Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၃) အိမ်အလှဆင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေစဉ် လုချန်သည် ဘေးအိမ်များမှ ဒိုင်းဒိုင်းဒုံးဒုံး အသံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မနေ့က ကောင်မလေးတွေနဲ့ စကားပြောဖြစ်တာမို့ တုကူးဖူကွေ့က သူတို့ကို အိမ်ဂရန်တွေ သွားဝယ်ဖို့ အတင်းဆွဲခေါ်သွားမှန်း သူ သိထားသည်။ အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ သူတို့တွေ အိမ်အလှဆင်နေကြပြီ ဖြစ်ရမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဘာမှထပ်မတွေးတော့ဘဲ တည်းခိုခန်းထဲမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တည်းခိုခန်းတံခါးဝ၏ ဆယ်မီတာ ပတ်လည်အတွင်းမှာဆိုလျှင် အပြင်ဘက်မှာ အချိန်အကြာကြီး နေရမည်ကို သူ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။ ဤအကွာအဝေး၏ အစွန်းတစ်ဖက်မှနေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်များ၏ အလှဆင်နေမှုများကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ပထမဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်မှာ အစွန်ဆုံးရှိ အိမ်လေးဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိစေပြီး တံခါးရွက်ကိုပင် ရွှေများဖြင့် အပြည့်အဝ စီခြယ်ထားသည်။ ဘာမှစဉ်းစားနေစရာမလိုဘဲ တုကူးဖူကွေ့ပဲ ဖြစ်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရွှေကို အလွန်နှစ်သက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဒီရွှေစီထားသော တံခါးရွက်ကို မြင်ရုံဖြင့် လုချန်က အနည်းငယ် အဆင့်အတန်းနိမ့်နေသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။ တုကူးဖူကွေ့၏ စရိုက်အရဆိုလျှင် သူက အနည်းဆုံးတော့ ရွှေသီးသန့်တံခါးတစ်ချပ်ကို ပြုလုပ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်အိမ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို အထဲတွင် ချထားပြီး အလုပ်သမား အတော်များများက ဂီယာဘီးများပါသော ပစ္စည်းများကို အထဲသို့ အဆက်မပြတ် သယ်ယူနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီလို ဝါသနာပါတဲ့လူလည်း ရှိသေးတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် အနည်းငယ် စပ်စုချင်သွားပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖေ့ယီရှန်က အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ညွှန်ကြားချက်များ အဆက်မပြတ် ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သတိထားနော်၊ အဲဒီပစ္စည်းက တပ်ဆင်ရတာ မလွယ်ဘူး။ ဘယ်ဘက်ကို… ဘယ်ဘက်ကို နည်းနည်း ထပ်တိုး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေး… ဖေ့ယီရှန်၊ ဒီပစ္စည်းတွေက မင်းဟာတွေလား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်လေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီသခင်မလေးက သုတေသနလုပ်ရတာကို ဝါသနာပါတဲ့သူမှန်း မသိသာဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က သူမ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းသော ရင်ဘတ်မို့မို့ကို ကော့လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တကယ် မသိသာပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုပစ္စည်းများအားလုံးက ရှုပ်ထွေးပွေလီပုံရပြီး ဂီယာဘီးများက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်နေသဖြင့် ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူ့ကို ခေါင်းကိုက်သွားစေသည်။ ဖေ့ယီရှန်လို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်က ဒီပစ္စည်းတွေကို ကလိဖို့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်ရတာလဲဆိုတာကို သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တခြားအိမ်များကို ဆက်ကြည့်လိုက်ရာ ဒါက သူ့တည်းခိုခန်းနှင့် ကပ်လျက်အိမ် ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲတွင် အနုပညာဆန်သော လေထုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သစ်သားစားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် လီလီပန်းအိုးတစ်အိုး တင်ထားကာ ပရိဘောဂ အလွန်နည်းပါးသဖြင့် အလွန်သပ်ရပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘာမှစဉ်းစားနေစရာမလိုဘဲ ဒါက ရှောင်ရွှီ၏ အခန်းမှန်း လုချန် သိလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဓားများ၊ လှံများနှင့် ပုဆိန်ရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်စုက ပြေးလာပြီး အခန်းထဲသို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လုချန်တစ်ယောက် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟု တွေးနေစဉ်မှာပင် အပေါ်ထပ်မှ ကျင်ကျောင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါကို နံရံပေါ်မှာ ချိတ်ထားလိုက်၊ ပြီးတော့ ဟိုဓားမကြီးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ချထားလိုက်။ ငါ ညတိုင်း လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါနဲ့ ငါ့ရဲ့ သစ်သားလူရုပ်က ဘယ်တော့ လာပို့မှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီအသံကို ကြားတော့ လုချန်၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ ချက်ချင်း ပြန်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီကောင်မလေး ကျင်ကျောင်းက တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းတာပဲ။ ထိုဓားများ၊ လှံများ၊ ပုဆိန်ရှည်များ၊ ဧရာမပုဆိန်များ၊ ချိတ်များနှင့် ခက်ရင်းခွများကို ကြည့်ရသည်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အခန်းမှာတောင် သူမလောက် လက်နက်စုံလင်စွာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ရွှီလို အေးဆေးငြိမ်သက်သော စရိုက်ရှိသူနှင့် ကျင်ကျောင်းလို ကြမ်းတမ်းသော စရိုက်ရှိသူတို့က တကယ်ပဲ အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ အတူတူ ဘယ်လိုနေကြသလဲဆိုတာကိုလည်း သူ တွေးကြည့်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ရွှီက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိ လုချန်၏ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းမှာ ပစ္စည်းတွေ အရမ်းနည်းလွန်းတယ်လို့ ငါ တွေးနေတာပါ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဟိုဟိုဒီဒီ အဆက်မပြတ် ပစ္စည်းများ သယ်ယူနေသော အလုပ်သမားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးက ကျင်ကျောင်းနှင့် ဖေ့ယီရှန်တို့၏ ပစ္စည်းများကိုသာ သယ်နေကြပြီး ရှောင်ရွှီ၏ ပစ္စည်းဆို၍ တစ်ခုမှ မပါပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီစကားကို ကြားတော့ ရှောင်ရွှီက ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မ ဘာလုပ်တတ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မီးတောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ မင်းသမီးလေး၊ နောက်တစ်ယောက်က အရာသိခန်းမရဲ့ သခင်မလေးလေ။ ကျွန်မမှာတော့ ဘာမှမရှိဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူပြောလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ရွှီ နောက်ပြောင်နေမှန်း သိသော်လည်း လုချန်က ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း ခဏစောင့်၊ မင်းအတွက် ငါ ပိုက်ဆံသွားယူပေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီး လုချန်က တည်းခိုခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ကောင်တာအနောက်တွင်တော့ သူ၏ ရတနာများ ရှိနေသည်။ မကြာသေးမီက သူ ငွေအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့ပြီး သိုလှောင်ကွင်းဆယ်ကွင်းကျော် အပြည့်အမောက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မောက်မာထောင်လွှားပြီး ဩဇာတိက္ကမကြီးမားသော အရှိန်အဝါဖြင့် သူက ကောင်တာအနောက်သို့ ရောက်လာခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူ အေးခဲသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မူလက ကောင်တာအနောက်တွင် ချထားသော သိုလှောင်ကွင်းဆယ်ကွင်းကျော်မှာ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီသိုလှောင်ကွင်းတွေကို ခိုးသွားတယ်လို့ သူ မထင်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တည်းခိုခန်းထဲတွင် ဒီလိုမျိုးကိစ္စ လုံးဝ (လုံးဝ) မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ပစ္စည်းတွေကို ခိုးယူသွားတယ်ဆိုရင် တည်းခိုခန်းက သူ့ကို အသိပေးမှာပဲလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူ့ပစ္စည်းတွေ ပျောက်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ရွှေ့ပြောင်းမထားဘူးဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးတည်းပဲ ရှိနိုင်တော့သည်။ တည်းခိုခန်းက အဲဒီပစ္စည်းတွေကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက စိတ်ထဲမှ ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်ရာ တည်းခိုခန်းက လျင်မြန်စွာ အဖြေပေးလာပြီး ထိုအဖြေက လုချန်ကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အားလုံးက ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်အဖြစ်နဲ့တဲ့လား။ သေစမ်း… မင်းပေးတဲ့ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ပက်ကေ့ချ်က အဲဒါမဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ပစ္စည်းတွေကလည်း အတော်လေး ညံ့နေတာ၊ ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးမနေဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ပက်ကေ့ချ်ထဲက ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လဲလှယ်ထားတာပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် လုချန်သည် ပြင်းထန်သော နှလုံးနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဲဒါတွေက သိုလှောင်ကွင်း ဆယ်ကွင်းကျော်တောင် ရှိတာလေ။ အထဲမှာ သူ တစ်လကျော်ကြာ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပါတယ်ကွ။ ဒီပင်မမစ်ရှင် ပြီးသွားရင် သူက ပုံစံကြမ်းကို ရရှိတော့မှာ။ အဲဒါကို တည်ဆောက်ဖို့ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်တောင် ကုန်မလဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိလိမ့်မယ်။ အခုတော့ အကုန်လုံး ကုန်သွားပြီပေါ့လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရွှေနဂါးဝိညာဉ်ကရော”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက နဂါးသတ် ဓားရတနာထဲမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ။ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ပက်ကေ့ချ်က သင့်အတွက် အရှိန်အဝါ ဖန်တီးပေးဖို့ အဲဒါကို ခဏငှားသုံးလိုက်ရုံပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ၊ မင်း အရမ်းစွမ်းပါတယ်။ ဟိတ်ဟန်ထုတ်ကြွားတဲ့နေရာမှာတော့ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ငါ လုချန် အရှုံးပေးပါတယ်ကွာ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လေဟာနယ်ထဲသို့ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှာပင် ခုနလေးတင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည့် လုချန်သည် တည်းခိုခန်းထဲမှ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ လျှောက်ထွက်လာပြီး သူ၏လက်များကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဟမ်း… မင်း ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်တွေ အများကြီး ရထားတယ် မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟား… ကျွန်မက နောက်နေတာပါ၊ ရှင်က တကယ်ယုံသွားတာလား”</p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ရွှီက အဆိပ်ပြင်းပြင်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မ ရှင့်ဆီက စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် တောင်းရက်မှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ငါ့ကို နားလည်မှုလွဲသွားပြီ ထင်တယ်။ ငါ ဆိုလိုတာက မင်းဆီက ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်းလောက် သုံးဖို့ ခဏချေးလို့ရမလားလို့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ရွှီ၏ အပြုံးက ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အနေရခက်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သွားရအောင်၊ ဝတုတ်ကြီးတုကူးရဲ့ အလှဆင်ထားတာက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒီလို ချမ်းသာတဲ့လူတွေရဲ့ အိမ်တွေကို ကြည့်ရတာကို ငါ သဘောကျတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သဘာဝကျကျပင် ရှောင်ရွှီ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး အလိုအလျောက် ရုန်းထွက်ချင်သွားသော်လည်း နောက်တစ်ခေါက် ထပ်တွေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏လက်ကို ကိုင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သေစမ်း… မျက်စိကျိန်းစရာကြီး”</p> <p style="text-align:justify">တုကူးဖူကွေ့၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း လုချန်က သူ၏မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ကာလိုက်ကာ ပုံကြီးချဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဝတုတ်ကြီး… ဒီထဲမှာ နေရတာ ခင်ဗျား မျက်စိကန်းသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထဲသို့ ဝင်သွားမှသာ စောစောက သူ အထင်မှားသွားမှန်း လုချန် သဘောပေါက်သွားသည်။ အပြင်ဘက်တံခါးကသာ ရွှေစီထားရုံဖြစ်သော်လည်း အထဲရှိ ပရိဘောဂအားလုံးက ရွှေသားစင်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒုတိယထပ်သို့ တက်သော လှေကားများကိုလည်း လုံးဝ ဖြုတ်ချပြီး ရွှေသားစင်စစ်ဖြင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ၎င်းတို့ပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ပေါက်ကြည့်ရာ အတော်လေး ခိုင်မာပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝတုတ်ကြီး… ခင်ဗျားပစ္စည်းတွေက ဈေးကြီးပုံပေါက်တယ်ဆိုတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဇိုင်းကတော့ အတော်လေး ညံ့လွန်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးဝမှ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“လူငယ်လေး… တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကွယ်ရာမှာ အတင်းအဖျင်းပြောတာက ကောင်းတဲ့အလုပ် မဟုတ်ဘူးနော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် စာလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ခါးတွင် စုတ်တံတစ်ချောင်း ထိုးထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု… ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက မဟာဆရာသခင်ကန်လေ၊ ကျွန်တော် ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ ဒီဇိုင်းမဟာဆရာသခင်ပေါ့။ ကျွန်တော့်အိမ်က အရာအားလုံးကို မဟာဆရာသခင်ကန်က ဒီဇိုင်းဆွဲပေးထားတာ။ ဘယ်လိုလဲ၊ ကြည့်ရတာ အရမ်းမိုက်တယ် မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">တုကူးဖူကွေ့က ကြွားဝါစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရွှေစင်သီးသန့်ကြီး၊ ခမ်းနားတယ်၊ စွဲမက်စရာကောင်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထိုသို့သောလူကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လူငယ်လေး… ခုနက မင်းပြောလိုက်တာ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ လှေကားဒီဇိုင်းက မကောင်းဘူးဆိုတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save