Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆</h2> <h2 style="text-align: center;">အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ထွက်ခွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်မင်က ကျောက်တုံး အခွံကို ဆက်မခွာတော့ချေ။ တောအုပ်ထဲရှိ အခြေအနေက သူ့ကို အလောတကြီး လုပ်ခွင့် မပေးဘဲ အကယ်၍ ဤနေရာမှ အလင်းတန်း တစ်ခု ထိုးတက်လာပါက သူ၏ အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောက်တုံးမှာ နှစ်ဆခန့် သေးငယ်သွားပြီးနောက် သူ ဝတ်ဆင်ထားသော သားရေ အင်္ကျီ လက်ပွကြီး ထဲသို့ အတင်း ထည့်မည် ဆိုလျှင် ရနိုင်သော်လည်း သူ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p>ချင်မင်က တောင်အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ကျောက်တုံးကို တောအုပ်ထဲတွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>တောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သော လမ်းဝတွင် လူများ စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထူးခြားသော ဆုံမှတ် ထဲရှိ ရှားပါး ပစ္စည်းများ အတွက် အဖွဲ့အစည်း ကြီးများ အားလုံးက အလွန် တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူက သားရေ ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားသော မိန်းကလေးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လေနှင်းမုန်တိုင်း ထဲတွင် ရပ်နေကာ ဆံပင်များ လွင့်ဝဲနေသော်လည်း မျက်နှာကိုမူ သေချာ မမြင်ရသေးပေ။</p> <p>"သူ တကယ်ပဲ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးပဲ"</p> <p>ထိုကျီးကန်းလည်း ရှိနေပြီး ချင်မင်ကို မြင်သွားကာ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် သင်္ကေတများ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ကို သေချာ ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ လှိုင်းငယ်လေးများ ထနေလေသည်။ ထိုလမ်းတစ်လျှောက်တွင် တောင်အပြင်သို့ ထွက်လာသူများကို စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံး မည်မျှ ရှိမည်ကို မသိနိုင်ဘဲ အကယ်၍ ကျောက်တုံးကို သယ်လာပါက သေချာပေါက် ပေါ်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများနှင့် ကျီးကန်းက ကောင်းကင်ယံ တွင် ပျံဝဲနေပြီး တောင်နက်ကြီး ထဲသို့ ဝင်ရောက် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေရာက လုံးဝ နားလည်လို့ မရတော့ဘူး ဘယ်လိုလုပ် အရောင်ဆယ်မျိုး တောက်ပနေတဲ့ ဆုံမှတ် ထွက်လာရတာလဲ နောက်ပြီး အရောင်ငါးမျိုး တောက်ပနေတဲ့ နေရာနဲ့ပါ ပေါင်းစပ်သွားသေးတယ် ငါ တော်တော် သွားလုချင်နေပြီ အစောကတည်းက သိရင် နင့်ဆရာ ကို ကိုယ်တိုင် လာခိုင်းပြီး ကျီးကန်းဘိုးဘိုးကိုပါ အမည်းရောင် မြူခိုးတွေ ကမ္ဘာထဲကနေ ခေါ်လာခဲ့ရမှာ ဘယ်သူ တားရဲမလဲ ကြည့်ရအောင်"</p> <p>အမည်းရောင် သားရေ ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားသော မိန်းကလေးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နင် အရမ်း မလုပ်နဲ့ အခု အဆင့်မြင့် သားရဲတွေ အကုန်လုံး သွေးဆာနေကြပြီ ငါတို့ အချိန်ကောင်းကို စောင့်ကြတာပေါ့"</p> <p>ချင်မင်က တောင်အပြင်ဘက်ပိုင်း တွင် မုချင်း၊ ချောင်လုံ နှင့် အခြားသူများကို ရှာတွေ့သွားပြီး ထိုလူငယ်များမှာ အလွန် သတိထားကြကာ လုံးဝ အလောတကြီး မလုပ်ကြကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။</p> <p>"မင်း ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ အခု တောင်ထဲမှာ အရမ်း အန္တရာယ် များတယ်"</p> <p>အမည်းရောင် ဆိတ်စီး သူရဲကောင်း ရန်ယုံချင်း က သူ့ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟို စကားပြောငှက်ကို လိုက်ဖမ်းနေတာ လွတ်သွားတယ်"</p> <p>ချင်မင်က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ချောင်လုံက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘယ်နေရာမှာ လွတ်သွားသနည်း ဟု ချက်ချင်း မေးလိုက်လေသည်။ ထိုစကားပြောငှက် က သူ့ကို အပြင်းအထန် ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး ယခုထိ ဒေါသ မပြေသေးပေ။</p> <p>ယနေ့ တောင်နက်ကြီး ထဲရှိ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် အနီးအနားရှိ သာမန် ရွာသားများပင်လျှင် လှမ်းကြည့်နေကြပြီး နေမင်းကြီး ပြန်ထွက်လာသကဲ့သို့ တောက်ပသော မြင်ကွင်းကို ၎င်းတို့ တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပဲ ရှိသည်။</p> <p>မှောင်ရီဝိုးတဝါး အချိန် ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း တောင်ကြီးထဲတွင် အဖြေ မပေါ်သေးပေ။</p> <p>ချင်မင်က သူ၏ အလုပ်ရှင်များကို သေချာ မေးမြန်းပြီးနောက် တောင်ထဲသို့ ထပ်မဝင်တော့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဦးလေးရွှီ အဘိုးလျှို ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်"</p> <p>"ဟေ ဒီလောက် စောစော ဘာပြန်လုပ်မှာလဲ"</p> <p>အဘိုးလျှိုက ကြည့်လို့ မဝသေးချေ。</p> <p>ချင်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ပြန်ပြီး ထမင်းစားမလို့လေ တစ်နေကုန် ဗိုက်ဆာနေပြီ"</p> <p>ဝေ့ကျစ်ရို၊ ချောင်လုံ၊ မုချင်းနှင့် အခြားသူများ အားလုံး သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုလူငယ်လေးမှာ တကယ်ပင် ရိုးသား ဖြူစင်လွန်းကြောင်း တွေးမိလိုက်ကြသည်။ တောင်ထဲတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပွားနေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာ မှ လူများ အားလုံး အာရုံစိုက်နေကြသော်လည်း ထမင်းပြန်စားချင်သည့် သူ၏ စိတ်ကူးကို လုံးဝ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>"ဟုတ်သားပဲ နောက်ထပ် သုံးရက် သုံးည ဆက်ကြည့်နေလည်း ငါတို့နဲ့ ဘာမှ ဆိုင်တာ မှ မဟုတ်တာ သွားမယ် ပြန်ပြီး ထမင်းစားကြမယ်"</p> <p>အဘိုးလျှိုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အမည်းရောင် ဆိတ်စီး သူရဲကောင်း ရန်ယုံချင်း နှင့် အစ်ကိုရွှီတို့ လည်း အတူတူ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး တောင်ကြီးထဲတွင် အရောင်အသွေး စုံလင်နေသော်လည်း ယင်းမှာ ၎င်းတို့၏ ကမ္ဘာ မဟုတ်ချေ။</p> <p>ညဘက်တွင် ချင်မင်က ရွာထိပ်သို့ ရောက်လာပြီး အမည်းနှင့် အဖြူရောင် သစ်ပင် နှစ်ပင် အောက်တွင် ထိုင်ကာ တောင်ကြီး ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေလေသည်။ ထိုနေရာတွင် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေပြီး တောက်ပသော အရောင်များ အားလုံး မပျောက်ကွယ်သေးဘဲ အလွန် လတ်ဆတ် ကြည်လင်နေသဖြင့် လူတိုင်းကို လိုချင်တပ်မက် စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေပြီး အနားသို့ သွားချင်စိတ်များ ပေါက်လာစေလေသည်။</p> <p>"ဒီနေရာက အမည်းနဲ့ အဖြူရောင် တောင်တန်းကြီး ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာ တုန်းက ပြိုကျသွားပြီးကတည်းက အရင်လို အမည်းနဲ့ အဖြူရောင် မြင်ကွင်းမျိုး ပြန်မမြင်ရတော့ဘူး နှမြောစရာပဲ"</p> <p>ချင်မင် အံ့သြသွားပြီး နှင်းပြင်ထဲတွင် မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရကာ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>သူသည် ဒေသခံ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အမည်းနှင့် အဖြူရောင် တောင်တန်းကြီး ဆိုသော ရှေးဟောင်း အမည်ကို မသိရှိဘဲ သာမန် အချိန်များတွင် တောင်ထဲ ဝင်ပါက အရှေ့ဘက် တောင်ကုန်း၊ အနောက်ဘက် ချောက်ကမ်းပါး စသဖြင့်သာ ခေါ်ဝေါ်လေ့ ရှိသော်လည်း အဝေးမှ ရောက်လာသော ထိုမိန်းကလေး နှစ်ဦးက သူ့ထက်ပင် ပိုမို သိရှိနေကြလေသည်။</p> <p>လေနှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ထိုမိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ အလွန် ကြော့ရှင်း လှပစွာ ရပ်နေကြပြီး အဝတ်အစားများ လွင့်ဝဲနေကာ အလွန် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ယခုအခါ မီးစမ်းရေများ အလွန် ပူပြင်းသည့် နွေရာသီသို့ မရောက်သေးပေ။</p> <p>ထိုနှစ်ဦးက ရွာထိပ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် မီးစမ်းရေထဲရှိ အမည်းနှင့် အဖြူရောင် သစ်ပင် နှစ်ပင်ကို သေချာ ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။</p> <p>"ဒီရွာလေးမှာတောင် အမည်းနဲ့ အဖြူရောင် သစ်ပင် နှစ်ပင် ရှိနေပါလား အဲဒီတုန်းက အမည်းနဲ့ အဖြူရောင် တောင်တန်းကြီးက ကျန်ခဲ့တဲ့ မျိုးစေ့တွေ အညှောက်ပေါက်လာတာ နေမယ်"</p> <p>အစောပိုင်းက စကားပြောခဲ့သော မိန်းကလေးက ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမက အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မီးရောင်များ ရှိနေသော ညအမှောင်ထုထဲတွင် အလွန် ထင်ရှားနေကာ ပါးလွှာသော အဖြူရောင် မြူခိုးများ ရစ်ပတ်နေသော်လည်း အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးသော လှပသည့် မျက်နှာလေးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး အသက် မကြီးသေးကြောင်း သိသာလှကာ ဆယ့်ငါးနှစ် ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး မျက်ခုံးလေးများ ကွေးညွတ်ကာ မျက်လုံးကျယ်ကျယ်လေးများဖြင့် အလွန် လှပလှပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ချင်မင်သာ ဆိုပါက အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို သေချာပေါက် ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ချေ။ တောင်ထဲ ဝင်ပြီး အမဲလိုက်ရာတွင် အလွန် ထင်ရှားလွန်းပြီး တောင်ထဲတွင် အသက်ရှင်သန်ရန် မသင့်တော်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ဤအဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ အခြား မိန်းကလေးကို အဓိက ထားပြီး သူမ၏ နောက်မှ အမြဲတမ်း လိုက်ပါနေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>ချင်မင် တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ရိပ်မိသွားသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေး က နောက် နှစ်လှမ်းခန့် ကျန်နေပါလျက်နှင့် သူက အရှေ့ရှိ မိန်းကလေးကို ဘာကြောင့် သတိမထားမိခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပေသည်။</p> <p>အရှေ့ရှိ မိန်းကလေးက အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများ ဖြစ်ကာ လေနှင်းမုန်တိုင်း ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး မီးစမ်းရေထဲရှိ သစ်ပင်အိုကြီး နှစ်ပင်ကို သေချာ ကြည့်ရှုနေလေသည်။</p> <p>သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များ ရှိနေသဖြင့် သူမကို ဝိုးတဝါးသာ မြင်တွေ့နေရပြီး မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရဘဲ လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားတော့မည့် နတ်သမီး တစ်ပါးအလား အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အငွေ့အသက် တစ်ခု ရှိနေပေသည်။</p> <p>ချင်မင်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မီးစမ်းရေ ဘေးတွင် ဆက်ထိုင်နေရန် မသင့်တော်တော့သဖြင့် မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p>၎င်းတို့က ခေါင်းညိတ် တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ပထမဆုံး အကြိမ် စကားစပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီရွာ နာမည်က ဘာလဲ"</p> <p>"သစ်နှစ်ပင်ရွာ လို့ ခေါ်ပါတယ်"</p> <p>ချင်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခွင့်အရေး ယူကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အရင်က အမည်းနဲ့ အဖြူရောင် တောင်တန်းကြီးဆိုတာ ဘာ အဓိပ္ပာယ်များ ရှိလို့လဲ"</p> <p>အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညှင်းပြီး နားထောင်လို့ ကောင်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"နယ်မြေ တစ်ဝက်က အမည်းရောင် ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ တစ်ဝက်က နေ့ခင်းဘက်လို လင်းထိန်နေတယ် အလယ်မှာ ထူထပ်တဲ့ မြူခိုးတွေ ကာရံထားပြီး အရင်က သေမင်းတမန် နယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ် နောက်တော့ ပြိုကျသွားတာ"</p> <p>"လူငယ်လေး အရမ်း ရှားတယ်နော် ငါတို့ သခင်မလေးက မင်းကို ဒီလောက် စကားတွေ အများကြီး ပြောတာ"</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေးက အလွန် တက်ကြွသော စိတ်နေသဘောထား ရှိကြောင်း သိသာလှပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးနှင့် လုံးဝ အစစ်အမှန် သခင်နှင့် အစေခံ ဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ နောက်ပြောင်ရဲမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အမည်းနှင့် အဖြူရောင် သစ်ပင် နှစ်ပင်ကို နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်ခန့် သေချာ ကြည့်ပြီးနောက် နောက်လှည့်ကာ တောင်ကြီး ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း သူမ၏ ယုံကြည်ချက်မှာ အလွန် ခိုင်မာပုံ ရပေသည်။</p> <p>"သခင်မလေး နှစ်ယောက် နာမည် ဘယ်လို ခေါ်ပါသလဲ"</p> <p>ချင်မင်က နောက်မှနေ၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေး က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"လူငယ်လေး မင်း အများကြီး လျှောက်မတွေးနဲ့နော် ငါတို့က ခဏနေရင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာ ငါတို့နဲ့ မင်းက တောင်တန်းတွေ ပင်လယ်တွေ ခြားပြီး အဆုံးမရှိ ဝေးကွာတယ်"</p> <p>"ကျုပ်က နာမည်ကို မေးကြည့်တာပါ အဆုံးမရှိ ဝေးကွာတယ် ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ဝေးလို့လဲ မင်းတို့က ပုံမှန် အချိန်တွေမှာ လူ့လောကထဲမှာ မနေဘူးလား"</p> <p>ချင်မင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေး က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"အယ် မင်းက တကယ် ရိုးသားပြီး ချစ်စရာ ကောင်းတာပဲ မင်း လျှောက်နေတဲ့ လမ်းကြောင်း အရ ဆိုရင် မင်း တောင်ထိပ် ကို ရောက်တဲ့ အချိန်ကျရင် အခြေအနေ တစ်ခုခု အောက်မှာ ငါတို့ကို အဝေးကနေ မြင်ရဖို့ အခွင့်အရေး နည်းနည်းလေး ရှိနိုင်ပါတယ်"</p> <p>"စကား အရမ်း မများနဲ့ နှုတ်ကို မလုံဘူး"</p> <p>အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ဆူပူလိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ၎င်းတို့ ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။ ဒါ ဘယ်လို လူတွေလဲ။ တစ်ခဏတာမျှ ထိုအဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေး ကို ငိုသွားအောင် ထုရိုက်ပြီး သူမ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲဟု မေးချင်စိတ်များပင် ပေါက်သွားမိသည်။</p> <p>"နင် ပြန်တော့ ရွှေရောင် လင်းယုန်ကြီးကို ခေါ်လိုက် ငါ တောင်ထဲ ဝင်တော့မယ်"</p> <p>အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်"</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေး က နောက်လှည့်ကာ အခြား လမ်းကြောင်း တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။ ထိုအဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေး ထွက်သွားသော အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းပြီး အနည်းငယ် လွန်ကဲနေပေသည်။ သူမ၏ အရှေ့တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများ လှုပ်ရှားနေပြီး လေနှင်းမုန်တိုင်းများ အားလုံးကို ကာကွယ်ထားကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် မြေပြင် အဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်မင်က တာဝန်ကျေပွန်စွာဖြင့် လမ်းပြ အဖြစ် ဦးဆောင်ခဲ့လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မုချင်း၊ချောင်လုံ၊ဝေ့ကျစ်ရို နှင့် အခြားသူများ အားလုံး မအောင့်နိုင်ကြတော့ဘဲ တောင်အပြင်ဘက်ပိုင်းရှိ ဆုံမှတ် များကို စတင် စူးစမ်းရှာဖွေနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခင်က အဖွဲ့အစည်း လေးခုက ၎င်းတို့၏ အဖွဲ့ဝင် အချို့ အလင်းရောင် အခိုးအငွေ့များ၏ အပြင်းအထန် ထိခိုက်ခံရသည့် ပေးဆပ်မှုများဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ရှားပါး ပစ္စည်းများကို ခူးဆွတ်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘဝသစ် ရရှိသူများ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေကြပြီး သေချာစွာ ရှာဖွေနေကြကာ တောင်ထဲရှိ နေရာအနှံ့တွင် လူရိပ်များ ရှိနေပြီး အန္တရာယ်များသော မြေအောက် ဆုံမှတ် နေရာများသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။</p> <p>တောင်နက်ကြီး ထဲတွင်မူ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့အစည်း ကြီးများမှ အကြီးအကဲများ နှင့် ထိုအဆင့်မြင့် သားရဲများ မှာ တစ်ရက်နှင့် တစ်ညလုံး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြပြီး မျက်လုံးများပင် နီရဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် မူလက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ရှားပါး ပစ္စည်းများကို ဖမ်းယူရန် လာခဲ့ကြပြီး အစပိုင်းတွင် ငါးမျှားနေသကဲ့သို့ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီး ငါးများ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ထိုထူးခြားသော မြင်ကွင်း နှစ်ခုမှာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေကာ တစ်ခါတစ်ရံ မြေအောက်သို့ အချိန်အကြာကြီး ဝင်ရောက်သွားပြီးမှ ပြန်ထွက်လာတတ်ပြီး စူးရှသော အလင်းတန်းများနှင့် မြူခိုးများ ပါဝင်လာတတ်ပေသည်။</p> <p>ယခုအချိန်အထိ မည်သူကမျှ အနားသို့ သွားရောက်ကာ ထိုအရာက ဘာလဲ ဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့ရသေးပဲ ရှိလေ၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူများ အားလုံး စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ထိခိုက်မှုများကို အန်တုကာ ဆုံမှတ် နေရာမှနေ၍ မြေအောက်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး ကောင်းကင်အလင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ် မြေကြော များ အတိုင်း ထိုအရာ၏ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>လျှိုရွှီ၊မြွေပါဖြူကြီး နှင့် အခြား ထောင်ချောက် ဆင်သူများ ပင်လျှင် ယခုအခါ ငါးမျှားချင်စိတ် မရှိတော့ဘဲ ပြောင်းပြန် အနေဖြင့် ၎င်းတို့ ကိုယ်တိုင် "ငါးစာ" ဖြစ်သွားကြပြီး အားလုံး ဆုံမှတ် ထဲသို့ ခေါင်းစိုက် ဝင်ရောက်သွားကာ မြေအောက် ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p>ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ရှားပါး ပစ္စည်း နှစ်မျိုး ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံး အပြောင်းအလဲများ ပြီးဆုံးသွားနိုင်ပြီး မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ဟု ၎င်းတို့ ခံစားမိကြသဖြင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရန် လိုအပ်နေလေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး အဆင့်မြင့် သားရဲ အချို့ပင် မြေအောက်တွင် တိုက်ရိုက် သေဆုံးသွားကြကာ အပေါ်သို့ ပြန်မတက်နိုင်တော့ပဲ ရှိသည်။</p> <p>၎င်းတို့ မြေပြင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ တောင်အပြင်ဘက်ပိုင်းရှိ လူများ အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြလေသည်။</p> <p>"အဘိုးကြီးဝမ် မင်း အရမ်း မလွန်နဲ့နော် ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါတဲ့ သစ်ပင်ငယ်လေး ကို ငါ ရထားပြီးသား မင်းက အတင်း လုချင်နေတာလား"</p> <p>အဝေးတွင် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးက တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပေကျံနေပြီး ဆုံမှတ် ထဲမှ ထွက်ပြေးလာကာ လက်ထဲတွင် ခရမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များ လှုပ်ရှားနေသော တစ်ပေခန့် မြင့်သည့် သစ်ပင်ငယ်လေး တစ်ပင်ကို ကိုင်ထားလေသည်။</p> <p>"သူ့ကို တားထား ချောင် မိသားစုက အဘိုးကြီး သက်တမ်းတိုး သစ်ပင် ကို တူးရလာတယ် အသက် ဆယ်နှစ် ဆက်ရှင်နိုင်တယ်"</p> <p>အနောက်မှ ဝမ် မျိုးရိုးနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက အော်ဟစ်ကာ လိုက်လာလေသည်။</p> <p>"ဦးလေးခုနစ် ဒီဘက်ကိုလာ ဘယ်သူ တားရဲလဲ ကြည့်ရအောင်"</p> <p>ချောင်လုံက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူကြီး တစ်ယောက်ထက်ပင် မြင့်မားသော တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲနေသည့် နွားကြီး တစ်ကောင်ကို စီးကာ လက်ထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည့် လှံရှည်ကြီးကို ကိုင်ထားလေသည်။</p> <p>"တူလေး လူတွေ ခေါ်ပြီး သူတို့ကို တားထားပေး"</p> <p>အမည်းရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ စုတ်ပြဲနေသော သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦး ပြေးလာပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူကာ ထိုသစ်ပင်ငယ်လေးကို တိုက်ရိုက် စားပစ်လိုက်ပြီး ရွှံ့များ အနည်းငယ် ကပ်နေသော အမြစ်များကိုပင် မချန်ဘဲ အားလုံး ဝါးစား မျိုချပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဝမ် မိသားစုက အဘိုးကြီး ငါ ဗိုက်ထဲ ရောက်အောင် စားလိုက်ပြီ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်သေးလဲ"</p> <p>ချောင် မိသားစုမှ သက်ကြီးရွယ်အိုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p>"အားလုံးပဲ သူ့ဗိုက်ကို ခွဲလိုက်ကြ ဆေးစွမ်း က ရှိနေသေးတယ်"</p> <p>ဝမ် မျိုးရိုးနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>အနီးအနားတွင် သက်ကြီးရွယ်အို ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်ခန့် ချဉ်းကပ်လာကြပြီး မျက်လုံးများက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေကာ အသက်ရှည်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့ အတွက် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ရှားပါး ပစ္စည်းများထက်မဆို ပိုမို တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။</p> <p>"ဝမ် အဘိုးကြီး မင်းက တကယ်ကို ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ ယုတ်မာတာပဲ မင်းရဲ့ သားအငယ်ဆုံး ဝမ်နျန်ကျူ က အပြစ်တွေ အများကြီး လုပ်ပြီး အလိုရှိသူ ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ မင်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘာမှ မဟုတ်လို့ပဲ"</p> <p>ချောင်လုံ၏ ဦးလေးခုနစ် က အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ထိုသက်ကြီးရွယ်အို များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ တကယ်ပဲ လက်စတုန်းချင်နေတယ် ဆိုရင် ငါ မင်းတို့ကို ရွံသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်"</p> <p>သူက အဘိုးလျှို စီးထားသော အဝါရောင် ခွေးကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရန်ယုံချင်း ၏ အမည်းရောင် ဆိတ်ကြီးကိုလည်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို တကယ် အတင်း ဖိအားပေးမယ် ဆိုရင် ငါ အခု ချက်ချင်း ဆိတ် ဗိုက်ကို ခွဲပြီး ဆိတ်သေး တွေကို သောက်ချပစ်လိုက်မယ် အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ အဲဒီလို သက်တမ်းတိုးဆေးမျိုးကို စားကြပေါ့"</p> <p>အဘိုးလျှိုနှင့် အခြားသူများ အားလုံး မှင်တက်သွားကြလေသည်။ ထိုလူက တကယ် အကြောက်အလန့် မရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း သူက အဝါရောင် ခွေးကြီးကို ဘာလို့ ကြည့်နေရတာလဲဆိုတာ စဉ်းစားမရဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ဘေးဘက်တွင် ရန်ယုံချင်း ၏ အမည်းရောင် ဆိတ်ကြီးက ချက်ချင်း သေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ၎င်းက အစောကြီးကတည်းက အသိဉာဏ် ပွင့်နေသဖြင့် အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း ရိပ်မိသွားပုံ ရပေသည်။</p> <p>အဘိုးလျှို စီးထားသော အဝါရောင် ခွေးကြီး ကလည်း တုံ့ပြန်မှု ရှိလာပြီး တိုက်ရိုက် ချီးပါချလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ငါ... မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တုံ့ပြန်မှု မြန်နေရတာလဲ"</p> <p>ချောင်လုံ၏ ဦးလေးခုနစ် မှာ အပြင်းအထန် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ ချောင်လုံရဲ့ ဦးလေးခုနစ် မင်းက အဲဒီလောက်တောင် အကြောက်အလန့် မရှိဘူး ဆိုရင် ငါတို့ ပြန်လှည့်သွားမယ် အခု ဒီနေရာမှာပဲ ကြည့်နေမယ် မင်း အဲဒီလို လုပ်ရဲလား မလုပ်ရဲဘူးလား ဆိုတာ"</p> <p>"တော်တော့"</p> <p>ချောင်လုံက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နွားကြီးကို စီးကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားပြီး လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကြီးဖြင့် ဝမ် မျိုးရိုးအကြီးအကဲကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>"လူငယ်လေး မင်း အစွမ်းထက်တယ် ဆိုတာ ငါ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့... အား"</p> <p>ဝမ် မိသားစုအကြီးအကဲ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ လွင့်စင်သွားပြီး သူ၏ လက်တစ်ဖက်လုံး သွေးများ ပေကျံနေကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>"တူလေး မင်း ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေပြီလား အဲဒီ မြို့တော်ကြီး မှာ အလကား သင်ခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"</p> <p>ချောင်လုံ၏ ဦးလေးခုနစ်က အလွန် အံ့သြ ဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် အကြီးအကဲ အချို့ အနောက်သို့ ဆုတ်သွားကြလေသည်။</p> <p>ချောင်လုံက အကြီးအကဲများကို ခုတ်လှဲလိုက်သဖြင့် အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးက ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး မည်သူကမျှ အနားသို့ မလာရဲကြတော့သဖြင့် ၎င်းတို့ နေရာမှာ အလွန် လုံခြုံသွားလေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်အတွင်း ချင်မင်က မု မိသားစု၊ချောင် မိသားစု၊ဝေ့ မိသားစု မှ လူများကို လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ရှားပါး ပစ္စည်းများ မှာ ဘာတွေလဲ၊ ဘယ်လို ထူးခြားချက်တွေ ရှိတာလဲ ဟု မေးမြန်းနေလေသည်။</p> <p>ချီရှမြို့တော်မှ လူများအတွက် ထိုအကြောင်းအရာများမှာ ယခုအချိန်တွင် အများသိ သတင်းများ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ဘာမှ လျှို့ဝှက်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ၎င်းတို့၏ စကား အနည်းငယ်ကပင် ချင်မင်၊အစ်ကိုရွှီ နှင့် အခြားသူများကို ဗဟုသုတ များစွာ တိုးပွားစေလေသည်။</p> <p>"အပင်တွေ၊မြေအောက် အရည် တွေလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါတဲ့ ရှားပါး ပစ္စည်း တွေက ခူးဆွတ်ဖို့နဲ့ စုဆောင်းဖို့ လွယ်ကူတယ် ဒုက္ခပေးတာက ကျောက်ခွံ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရှားပါး ပစ္စည်း တွေပဲ အလွယ်တကူ သတိမထားမိဘဲ နည်းနည်းလေး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတာနဲ့ လွတ်သွားတတ်တယ်"</p> <p>ချင်မင်က အသုံးဝင်သော ဗဟုသုတ များစွာကို သိရှိခဲ့ရပြီး သူ၏ သံသယ အချို့ ရှင်းလင်းသွားလေသည်။</p> <p>ထူးခြားသော ရှားပါး ပစ္စည်းများမှာ ၎င်းတို့ ကိုယ်တိုင်က တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လင်းထိန်နေစေခြင်း မဟုတ်ပါက အခွံကို ခွာလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်အလင်း အနည်းငယ် ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ပုံမှန် အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတတ်ပေသည်။</p> <p>သူ ကောက်ရခဲ့သော ကျောက်တုံးကို ခွဲကြည့်၍ ရပြီ ဖြစ်ပြီး ဘာပြဿနာမှ ကြီးကြီးမားမား မရှိနိုင်ကြောင်း ချင်မင် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>မှောင်ရီဝိုးတဝါး အချိန် ကုန်ဆုံးတော့မည့် အချိန်တွင် သူက နှင်းကျင်း ထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ ကျောက်တုံး အခွံကို ခွာလိုက်ရာ တကယ်ပင် ကောင်းကင်အလင်း အနည်းငယ် ပျံ့နှံ့လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p>ကျောက်တုံး အခွံ အောက်တွင် ဖြူဖွေး ကြည်လင်နေသော ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p>"ဒါ သူတို့ ပြောတဲ့ သိုးဆီ ကျောက်စိမ်းသံ များလား"</p> <p>ချင်မင်က စကား အနည်းငယ်သာ ကြားခဲ့ရပြီး ယင်းမှာ ရှားပါး သတ္တု တစ်မျိုး ဖြစ်ကာ ပြုလုပ်ထားသော လက်နက်များမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အရောင်အသွေးများ ပါရှိကြောင်း သိရှိထားလေသည်။</p> <p>သိုးဆီ ကျောက်စိမ်းသံ မှာ ရှားပါးသော်လည်း တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပစ္စည်းတော့ မဟုတ်ချေ။ ကောင်းကင်အလင်း ကျရောက်သော နေရာတိုင်းတွင် အရည်အသွေး ဆင်တူသော သတ္တု အချို့ကို အမြဲတမ်း ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>နေရာ တစ်ခုတည်းမှပင် သိုးဆီ ကျောက်စိမ်းသံ အများအပြားကို ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>သူက အခွံ အနည်းငယ် ခွာထားသော ကျောက်တုံးကို ပြန်လည် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး အတွင်းတွင် တိုက်ရိုက် စားသုံးနိုင်သော ဝိညာဉ်အဆီအနှစ် များ မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ အလောတကြီး မလုပ်တော့ဘဲ နောက်မှ ပြန်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>အချိန် အတော် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်ပြီး ချင်မင်က လမ်းပြ တာဝန်ကို အစောကြီးကတည်းက အဆုံးသတ်ထားကာ တောင်အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။</p> <p>ဘုန်း</p> <p>မြေငလျင် လှုပ်သွားပြီး တောင်တန်းကြီး တုန်ခါသွားကာ အဝေးမှနေ၍ အဆုံးမရှိသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစောပိုင်းကထက် ပိုမို တောက်ပလာကာ မျက်လုံးများပင် နာကျင်သွားစေပြီး ကြည့်ရှုပြီးနောက် မျက်ရည်များပင် ကျလာစေလေသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>လူတိုင်း အလွန် အံ့သြသွားကြလေသည်။</p> <p>တောင်နက်ကြီး ထဲတွင် အရောင်ငါးမျိုး ဆယ်မျိုး တောက်ပနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် ရှားပါး ပစ္စည်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က လုယူသွားကာ မြေကွဲကြောင်း အောက်မှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>မိန်းကလေး တစ်ဦးက တောအုပ်ထဲတွင် အလွန် မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားနေသော်လည်း သူမ၏ ပုံရိပ်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရရှိထားသော ထူးခြားသည့် ရှားပါး ပစ္စည်းမှာ ကျောက်တုံး အခွံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အဆက်မပြတ် ပျံ့နှံ့နေပြီး အမြဲတမ်း တောက်ပနေကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရန် အချိန် အတော် ကြာဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်အတွင်း သူမက ရွှေရောင် ငှက်ကြီး တစ်ကောင်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခုန်တက်သွားကာ ထိုငှက်ကြီးက သူမကို တင်ဆောင်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကာ ကောင်းကင် အဆုံးသို့ အမြန် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် လပိုးကောင်၊တောင်ပံ ပါရှိသော လူပုံစံ သတ္တဝါ၊အပြာရောင် ငှက်ကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေသော အမွေးအတောင် ဝတ်ရုံနှင့် မိန်းကလေး စသည့် အဆင့်မြင့် သားရဲ ခြောက်ကောင်က သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။</p> <p>"သူလား"</p> <p>ချင်မင် အံ့သြသွားမိသည်။ ယမန်နေ့ညက သူ ရွာထိပ်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး ဖြစ်နေပြီး အလွန် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဤမျှ အစွမ်းထက်ကာ အဆင့်မြင့် သားရဲ တစ်အုပ်၏ ပါးစပ်ထဲမှ အစားအစာကို သွားလုရဲလေသည်။</p> <p>အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာ အစွမ်းထက် ပညာရှင် ခြောက်ဦး၏ ဖိအားပေးမှုကို ခံရပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p>ချင်မင်က နောက်လှည့်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလင်းနှင့် ဖုန်မှုန့် ကျင့်စဉ် ကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်အထိ အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့အနားသို့ အလွန် နီးကပ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရွှစ်"</p> <p>အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက လေထဲတွင် ရှိနေစဉ် သူမ၏ လက်ထဲရှိ တစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ကျောက်တုံးကို အားကုန် ချိုးဖဲ့လိုက်ပြီး အလယ်မှနေ၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ရှားပါး ပစ္စည်းကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ထဲရှိ အလင်းရောင်များမှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး အရောင်ငါးမျိုး ဆယ်မျိုး က လေဟာပြင်တွင် ယှက်နွယ်ကာ ညအမှောင်ထုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုပစ္စည်း၏ အပြင်ဆုံးတွင် အလင်းရောင် အခိုးအငွေ့များ ရှိနေပြီး အတွင်းတွင် မည်သည့် တောက်ပသော ပစ္စည်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည်ကို မသိရသော်လည်း သူမက မျက်ခုံး ကြားရှိ ကြည်လင်နေသော မှဲ့နီလေး ဆီသို့ ဖိကပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>တောက်ပနေသော အလင်းတန်းကြီးမှာ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး သူမက ရွှေရောင် ငှက်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန် ဖိအားပေး မခံရတော့ဘဲ တောအုပ်ကို ကပ်ကာ အဝေးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>"လိုက်ကြ"</p> <p>အဖွဲ့အစည်း ကြီးများမှ အစွမ်းထက် ပညာရှင်များ နှင့် အဆင့်မြင့် သားရဲများ အားလုံး အနောက်မှ လိုက်သွားကြလေသည်။</p> <p>မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ၊ ချင်မင်က သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ ထူထပ်သော ညအမှောင်ထု ထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း ချိုးဖဲ့ခံထားရသော ကျောက်တုံး အပိုင်းအစ နှစ်ခုကို အစဉ်လိုက် ရှာတွေ့သွားလေသည်။</p> <p>"ဟင်"</p> <p>သူ အံ့သြသွားမိသည်။ မြေကွဲကြောင်း ထဲရှိ ကောင်းကင်အလင်း ၏ ထိခိုက်မှုနှင့် ဆေးကြောမှုကို ခံရပြီးနောက် ၎င်းနှင့် အသားကျသွားသောအခါ သူ၌ ထူးခြားသော အာရုံခံနိုင်စွမ်း တစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ရှိ ကျောက်တုံး အပိုင်းအစ ထဲတွင် အလွန် သေးငယ်သော တုန်ခါမှု အချို့ ရှိနေသေးသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save