Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၅) သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဒီဇိုင်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တည်းခိုခန်းထဲတွင် အတွေးလွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင်တော့ မဟာဆရာသခင်ကန်သည် ရွှေစီထားသော ပင်မတံခါးဝသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူနှင့် အသက်အရွယ်တူခန့်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးလည်း အတူပါလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ မဟာဆရာသခင်ကန် ရှာဖွေလာသော အကဲဖြတ်ဒိုင်ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း ဒီဇိုင်းပညာရပ်တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော မဟာဆရာသခင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်မလေး… ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းက ဒီအဘိုးကြီးနဲ့ ဘာကို လောင်းကြေးထပ်ချင်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကြိုက်တာလောင်း”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ မဟာဆရာသခင်ကန် သေချာပေါက် ရှုံးမည်ဆိုတာကို သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သိနေသည်။ ဒီရွှေလှေကားကို အခြေခံပြီးတော့လား။ ဒါက အရမ်းကို ရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်၊ တုကူးဖူကွေ့လောက်ပဲ ဒီလိုမျိုးကို သဘောကျနိုင်မှာ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီအဘိုးကြီးက ပိုက်ဆံနဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ဂုဏ်သတင်းကို လောင်းကြေးထပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ တကယ်လို့ မင်းရှုံးရင် မင်းရဲ့ အရာသိခန်းမကနေ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ နာမည်ကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာပေးရမယ်။ တကယ်လို့ ဒီအဘိုးကြီးရှုံးရင် မင်းကို သေချာပေါက် တောင်းပန်မယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး တစ်ယောက်ယောက်က မေးလာခဲ့ရင် ငါက ညံ့ဖျင်းကြောင်း ဝန်ခံမယ်”</p> <p style="text-align:justify">မဟာဆရာသခင်ကန် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဖေ့ယီရှန်၏ နောက်ခံကို သူ သိရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမအမြင်တွင် ဤအရာက လုံးဝ ဟာသတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး မဟာဆရာသခင်ကန်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေရသလဲဆိုတာကို သူမ နားမလည်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တုကူးဖူကွေ့က သူ၏ဖောင်းအစ်နေသော ပါးပြင်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ လျှောက်လာရင်း ဖေ့ယီရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး ရှုံးသွားမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်။ ဒီလှေကားက အပေါ်ယံကြည့်ရသလောက် ရိုးရှင်းမနေဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာဆရာသခင်ကန်က လျှောက်လာပြီး ဖေ့ယီရှန်ကို လှေကားပေါ်မှ ဆင်းရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လှေကားပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကဲ… ကောင်မလေး၊ အခု အဲဒီပေါ် ပြန်တက်ကြည့်လိုက်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန် လှေကားပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သောအခါ ခံစားချက်က သိသိသာသာ ကွာခြားသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အစောပိုင်းက လှေကားက ခြေဖဝါးအောက်တွင် ကြမ်းတမ်းပြီး အဆင်မပြေဖြစ်နေခဲ့လျှင် ယခုအခါ ထိုခံစားချက်က လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နူးညံ့ကာ အိကျသွားသော ခံစားချက်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချက်က ဖေ့ယီရှန်ကို အလွန်အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ ရွှေက ဒီလိုခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ခြေချလိုက်သောအခါ သူမ၏အောက်ရှိ ရွှေသီးသန့်လှေကားသည် အနည်းငယ် နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ သို့သော် လှုပ်ရှားမှုက အလွန်သေးငယ်သဖြင့် သူမသာ သေချာဂရုမစိုက်ခဲ့လျှင် သေချာပေါက် သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါရဲ့ နောက်ကွယ်က သဘောတရားက ဘာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်သည် စက်ပစ္စည်းယန္တရားများကို လေ့လာရသည်ကို နှစ်သက်သူဖြစ်ပြီး သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဂီယာဘီးမျိုးစုံနှင့် စက်သွားများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ တွဲလောင်းဖြစ်နေသော လှေကားတစ်ခုက ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းသည် သူမ၏ စပ်စုချင်စိတ်ကို အကြီးအကျယ် နှိုးဆွလိုက်သည်။ သူမက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဆက်မပြတ် စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟွန့်… ကောင်မလေး၊ မင်း အရှုံးပေးပြီလား”</p> <p style="text-align:justify">မဟာဆရာသခင်ကန်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။ ဖေ့ယီရှန်၏ လုံးဝ စပ်စုချင်နေသော မျက်နှာထားက သူ့ကို အထူးကျေနပ်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ဖိတ်ခေါ်လာသော အကဲဖြတ်ဒိုင်ကလည်း ဤအချိန်တွင် စကားဝင်ပြောလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကုန်းမြေတိုက်ငါးခုလုံးမှာ အဘိုးကြီးကန်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ဒီနည်းပညာကို မကျွမ်းကျင်ဘူး။ ဒါက သူ့ရဲ့ သီးသန့်နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ‘တွဲလောင်း’ လို့ သူက ခေါ်တယ်။ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် လှေကားကိုယ်တိုင်က တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေပေမယ့် သူ့လက်ထဲမှာတော့ သီးခြားစီ တွဲလောင်းဖြစ်နေတဲ့ အတုံးတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားသလိုမျိုး ခံစားရအောင် လုပ်နိုင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ဖေ့ယီရှန်က လှေကားကို လက်ဖြင့် အားပြင်းပြင်း ဖိချလိုက်သောအခါ လှေကားဘေးရှိ အရန်လက်ရန်းပေါ်တွင် အောက်ဘက်သို့ ဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မြောင်းတွေဖော်ပြီး အထဲမှာ အားပြင်းတဲ့ စပရိန်တွေ ထည့်ထားတာလား”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စိတ်ကူးအကြံကတော့ မခက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လှေကားတစ်ခုလုံးကို ရွှေနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာတောင်မှ ဒီလောက် ခိုင်မာနေပြီး မြောင်းတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပွတ်တိုက်သွားတဲ့အခါ အသံတစ်ချက်မှ မထွက်တာကတော့ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ပြီး မဟာဆရာသခင်ကန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဘိုး… ဒီလောက် လက်ရာမြောက်တာကတော့ တကယ်ကို လေးစားစရာပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟွန့်… မင်း သိရင်ပြီးတာပါပဲ။ အခု မင်းရဲ့ အရာသိခန်းမကနေ ဒီအကြောင်းကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာပေးလို့ရပြီ မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">မဟာဆရာသခင်ကန်၏ မျက်လုံးများအရ သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် သူ အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဟာဆရာသခင်ကန်… ရှင် နားလည်မှုလွဲသွားပြီ ထင်တယ်။ ကျွန်မ လေးစားတာက ရှင့်ရဲ့ လက်ရာမြောက်မှုကိုပါ၊ ရှင့်ရဲ့ ဒီဇိုင်းအဆင့်အတန်းကို သေချာပေါက် ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာဆရာသခင်ကန်၏ အောင်ပွဲခံနေသော မျက်နှာထားက အေးခဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်မလေး… မင်း ဘာသဘောလဲ။ လောင်းကြေးကို ဖျက်ချင်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မက အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာပါ။ မဟာဆရာသခင်ကန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက် ယုံကြည်မှုရှိနေမှတော့ ကျွန်မနဲ့ တစ်နေရာကို လိုက်ခဲ့ပါလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်မလေး… မင်းရဲ့စကားတွေက တကယ်ကို လေကြီးလွန်းနေပြီ”</p> <p style="text-align:justify">မဟာဆရာသခင်ကန် ခေါ်လာသော အကဲဖြတ်ဒိုင်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လေကြီးမကြီးဆိုတာ အဲဒီရောက်ရင် သိရမှာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက လှေကားပေါ်မှ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ကို တည်းခိုခန်းဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မဟာဆရာသခင်ကန်က သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်မလေး… မင်း ငါ့ကို ပြချင်တာက ဒီနေရာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ပါတယ်။ သူဌေးလုရဲ့ ဒီဇိုင်းက ရှင့်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လို့ ခုနက ကျွန်မ ပြောခဲ့တာလေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် ပြောပါရစေ”</p> <p style="text-align:justify">အကဲဖြတ်ဒိုင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဘိုးကြီးကန်က ကျွန်တော့်ကို ငှားရမ်းထားတာ ဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုတွေမှာ အမြဲတမ်း ဘက်မလိုက်ပါဘူး။ ဒီတည်းခိုခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အလှဆင်ထားတာ အကုန်လုံးကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ အရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေးဖေ့… ကျွန်တော်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါမယ်။ သူဌေးလုရဲ့ နေရာက သေချာပေါက် မှော်ဆန်ပြီး အစားအသောက်တွေကလည်း ကျွန်တော် စားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဇိုင်းပိုင်းမှာတော့ အတော်လေး ရိုးရှင်းလွန်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">တုကူးဖူကွေ့ကလည်း ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း… ရှင်တို့ မြင်တဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ကြပါဦး၊ ပြီးမှ ပြောတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">ဖေ့ယီရှန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိဘဲ ရပ်နေစဉ် ထိုလူအုပ်ကြီး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေး… ဟေး… မင်းတို့ တကယ်ကြီး လောင်းကြေးထပ်လိုက်ကြတာလား။ မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ကြင်နာစွာဖြင့် တားမြစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ လှေကားဒီဇိုင်းကို အသုံးပြုပြီး တခြားသူများနှင့် ပြိုင်ခြင်းက လိမ်လည်ခြင်းနှင့် မခြားပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုညှို့ငင်ဖမ်းစားတတ်သော တည်းခိုခန်းမလေးက ကဏ္ဍတိုင်းတွင် အားကောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သေချာပေါက် လောင်းရမှာပေါ့။ ဒီအဘိုးကြီး ရှုံးရင် လောင်းကြေးကို ပေးဆပ်ပါ့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">မဟာဆရာသခင်ကန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရပ်လိုက်တော့ ယီရှန်။ အဆင်မပြေရင်လည်း အရှုံးပေးလိုက်ပါ။ ဒီလိုလုပ်နေလို့ ဘာအကျိုးမှ မရှိပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အကြံပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် မဟာဆရာသခင်ကန်၏ နားထဲတွင်တော့ လုချန်က ကြောက်ရွံ့နေပြီး လောင်းကြေးကို လက်မခံရဲသလိုမျိုး ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မရဘူး၊ လောင်းကိုလောင်းရမယ်။ ဒီကောင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ ဒီဇိုင်းဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကို ငါ မြင်ဖူးချင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာဆရာသခင်ကန်က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ တည်းခိုခန်း၏ လှေကားဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တုကူးဖူကွေ့က ငိုချင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု… ခင်ဗျားက ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေလို့လဲ။ ဘာလို့ သခင်မလေးဖေ့ကပါ ခင်ဗျားကို စွဲလမ်းသွားရတာလဲ။ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ၊ အချစ်မှာ ကျရှုံးနေတဲ့ မိန်းမတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက အမြဲတမ်း ဝေဝါးနေတတ်တာကိုး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ထွက်သွားစမ်း”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာဆရာသခင်ကန် လှေကားရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်ကြည့်လိုက်သည်။ နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စာလုံးလှနှင့် ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သာမန်တည်းခိုခန်းလေး တစ်ခုဖြစ်ပြီး တမင်သက်သက် အထက်တန်းကျချင်ယောင် ဆောင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဤအနုပညာလက်ရာနှစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နံရံများနှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တခြားအရာတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ ဒီလို အနုပညာခံစားမှုနဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုကောင်းမွန်တဲ့ ဒီဇိုင်းဒဿနမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။ ငါသာ ဒီဇိုင်းဆွဲရမယ်ဆိုရင် ဒီလို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး သဟဇာတမဖြစ်တဲ့ အရာတွေကို လုံးဝ အတူတကွ ရှိခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်း၏ အလုံးစုံ အပြင်အဆင်ဖြစ်စေ၊ စားပွဲများနှင့် ကြမ်းပြင်များပေါ်ရှိ ပုံစံများဖြစ်စေ မဟာဆရာသခင်ကန် လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ့ကို မကျေနပ်စေသော အရာတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့နေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှေကားရှေ့သို့ ရောက်သည်အထိပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သာမန် သစ်သားလှေကားလေးပါပဲ။ ဒါကို ထုဆစ်ရင် သစ်သားမှုန့်တွေ အများကြီး ထွက်လာမှာဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပစ္စည်းက ကြမ်းတမ်းလာကာ သေသပ်လှပတဲ့ လက်ရာမျိုး ရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အပေါ်ကို နင်းလိုက်တဲ့အခါ ထွက်လာတဲ့အသံကို နားထောင်ကြည့်... နားကလော်စရာကြီး။ ငါသာဆိုရင်…”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အတွင်းစိတ် ဝေဖန်မှု အသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ဒုတိယလှေကားထစ်ပေါ်သို့ နင်းလိုက်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှေကားအောက်တွင် ရပ်နေစဉ်က ဘာမှထူးခြားမှု မရှိဟု ခံစားရသော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် လှေကားထစ်များပေါ်ရှိ ထုဆစ်ထားသော ပုံစံများကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရောင်များ စိမ့်ဝင်နေသော ထိုပုံစံများက သူ့ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏အကြည့်များက လှေကားထစ်များကို အဆင့်ဆင့် လိုက်ပါသွားရာ အရောင်များစွာ စတင်ပေါင်းစပ်သွားပြီး လှပသော ဒီဇိုင်းများအဖြစ် ပုံဖော်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save