းသွားလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ရေမျက်နှာပြင် အထက် မီတာ ၂၀ အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရီတျန်းရှောက်၏ ဖက်တီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p>ရီတျန်းရှောက် သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားလေသည်။ သူ ခြေလက်များကို ယမ်းကာ ရုန်းကန်သော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ လင်းရန်၏ ပစ်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ရေထဲသို့ ခုနစ်မီတာ ရှစ်မီတာခန့် နစ်မြုပ်သွားလေသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... မင်း လှည့်စားတတ်အောင် ငါ သင်ပေးတာ... ကြောက်သွားပြီ မဟုတ်လား..."</p> <p>ရီတျန်းရှောက်ကို ရေထဲသို့ ပစ်ချပြီးနောက် လင်းရန် သူ့ကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ထိုအစား သူသည် လာလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားပြီး အခြား နှစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p>ရီချင်ရှင်း နှင့် ရီတျန်းတုတို့သည် လင်းရန် ရီတျန်းရှောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ကို ကြည့်နေကြသော်လည်း ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်း မပြုကြပေ။ ထိုနှစ်ဦး စနောက်နေကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p>အထူးသဖြင့် ရီတျန်းတုသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေပြီး လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>လောင်ရီဘုရားကျောင်း ရေပြင်သည် ဆန်းကြယ်ပြီး အန္တရာယ်များသော်လည်း အမြဲတမ်း ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ သေချာပေါက် ရေထဲကျသွားသူတိုင်း ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ဆုံးသွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သင်္ဘောများ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ ထိုနေရာသည် တားမြစ်နယ်မြေ အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"နတ်သမီး အစ်မကြီး..."</p> <p>လင်းရန်သည် ရီချင်ရှင်း၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ရီချင်ရှင်း သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ဒေါ်လေးလို့ ခေါ်..."</p> <p>"ဟဲဟဲ... ကျွန်တော် မေ့သွားလို့ပါ... မေ့သွားလို့ပါ... ဒေါ်လေးရီ..."</p> <p>လင်းရန် ဘယ်အချိန် ရပ်တန့်ရမည်ကို သိသည်။ သူ ချက်ချင်း ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ မျက်နှာ အမူအရာ လေးနက်သွားကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ <br /> "ဒေါ်လေးရီ... ခုနက ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ်ကနေ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အတွက် ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."</p> <p>ထိုသည်မှာ လင်းရန်၏ ရင်ထဲမှ လာသော စကားများ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာနိုမ်နင်းအစည်းအဝေးတွင် ရီချင်ရှင်း အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပြီး ခွန်လွန်မှ အင်မော်တယ်သခင် နှစ်ဦးကို ပိတ်ဆို့ပေးခဲ့ခြင်းသည် လင်းရန်ကို ကူညီရုံ သက်သက် ဖြစ်သည် ဆိုလျှင် ခုနက နဂါးကန် ရေပြင်တွင် ရီမိသားစုဝင် နှစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားပြီး လုံဟောင်ကန်း နှင့် လုံတျန်းရှင်းတို့ကို ပိတ်ဆို့ပေးခဲ့ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ် ရှင်းလင်းလွန်းလှပေသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကိစ္စတွင် မိသားစုကြီး သုံးခု ပါဝင်ပတ်သက်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>မိစ္ဆာနိုမ်နင်းအစည်းအဝေးတွင် လုံမိသားစုသည် နောက်ကွယ်မှ မီးထိုးပေးရုံသာ ရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ လုံမိသားစုက ဝန်မခံလျှင် သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။</p> <p>သို့သော် ခုနက နဂါးကန် ရေပြင်ရှိ နဂါးလုပွဲသည် လုံမိသားစု၏ အစစ်အမှန် အကျိုးစီးပွားနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။ ယင်းသည် လင်းရန်နှင့် လုံမိသားစု၏ အရေးအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များကြား သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲ ဖြစ်သည်။ ရီမိသားစုက လင်းရန်ကို ကူညီပြီး လုံမိသားစုကို ပိတ်ဆို့ပေးခဲ့ခြင်းသည် သူတို့ လင်းရန်နှင့် မဟာမိတ် ဖွဲ့ပြီးပြီဟု ဆိုလိုရာ ရောက်ပြီး လုံမိသားစု အနေဖြင့် ထိုအချက်ကို အသုံးပြုကာ ရီမိသားစုကို စစ်ကြေညာနိုင်ပေသည်။</p> <p>သူတို့ တကယ် ကူညီခဲ့သလား မကူညီခဲ့ဘူးလား ဆိုသည်မှာ လင်းရန်အတွက် အရေးမကြီးပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ ရီမိသားစုက သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ကြေညာလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>လင်းရန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရီချင်ရှင်း ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် နတ်ဘုရား အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>သေချာပေါက် အကူအညီ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် သူမနှင့် ရီတျန်းတု၏ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုသည် လင်းရန်အတွက် အနည်းငယ်သော အကူအညီသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းရန်သည် အဆုံးသတ်တွင် သူ့ စွမ်းအားကို ပြသခဲ့သောကြောင့်ပင်။ သူသည် နဂါးကန် ထဲရှိ နဂါးကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ရုံ သာမက လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက် အသုံးပြုထားသော လုံတျန်းဖန်ကို ထိုအခြေအနေအထိ ရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ သူမ၏ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုကို လုံးဝ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းရန် လက်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သော အရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရီချင်ရှင်း တည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ အသက်ရှူသံပင် အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာလေသည်။</p> <p>ယင်းမှာ တလက်လက်ထနေသည့် ပလက်တီနမ် သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းပင်။</p> <p>အခန်း ၁၅၃၅ ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save