Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၇) စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ်များ</h2> <p style="text-align: center;">*</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ လူတွေအိပ်ရာနိုးပြီး အလုပ်စတင်ကြမည့် အချိန်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် လုချန်က လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကဲ လာကြ… မင်းတို့အားလုံး ၂၁ ရာစုရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံအကြောင်း လေ့လာဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဟင်းရည်ကျိုရန် အိုးတည်လိုက်ပြီး ရေထည့်ကာ ဂျုံမှုန့်ကို နယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အလွှာများ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသော ဝက်သုံးထပ်သား တစ်တုံးကို ယူလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ စတင်စဉ်းတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်နာရီကြာပြီးနောက် မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးတွင် ဂျုံမှုန့်၏ မွှေးရနံ့များ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ် - ရိုးရာအထူး မုန့်ပဲသရေစာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများက လက်ရာမြောက်ပြီး အသားဌာပနာနှင့် လတ်ဆတ်သော ဟင်းရည်တို့ အတူတကွ ပါဝင်သည်။ ၎င်းကို စားသုံးခြင်းက အခွံ၊ အသားနှင့် ဟင်းရည်တို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စားသုံးရသည့် အတွေ့အကြုံကို ပေးစွမ်းသည်။ အရသာက ကောင်းမွန်ပြီး စားချင့်စဖွယ်ဖြစ်ကာ အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ် ကျသင့်သည်]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မီနူးပေါ်တွင် ဤမှတ်ချက် ပေါ်လာပြီးနောက် မုန့်ပဲသရေစာ ကဏ္ဍတွင် ရရှိနိုင်သော အရေအတွက် လျော့ကျသွားသည်ကို ပြသနေပြီး ၎င်းမှာ မုန့်ပဲသရေစာ အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်စားပြုနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ် တစ်လုံးသည် လက်ဝါးတစ်ဝက်ခန့်သာ အရွယ်အစားရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက မနက်တိုင်း ဒီစွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ် တစ်ပွဲကို သူ ဘယ်လိုစားခဲ့သလဲဆိုတာကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နူးညံ့ပြီး ဖြူဖွေးသော အခွံလေးက ကလေးငယ်လေး၏ ပါးပြင်လိုပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားပြီး သတိထားကာ တစ်လုပ်ကိုက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အခွံအတွင်းရှိ အရသာရှိသော ဟင်းရည်များက သူ အခုလေးတင် ဖောက်လိုက်သော အပေါက်မှတစ်ဆင့် စီးကျလာသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ထိုအပေါက်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ပိတ်လိုက်ရာ လတ်ဆတ်သော ဟင်းရည်များက ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး မွှေးရနံ့ကြောင့် သူ အလိုအလျောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟင်းရည်ကို လျှပ်စီးငှက်ဥနှင့် နူးညံ့သော ဝက်သုံးထပ်သားတို့ ရောနှောကာ ကျိုချက်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ယခင်ဟင်းလျာများအားလုံးထက် သာလွန်သော မွှေးရနံ့ကို ရရှိစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခွံထဲမှ ဟင်းရည်အားလုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ စုပ်ယူပြီးနောက် သူက အားပါးတရ တစ်လုပ်ကိုက်လိုက်ရာ အိစက်သော အခွံနှင့် အသားဌာပနာတို့ ပေါင်းစပ်ပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ်များအတွက် ဟင်းရည်က အဓိကဖြစ်ပြီး အသားဌာပနာက ဒုတိယ၊ အခွံက တတိယ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လုချန်အတွက်တော့ အရာအားလုံးက ထိပ်တန်းအဆင့်များဖြစ်ရာ ကောင်းခြင်းဆိုးခြင်း ခွဲခြားစရာမလိုဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသမျှ အရာတိုင်းက လူတွေကို မတူညီသော ခံစားချက် အလွှာပေါင်းများစွာကို ခံစားရစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုပင် ကျော်လွန်နေသော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည့် အရသာကြောင့် လုချန်က ကျေနပ်စွာ အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်မိသည်။ တစ်လုံး မကုန်သေးခင်မှာပင် နောက်တစ်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ပွဲလုံး ကုန်သွားမှသာ တကယ်ကို ကျေနပ်သွားသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ချစ်စရာကောင်းစွာ ရပ်နေသော ရှောက်ချင်းကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် သူ့နဖူးသူ ရိုက်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မနေ့ညက တစ်ညလုံး အလုပ်များနေခဲ့လို့ ဒီကိစ္စကို သူ မေ့သွားခဲ့တာပဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောက်ချင်း၏ သူငယ်အိမ်များထဲရှိ သွေးလိုနီရဲနေသော အရောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကောင်မလေးက တစ်ညလုံး မီးဖိုချောင်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့မည်မှန်း သူ သိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဖက်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောက်ချင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ယောက် ဖက်ထားလိုက်ကြသည်။ လုချန်က ရှောက်ချင်းကိုယ်ပေါ်မှ သဘာဝအတိုင်း သင်းပျံ့နေသော မွှေးရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်အာရုံများ လှုပ်ရှားလာသော်လည်း ကောင်မလေး၏ တုန်ယင်နေသော ခြေထောက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် အခုလေးတင် လောင်ကျွမ်းလာသော မီးတောက်ကို ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းသတ်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လပေါင်းများစွာ အစားအသောက်ကောင်းများဖြင့် သန့်စင်ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ကဏ္ဍတိုင်းတွင် အထူးသန်စွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ ရှောက်ချင်းကတော့ အဲဒီညကတည်းက အခုထိ နာလန်မထသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း အရင်ထိုင်နေနော်။ မင်းအတွက် အရသာရှိတာတစ်ခုခု သွားယူပေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ် တစ်လုံးကို ယူလာကာ ရှောက်ချင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောက်ချင်းက ၎င်းကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ဖက်ထုပ်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါကို စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ်လို့ ခေါ်တယ်။ မနက်စာ တစ်မျိုးပေါ့။ ဒီနေ့ကစပြီး နေ့တိုင်း အချိန်မှန် ထမင်းသုံးနပ်လုံး စားရမယ်နော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောက်ချင်းက နူးညံ့ပြီး ဖြူဖွေးသော အခွံလေးကို အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ဖောက်ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ သူမ၏ပါးစပ်ဖြင့် အမြန်ပိတ်ကာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်ပြီး အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းလေးကြောင့် လုချန်က သူ့နှလုံးသားလေး အရည်ပျော်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အိပ်မပျော်သော ရှောက်ချင်းကို အပေါ်ထပ်သို့ အိပ်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ချော့မော့ပြီးနောက် လုချန်က သူ၏ မနက်စာရောင်းချခြင်း ကြီးမားသော လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးကို စတင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီနေသော လူတန်းရှည်ကြီးကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး ဝတုတ်ကြီး တုကူးဖူကွေ့က ပထမဆုံးနေရာတွင် တန်းစီနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးလု… ကျွန်တော် ဟိုခြင်္သေ့ဦးခေါင်းအသားလုံးပေါင်း စားချင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထဲသို့တောင် မဝင်ရသေးခင်မှာပင် တုကူးဖူကွေ့က အော်ဒါမှာလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မရှိဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ဝတုတ်ကြီး အထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားနေမှုကို တားဆီးရင်း လုချန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီနေ့ကစပြီး မနက်ပိုင်းမှာ ဘာမှမရောင်းဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်… ဘာလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြီးက ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းတွေ စတင်မေးမြန်းကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက နေ့လယ်စာနဲ့ ညစာအတွက် ဟင်းလျာတွေမို့လို့ မနက်ပိုင်းမှာ စားဖို့ မကောင်းဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ်တို့ မနက်စာ ရောင်းတော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မနက်စာ။ မနက်စာဆိုတာ ဘာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက တုံးလိုက်တာ။ မနက်စာဆိုတာ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် မနက်ပိုင်းမှာ စားတဲ့ အစားအစာကို ခေါ်တာလေ။ ခြင်္သေ့ဦးခေါင်းအသားလုံးပေါင်းကို နေ့လယ်ကျမှ စားကြတာမို့ နေ့လယ်စာလို့ ခေါ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် မနက်ပိုင်းမှာ မရောင်းဘူးပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ရောက်ပြင်ဆင်ပေးပြီး လုချန်၏ စကားများကို ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အော်… မင်းပြောမှပဲ ငါ နားလည်တော့တယ်။ မနက်ပိုင်းမှာ စားတာကို မနက်စာလို့ ခေါ်တယ်ပေါ့၊ ဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခြင်္သေ့ဦးခေါင်းအသားလုံးပေါင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါ့ရဲ့ မနက်စာက ခြင်္သေ့ဦးခေါင်းအသားလုံးပေါင်းပဲလေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း အဲဒီလိုပြောတော့ ငါ တကယ်ကို စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ခုနက စကားပြောခဲ့သောသူ ငြိမ်ကျသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းက လုချန်ကို ကြည့်ကာ သူ စကားပြောမည့်အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မနက်စာအဖြစ် ခြင်္သေ့ဦးခေါင်းအသားလုံးပေါင်းကို စားမည်ဆိုသော မှတ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် လုချန်လည်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရသဖြင့် ယခုမှစ၍ မနက်စာမှာ ဖက်ထုပ်များဖြစ်ကြောင်း လူအုပ်ကြီးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စကားပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေဆဲဖြစ်သော ပေါင်းအိုးကြီးတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ပေါင်းအိုးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လက်ဝါးတစ်ဝက်ခန့်သာ အရွယ်အစားရှိသော ဖက်ထုပ်လေးများ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ဘာကြီးလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မန်ထိုလား (တရုတ်ပေါက်စီအလွတ်)”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီလောက်သေးတဲ့ မန်ထိုကို ငါဆိုရင် တစ်လုပ်တည်းနဲ့ နှစ်လုံးလောက် စားနိုင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပေါင်းအိုးထဲရှိ အရာများကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်များကို စတင်ပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါတွေက ဖက်ထုပ်တွေ၊ စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ်လို့ ခေါ်တယ်။ အခုကစပြီး ဒါက မနက်စာပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ကို နည်းနည်းလောက် ဆုတ်ပေးပါဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် ရှောင်ရွှီက ဘေးဘက်အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ လုချန်က သူမကို ခြင်းတောင်းတစ်တောင်း ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် ရောင်းချရန် ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်ရွှီက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တည်းခိုခန်း၏ စားပွဲထိုးမလေး ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအတောအတွင်း လုချန်က တည်းခိုခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပါဆယ်ဝယ်မယ့်သူတွေ အပြင်မှာ တန်းစီပါ။ ဒီမှာစားမယ့်သူတွေ အထဲကို ဝင်ခဲ့ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ခေါ်သံကြောင့် လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်းပင် လိုင်းနှစ်လိုင်း ကွဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီ စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ်ဆိုသည့် အရာများကို မည်သူကမျှ အရင်က မမြင်ဖူးကြပေ။ ရှောင်ရွှီ၏ ရှေ့တွင် တန်းစီနေသော လိုင်းမှာ ပါဆယ်ဝယ်မည့် သူများအတွက် ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးလူက တစ်လုံး ဝယ်ယူလိုက်သောအခါ သူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကြီးမားသော တစ်လုပ်ကို ကိုက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအကိုက်ကြောင့် အခွံအတွင်းရှိ ဟင်းရည်များ အကုန်လုံး ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ပါးစပ်ကို နာကျင်စွာ အပူလောင်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏လက်ထဲရှိ တစ်ဝက်စားထားသော ဖက်ထုပ်ထဲမှ ဟင်းရည်များကလည်း အဆက်မပြတ် ယိုစိမ့်ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထိုသူက ပါးစပ်ထဲရှိ အပူလောင်မှုကို အမြန်အောင့်ခံကာ ဟင်းရည်၊ အခွံနှင့် ဌာပနာ တစ်လုတ်စာကို မျိုချလိုက်ပြီး သူကိုင်ထားသော တစ်ဝက်စားထားသည့် ဖက်ထုပ်၏ အပေါက်ကို လက်ဖြင့် အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက ဤမြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေး မြန်မြန်ကြည့်စမ်း၊ မန်ထိုထဲမှာ ဟင်းရည်နဲ့ အသားတွေ ပါတယ်ဟ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာမန်ထိုလဲ။ သူဌေးလုက ဒါကို ဖက်ထုပ်၊ စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ်လို့ ခေါ်တယ်လို့ ပြောပြီးပြီလေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပထမဆုံး ဝယ်စားလိုက်သောသူကို အရသာဘယ်လိုနေလဲဟု သူတို့က မေးလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက အရမ်းမြန်မြန်စားလိုက်မိတော့ သေချာမပြောတတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေချာပေါက် အရသာရှိမှာပါ”</p> <p style="text-align:justify">သူက အနေခက်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပိုမိုပါးနပ်လာပြီး အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုကို သတိထား၍ အရင်ဖောက်ကိုက်လိုက်ကာ အထဲရှိအရာများကို ဖြည်းညှင်းစွာ စုပ်ယူတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဝိုး… အရမ်းကို အရသာရှိလွန်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီနေသောသူများက ပထမဆုံး ဝယ်သူ၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တည်းခိုခန်းထဲမှ ထိုသို့သောအော်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အပြင်ဘက်က အခွံပါးပါးလေးက အိစက်နေပြီး ဟင်းရည်ကတော့ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် မွှေးပျံ့နေတယ်။ ဝက်သုံးထပ်သားက အဆီပါပေမယ့် အီမနေဘူး။ ဒါက ငါစားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးအရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့မှန်းတော့ မသိဘူး၊ မနက်စောစောစီးစီး ဒီဟာတစ်လုံး စားလိုက်ရတာက ငါ့ကို နက်ရှိုင်းတဲ့ ကျေနပ်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းတယ်။ ခြင်္သေ့ဦးခေါင်းအသားလုံးပေါင်းကလည်း အရသာရှိပေမယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ စွပ်ပြုတ်ဖက်ထုပ် တစ်ပွဲစားရသလောက် သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီးကျူးစကားများ ပြည့်နှက်နေသော အသံများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ရွှီ ချက်ချင်းပင် အလုပ်များသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တစ်ပွဲကို အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးဆယ်။ အားလုံး သေချာတန်းစီကြပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save