Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်းသားလေး တော်တော် မူးနေပြီထင်တယ်" ကျီယွမ်က လုလော့ကို လက်ကတောင်နဲ့ တွတ်လိုက်ရင်း ပြောတယ်။ "မင်းသားလေးကို နားခိုင်းလိုက်ရအောင်"</p> <p>​လုလော့က ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှောင်မင် ထရပ်နိုင်အောင် သွားတွဲပေးတယ်။</p> <p>​စောစောကတော့ ရှောင်မင် သိပ်မမူးဘူးလို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အရက်အရှိန်က အခုမှ တက်လာတာ။ ခဏလောက် စကားပြောပြီးတဲ့နောက် သူ ခေါင်းတွေ မူးဝေလာပြီး အိပ်ဆောင်ကို ပြန်တဲ့လမ်းမှာ လုလော့ကို မှီပြီး သွားရတော့တယ်။</p> <p>​ကျီယွမ်လည်း အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာတယ်။ လုလော့က ရှောင်မင်ကို ပြန်ခေါ်သွားတာ မြင်တော့၊ မူးယစ်ချင်းကျိုး အရက်တွေကို သယ်ဖို့ တာဝန်ကျတဲ့ အစေခံကို ခေါ်ပြီး "ဒီတစ်ခေါက် ပေါင်းခံထားတဲ့ မူးယစ်ချင်းကျိုး တွေရော၊ အရင်အသုတ်တွေရော ချင် မိသားစုဆီ အလောတကြီး မပို့နဲ့ဦး။ အရက်အိုးတွေပေါ်မှာ မင်းသားလေးရဲ့ ကဗျာကို အရင် ရေးကပ်ရဦးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး ကျီယွမ်" လို့ အစေခံက ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ကျီယွမ်က စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနဲ့ မှင်သွေးကျောက်တွေကို သွားပြင်ဆင်တယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အဲဒီအချိန်မှာ လုလော့ ပြန်ဆင်းလာတယ်။ ကျီယွမ်က "ချင် မိသားစုက မနက်ဖြန် ချန်အန်းကို ထွက်တော့မှာ၊ မင်းသားလေးကလည်း မူးနေတယ်။ ကြည့်ရတာ ငါတို့ဘာသာပဲ ကဗျာကို ကူးရေးပြီး အရက်အိုးတွေပေါ် ကပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​"ကောင်းပြီလေ... မမရဲ့ လက်ရေးက အရမ်းလှတော့ မမက ရေး၊ ကျွန်မက ကပ်ပေးမယ်" လို့ လုလော့က နောက်ပြောင်တဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြောတယ်။</p> <p>​ကျီယွမ်က သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "နင်ကတော့ အမြဲတမ်း အချောင်ခိုဖို့ချည်းပဲ"</p> <p>​ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူမက လုလော့ကို ချန်ရှင်းစက္ကူ တစ်ရွက် ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ "ဒီ ချန်ရှင်းစက္ကူက ကိုယ်လုပ်တော်ကြီး ချန်အန်းကနေ ယူလာခဲ့တာ။ အရမ်း အဖိုးတန်တာမို့ ညှပ်တဲ့အခါ သေချာ ဂရုစိုက်ညှပ်။ မင်းသားလေးက ဒီစက္ကူကို မူးယစ်ချင်းကျိုးနဲ့ တွဲသုံးလိုက်ရင် ပိုပြီး... ကျက်သရေရှိသွားတယ် လို့ ပြောတယ်"</p> <p>​လုလော့က စက္ကူကို ဂရုတစိုက် ယူလိုက်တယ်။ ချန်ရှင်းစက္ကူဆိုတာ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးမှာ အကျော်ကြားဆုံး စက္ကူဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းလို ချောမွေ့တဲ့ အသားနဲ့ တောက်ပြောင်တဲ့ မျက်နှာပြင်ကြောင့် နာမည်ကြီးတာ။ ပညာရှိတွေနဲ့ အနုပညာရှင်တွေက သူတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ရာတွေအတွက် ဒီစက္ကူကို အများဆုံး သုံးလေ့ရှိတယ်။</p> <p>​လုလော့က နှမြောတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ "မင်းသားလေးကတော့ တကယ်ပါပဲ။ ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ စက္ကူကို အရက်အိုးပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ကပ်ရက်ရတာလဲ။ ဒီပေါ်မှာ ကဗျာရေးပြီး မှန်ပေါင် သွင်းထားလိုက်ရင် ပိုတောင် ကောင်းဦးမယ်။ ပြီးတော့ 'ကျက်သရေရှိတယ်' ဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ငါလည်း မသိဘူး။ သူ့ဘာသာ လျှောက်ပြောနေတာ နေမှာပေါ့။ ငါလည်း နှမြောဖို့ကောင်းလို့ မသုံးဖို့ တားသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသားလေးက နောင်ကျရင် ငါတို့သုံးစရာ စက္ကူတွေ အများကြီး ရှိလာမှာပါလို့ ပြောတယ်" ကျီယွမ်က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ အခု မင်းသားလေးက တကယ့်ကို အကြံအစည်တွေ အများကြီးနဲ့ပဲ"</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး၊ တစ်ယောက်က စက္ကူကို ညှပ်ပြီး ကပ်၊ နောက်တစ်ယောက်က ကဗျာကို ကူးရေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။</p> <p>​နေ့လယ်လောက်ကျတော့ မူးယစ်ချင်းကျိုး အရက်အိုးတွေ အကုန်လုံးပေါ် ကဗျာကပ်တဲ့ အလုပ် ပြီးသွားပြီး ချင် မိသားစုဆီ ပို့ဖို့ လီဆန်ကို တာဝန်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရှောင်မင်လည်း အိပ်ရာက နိုးလာပြီ။</p> <p>​သူက အရမ်းကြီး မူးနေတာ မဟုတ်ဘဲ နည်းနည်း ရီဝေဝေ ဖြစ်နေရုံမို့၊ ခဏလောက် အိပ်လိုက်တာနဲ့ အမူးပြေသွားတယ်။</p> <p>​မူးယစ်ချင်းကျိုး အကြောင်း မေးကြည့်ပြီး ချင် မိသားစုဆီ အကုန်ပို့ပြီးပြီ ဆိုတာ သေချာသွားတော့မှ သူ စိတ်အေးသွားတယ်။ လီဆန်လည်း နောက်နေ့ ချန်အန်းကို ထွက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>​မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ လီဆန် ချန်အန်းကနေ ဘာတွေ ဝယ်လာခဲ့သင့်လဲ ဆိုတာကို ကျီယွမ်၊ လုလော့ တို့နဲ့ ဆွေးနွေးကြတယ်။</p> <p>​ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆီ က စာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ပါတယ်။ မကြာသေးခင်က သူ တိရစ္ဆာန်အဆီတွေကိုပဲ စားနေရပြီး၊ တစ်ခါတလေ ရှားပါးရင် ဆီမပါဘဲတောင် စားခဲ့ရတာ။ သူ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆီသာ ရှိရင် အနည်းဆုံးတော့ ဟင်းလေးဘာလေး ကြော်လှော်လို့ ရတာပေါ့။</p> <p>​နောက်ထပ် စာရင်းထဲမှာ ပါတာက အခြောက်ခံထားတဲ့ အသားတွေ၊ မုယောသကြားလုံး၊ ကိတ်မုန့်နဲ့ တခြား သရေစာတွေပဲ။ ခေတ်သစ်နဲ့ မတူဘဲ ဆောင်းတွင်းမှာဆို လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ရှားပါးတယ်။ မုန်လာဥကလည်း တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးကို မရောက်သေးဘူးလေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ မုန်လာထုပ် ကတော့ ဒေသခံသီးနှံ ဖြစ်ပြီး၊ အအေးဆုံး ဆောင်းတွင်းမှာတောင် ချင်းကျိုးရဲ့ အရှေ့ဈေးနဲ့ အနောက်ဈေးတွေမှာ ရောင်းတာကို တွေ့နိုင်တယ်။</p> <p>​ခေတ်သစ် ဆောင်းရာသီ ဟင်းလျာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဝက်သား မုန်လာထုပ် ပဲကြာဆံဟင်း ကို စဉ်းစားမိတော့ ရှောင်မင် သွားရည်တွေကျလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပဲကြာဆံ လုပ်တဲ့ အဓိက ကုန်ကြမ်းဖြစ်တဲ့ ကန်စွန်းဥကလည်း နိုင်ငံခြားက ဝင်လာတဲ့ သီးနှံဖြစ်ပြီး တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးမှာ မရှိဘူးဆိုတာ သတိရသွားတယ်။</p> <p>​"ဘာမှမရှိတဲ့ နေရာကြီးပါလား" လို့ ရှောင်မင် ညည်းတွားလိုက်ပြီး ဈေးဝယ်စာရင်း ဆက်လုပ်မယ့် အကြံကို လက်လျှော့လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ စဉ်းစားလို့ရတာက လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ ပစ္စည်း အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာလေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရှားပါးနေတာကလည်း အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ။ အာလူး၊ ကန်စွန်းဥ၊ ခရမ်းချဉ်သီး၊ ငရုတ်သီး... ဒီလို ခေတ်သစ်ရဲ့ အခြေခံ စားသောက်ကုန်တွေ တစ်ခုမှ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးမှာ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ သူ့နယ်မြေထဲကို ဒီသီးနှံတွေ ယူလာပြီး စိုက်ပျိုးနိုင်မယ်ဆိုရင်...</p> <p>​အာလူးနဲ့ ကန်စွန်းဥရဲ့ အထွက်နှုန်း ကောင်းမွန်မှုနဲ့ဆိုရင် သူ့ပြည်သူတွေ ငတ်မွတ်မှာကို ပူပန်နေစရာ လိုပါဦးမလား။</p> <p>​ဒါကို တွေးမိတော့ ရှောင်မင် ကျန်းလျန်ကို သတိရသွားတယ်။ သူ့ကို အနားမှာ ခေါ်ထားတာက သင်္ဘောဆောက်ဖို့ သက်သက်အတွက်ပဲလေ... သာမန် သင်္ဘောတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဧရာမ သင်္ဘောကြီးတွေ။</p> <p>​တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးက ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်လိုပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေပြီး ပြင်ပကမ္ဘာအကြောင်း ဘာမှမသိဘူး။ အနောက်တိုင်း သမိုင်းကြောင်းသာ အပြောင်းအလဲ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် အခုအချိန်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရေကြောင်းရှာဖွေရေး ခေတ်ကြီး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။</p> <p>​တစ်ချိန်က သူချစ်မြတ်နိုးခဲ့တဲ့ နိုင်ငံကြီးဟာ ပင်လယ်ပြင်ကို စိုးမိုးတဲ့ ခေတ်ကာလမှာ နောက်ကောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီလို ထပ်ဖြစ်တာကို သူ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။</p> <p>​ဒါပေါ့... "ကောင်းကင်ဘုံ နိုင်ငံတော်" ဆိုတဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ နစ်မွန်းနေတဲ့ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေက သူ့အယူအဆကို ဘယ်တော့မှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ နားလည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မှ မလိုတာ။ သူ့ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေ၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ သူကိုယ်တိုင် ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ လုပ်လို့ရတာပဲ။</p> <p>​ဈေးဝယ်စာရင်း အကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးနေတဲ့ ကျီယွမ်နဲ့ လုလော့တို့ကို ထားခဲ့ပြီး ရှောင်မင် တစ်ယောက်တည်း ပင်မဆောင်ရဲ့ တတိယထပ်ကို တက်သွားတယ်။</p> <p>​အဲဒီကနေ ကြည့်လိုက်ရင် ချင်းကျိုးမြို့ တစ်မြို့လုံးကို မြင်ရတယ်။ သူက စက္ကူအလွတ် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး ရေကြောင်းရှာဖွေရေး ခေတ်ရဲ့ အကျော်ကြားဆုံး ပင်လယ်ကူး သင်္ဘောဖြစ်တဲ့ ဂယ်လီယွန် သင်္ဘောရဲ့ ပုံကြမ်းကို စဆွဲတော့တယ်။</p> <p>​ဒီရွက်တိုင်သုံးတိုင်ပါတဲ့ သင်္ဘောက ရာစုနှစ် တစ်ခုနီးပါး သက်တမ်းရှည်ပြီး၊ သံချပ်ကာ သင်္ဘောတွေနဲ့ အစားမထိုးခံရခင်အချိန်အထိ အကြိမ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ရတာ။</p> <p>​ပင်လယ်ဓားပြ ဇာတ်ကားထဲက ပုလဲနက် သင်္ဘောက ဂယ်လီယွန် ကို ပုံတူကူးထားတာလေ။</p> <p>​ဒါပေါ့... ရှောင်မင်က ရတနာသင်္ဘောတွေနဲ့ ဖူချွမ် သင်္ဘောတွေရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကိုလည်း သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂယ်လီယွန်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ရတနာသင်္ဘောတွေက အရမ်းကြီးမားလွန်းပြီး နောင်တစ်ချိန် စစ်သင်္ဘောအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ မသင့်တော်ဘူး။</p> <p>​ရာစုနှစ်များစွာ ပင်လယ်ပြင်ကို စိုးမိုးခဲ့တဲ့ ဂယ်လီယွန်တွေမှာ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကိုယ်ထည်၊ နိမ့်တဲ့ ဘေးဘောင်တွေနဲ့ လေးထောင့်စပ်စပ် ရွက်လွှင့်စနစ်တွေ ပါရှိတာကြောင့် သူ့ခေတ်သူ့အခါက ရွက်လှေတွေထဲမှာ ပင်လယ်ပြင် ဖြတ်သန်းနိုင်စွမ်း အကောင်းဆုံးပဲ။</p> <p>​အရေးအကြီးဆုံးက သူက ရေကြောင်းတိုက်ပွဲတွေအတွက် အလွန် သင့်တော်တာပဲ။ နှစ်ဖက်လုံးမှာ အမြောက်တွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဂယ်လီယွန်တွေဟာ နောင်ပိုင်းမှာ ပေါ်လာမယ့် စစ်သင်္ဘောကြီးတွေရဲ့ ရှေ့ပြေးပုံစံ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ဆွဲနေတဲ့ ပုံကြမ်းက မူလ ဂယ်လီယွန် မဟုတ်ဘဲ၊ ပင်လယ်ပြင် ဖြတ်သန်းနိုင်စွမ်း ပိုကောင်းအောင်၊ တည်ဆောက်ရတာ ပိုမြန်အောင်နဲ့ ပစ္စည်းတွေ သုံးစွဲရတာ ပိုသက်သာအောင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ နောက်ပိုင်းပုံစံ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​နောင်တစ်ချိန် စစ်သင်္ဘောအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ဖို့ သင်္ဘောနှစ်ဖက်လုံးမှာ အမြောက်ပေါက်တွေအတွက် နေရာချန်ထားခဲ့သေးတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဂယ်လီယွန် တည်ဆောက်ရတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ရည်ရွယ်ချက်က ရေကြောင်းတိုက်ပွဲတွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ အာလူးတွေ အတွက်ပဲလေ။</p> <p>​သံမဏိ ထုတ်လုပ်ရေး ကွင်းဆက်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဂယ်လီယွန်ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံက အများကြီး ပိုရှုပ်ထွေးတယ်။ တစ်နေခင်းလုံး အလုပ်လုပ်တာတောင် ရှောင်မင်က ပုံကြမ်းရဲ့ အပုံနှစ်ဆယ်ပုံ တစ်ပုံလောက်ပဲ ပြီးသေးတယ်။</p> <p>​မနက်ပိုင်းက အိပ်ထားတော့ ညဘက်မှာ သူ မအိပ်ချင်သေးဘူး။ အခွင့်အရေးရတုန်း ညလုံးပေါက် အလုပ်လုပ်လိုက်တာ နောက်နေ့ မနက်စောစောကျတော့ နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပြီးသွားပြန်တယ်။</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာ လီဆန်က အရိုအသေလာပေးပြီး ချန်အန်းကို သွားမယ့် ခရီးစဉ်အကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ ရောက်လာတယ်။</p> <p>​"ချန်အန်းကို သွားမယ့် ဒီခရီးမှာ မင်း သတိထားရမယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေနဲ့။ နားလည်လား" လို့ ရှောင်မင်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် သတိပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လီဆန်ရဲ့ တာဝန်က ငွေတွေ ရလာဖို့ဖြစ်ပြီး၊ ရှောင်မင်က ဘာအမှားအယွင်းမှ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးလေ။</p> <p>​"အမိန့်တိုင်းပါ မင်းသားလေး" လီဆန်က လန့်သွားပြီး ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​လီဆန်ကို ခေါ်ပြီး ရှောင်မင်က သင်္ဘောဆိပ်ကို တကူးတက သွားခဲ့တယ်။ ဒီကိစ္စက သူ့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတယ်လေ။</p> <p>​"မင်းသားလေး... ဒီတစ်ခေါက် ချန်အန်းကို လီဆန်နဲ့အတူ ကျွန်တော်မျိုး လိုက်သွားမှာပါ။ မင်းသားလေး စိတ်အေးအေး ထားပါ" ကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ချင်မု က ပြောတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ချင်ချွမ်ယွင် က ကောက်ကျစ်တဲ့ မြေခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်ဆိုပေမဲ့၊ ချင်မု လိုက်သွားမယ်ဆိုတော့ သူ နည်းနည်း ပိုပြီး စိတ်အေးသွားတယ်။ "ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ညီလေးချင် လက်ထဲပဲ အပ်လိုက်မယ်နော်"</p> <p>​ချင်မု က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လှေထိုးသားတွေကို ရွက်လွှင့်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ကာ ရှောင်မင်ကို နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ လက်အုပ်ချီလိုက်တယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ကလည်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မီးခိုးရောင် ကုန်တင်သင်္ဘောကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားတာကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၅ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save