Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၅) ရိုးရှင်းတဲ့ လူငယ်လေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် အေးစက်လာ၏။ အလွန် သွယ်လျစွာ ဆွဲထားသော သူ၏ မျက်ခုံးစွန်းများက မြင့်တက်သွားသည်။ ရိုးရာကျောင်းတော်၏ အသက်အငယ်ဆုံး ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ တာအိုအသင်းတော်က အဓိက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေသော လူငယ်လေး၊ တာအိုသခင်နှင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီး မေ့လီရှာတို့၏ အချစ်မြတ်နိုးရဆုံးသော ဂျူနီယာက တကယ်တော့ ဤလူငယ်လေး ဖြစ်နေ၏။ သူက ချန်းချန်ရှန် အကြောင်းကို သိထားသည်။ မဟုတ်လျှင် လုံးဝ ခန့်မှန်းမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူ နားမလည်သော အရာအချို့ ရှိနေသေး၏။ ဥပမာအားဖြင့် ချန်းချန်ရှန်က အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်လေးနှင့် ဝိညာဉ်တံခါးဖွင့်ခြင်းအဆင့်၏ အထက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို သူနှင့် သိပ်မရင်းနှီးသော သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတောင်မှ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ လျန်ဟုန်ကျွမ်း ကိုယ်တိုင်လည်း လွန်စွာ အားကျမိသော်လည်း ချန်းချန်ရှန် ယခုလေးတင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော တိုက်ကွက်ကိုမူ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်၏ ပါရမီက ကျင့်ကြံခြင်းတွင် တည်ရှိပြီး တာအိုကျမ်းစာများကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ထားခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတွင် တည်ရှိကြောင်း လောကကြီး တစ်ခုလုံးက သိထားကြသည်။ သူက လုံ့လဝီရိယရှိပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော်လည်း သူ၏ မွေးရာပါ ပါရမီကတော့ လွန်စွာ သာမန်သာ ဖြစ်၏။ သူ့ကို ချိုးရှန်းကျွင်း၊ ရွှီယို့ရုန်၊ မင်းသမီးလော့လော့တို့နှင့်အတူ တစ်တန်းတည်းထား၍ ပြောဆိုရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် ချန်းချန်ရှန်၏ တိုက်ကွက်က ဝိညာဉ်တံခါးဖွင့်ခြင်းအဆင့်နှင့် ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့် ကြားရှိ ကွာဟချက်ကို မည်သို့ ကျော်လွန်ပြီး သူ၏ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့သနည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက မလှုပ်ရှားခင်ကတည်းက ငါ့ရဲ့ ကချေသည် ဝတ်စုံကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေခဲ့တာများလား။ လျန်ဟုန်ကျွမ်းက စုလီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့်၏ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်က ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အမှန်တကယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် စုလီအဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်သာ ၎င်းကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော်လည်း စုလီက ဘာသံမှ မထွက်ခဲ့သလို သူ၏ အကြည့်ကလည်း ချန်းချန်ရှန်၏ ဓားမြှောင်ပေါ်တွင်သာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ပြီး မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မရှိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း သုံးလိုက်တာ… ဘယ်လို ဓားသိုင်းမျိုးကို သုံးလိုက်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်းက ချန်းချန်ရှန်၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်ရာ သူ၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးများက ပို၍ပင် မြင့်တက်သွားပြီး သူ့ကို ပြောပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာစေသည်။ ဤမေးခွန်းကို မည်သို့ ဖြေရမည်ကို ချန်းချန်ရှန် မသိခဲ့ပေ။ စုလီက သူ့ကို ဓားသိုင်း သင်ပေးခဲ့စဉ်က ဤဓားသိုင်းပညာကို ဉာဏ်ပညာဓား အမျိုးအစားအောက်တွင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့သော်လည်း ကွာခြားချက် တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်းကို သူ ခပ်ဝါးဝါး အမြဲတမ်း ခံစားနေခဲ့ရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် စုလီက မေးခွန်းတစ်ခု မေးလာသည်။ သူက ချန်းချန်ရှန်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှုနှင့် သံသယဖြစ်မှုများ အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း တကယ်ပဲ ခန့်မှန်းလိုက်တာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က ခေါင်းညိတ်၍ ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် ရမ်းသမ်း ခန့်မှန်းလိုက်တာပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး ဤလူငယ်လေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဖြစ်နိုင်ခြေက ဘယ်လောက်လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် မသေချာမရေရာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ခုနစ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ၏ အသံက ရုတ်တရက် ပိုမို ကျယ်လောင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားလမ်းစဉ်တွင် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သော အလွန် မာနကြီးသည့် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤအဖြေကို လွန်စွာ အံ့အားသင့်သွားမိ၏။ လီတောင်တန်းတွင် နှစ်ပေါင်းရာချီ၍ ဓားကို လေ့လာခဲ့သော အတိတ်က သူကိုယ်တိုင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဉာဏ်ပညာဓားကို သူ ပထမဆုံး သင်ပေးခဲ့စဉ်က ချိုးရှန်းကျွင်းပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်က မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒါက ဖြစ်ခဲ့တာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် ပြောတာက ခုနစ် ရာခိုင်နှုန်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က ပို၍ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု စုလီ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသို့ ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ချန်းချန်ရှန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်က သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူက စိတ်ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လုံလောက်ပါပြီ… အနည်းဆုံးတော့ မင်းက ရမ်းသမ်းခန့်မှန်းတဲ့ အဆင့်ကနေ ရိုးရိုးခန့်မှန်းတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်လာပြီပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် အနည်းငယ် ကြောင်စီစီ ဖြစ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">“ရမ်းသမ်းခန့်မှန်းတာနဲ့ ခန့်မှန်းတာက ဘာကွာလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ခန့်မှန်းတယ် ဆိုတာက မှီခိုအားထားစရာ တစ်ခုခု လိုအပ်တယ်… ရမ်းသမ်းခန့်မှန်းတယ် ဆိုတာကတော့ မျက်ကန်းတစ္ဆေ ရမ်းဆွဲတာမျိုးလေ… ကွာတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ မတိုက်ခိုက်မီ အခိုက်အတန့်လေးက သူ၏ ခံစားချက်ကို ချန်းချန်ရှန် ပြန်လည် သတိရသွား၏။ သူ ခန့်မှန်းလိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရမ်းသမ်းခန့်မှန်းလိုက်တာလား ဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် သူ မသေချာတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုက တွက်ချက်ခြင်းထက် ပင်ကို အသိစိတ်ကို ပို၍ မှီခိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြေအနေ အများစုတွင် ပင်ကို အသိစိတ် ဆိုသည်မှာ တွက်ချက်မှုများစွာနှင့် လေ့ကျင့်ခန်းများစွာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှု တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်း၏ ကချေသည် ဝတ်စုံကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ထိုတိုက်ကွက်၊ သူ၏ တိုက်ကွက်က စုလီ သင်ပေးခဲ့သော ဉာဏ်ပညာဓားနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေကြောင်း သူ ခပ်ရေးရေး ခံစားမိသော်လည်း ထိုကွာခြားချက်က ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ သူ မသိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်းက ကိုက်ဆယ်ဂဏန်းကျော် အကွာတွင် ရပ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေ၏။ သူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ရာ မိတ်ကပ် အကြွင်းအကျန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏ ကျက်သရေရှိသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ နှစ်ယောက်က အခုမှ စကားပြောနေကြတာပေါ့လေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက သူ့ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း စကားပြောချင်လို့လား… အဲဒါဆို အတူတူ ပြောကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်း ကြောင်ငေးသွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အဖြေမျိုးကို သူ ရရှိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ တကယ်ပင် စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ပြောချင်သော စကားတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချန်းချန်ရှန်ကို သူ ပြောပြချင်သော အရာတစ်ခု ရှိနေ၏။ စုလီနှင့် ပတ်သက်၍တော့ သူ့အတွက် ကောင်းသောစကား တစ်ခွန်းမှ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ချန်းချန်ရှန်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ထျန်းလျန်ခရိုင်ရဲ့ မြောက်ပိုင်းကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ… ဘာလို့ ဒီမိစ္ဆာကောင်နဲ့ အတူတူ လာနေတာလဲ… သူ့ကို ဘာလို့ ကူညီနေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြို့တော်တွင် ချန်းချန်ရှန် ကြားဖူးခဲ့သည့် စုလီနှင့် ပတ်သက်သော အထင်အမြင်မှာ လီတောင်တန်း၏ စီနီယာဦးလေးသည် လောကီရေးရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရည်အချင်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤမိုင်တစ်သောင်း ခရီးစဉ်အတွင်း ထိုအထင်အမြင်က မတိကျကြောင်း၊ သို့မဟုတ် လုံလောက်မှု မရှိကြောင်း သူ နားလည်လာခဲ့၏။ လူအများအပြားကို သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း စုလီ ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က စုလီကို မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်အဖြစ် ဤမျှ တိုက်ရိုက် စွပ်စွဲသည်ကို ချန်းချန်ရှန် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ လူဘယ်လောက်များများကို သတ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား… သူ့ဓားက ဒီလောက် ထက်မြက်နေအောင် သွေးတွေနဲ့ အကြိမ်ဘယ်လောက်တောင် ဆေးကြောခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း သိလား” လျန်ဟုန်ကျွမ်းက ချန်းချန်ရှန်ကို ကြည့်၍ မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“သူက လူအများကြီးကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက အစောကြီးကတည်းက သေသင့်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ရှင်နေနိုင်ခဲ့တယ်… ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တရားစီရင်မှုက လှည့်ပတ်နေပေမဲ့ သူ့အလှည့်ကျတော့ နောက်ကျနေခဲ့တယ်… ဒီနေ့ သူ့အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ သေမယ့်အချိန် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ… ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ကို တကယ် ကာကွယ်ချင်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က ဘာစကားမှ မပြောပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘာပြောရမှန်း သူ မသိသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်းက သူ၏ အဝတ်အစားများကို လက်ဖြင့် သပ်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် အရှေ့သို့ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူက တောင်ပိုင်းသား၊ မင်းက ကျိုးလူမျိုး… သူက ကျိုးလူမျိုး အများကြီးကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါဆို သူ့ကို ကူညီဖို့ မင်းမှာ ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က ပြဿနာကြီး တစ်ခုလို မထင်ရသော်လည်း သေချာ တွေးကြည့်မည် ဆိုပါက တကယ်ကို ပြဿနာကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နှင်းလွင်ပြင်တွင် ချန်းချန်ရှန်က စုလီကို ကျောပိုး၍ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ဤသည်က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သော စုလီ၏ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ခြင်းဟု မှတ်ယူနိုင်၏။ ထို့ပြင် စုလီ၏ စွမ်းရည်ကသာ သူ့ကို ပြန်သွားနိုင်ရန် ကူညီပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နှင်းလွင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် အသက်ကယ်ကျေးဇူး အားလုံးကို ပြန်ဆပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့က မဟာကျိုး၏ နယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ အချိန်မရွေး လုံခြုံစွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်သည်။ လီတောင်တန်းက အင်အားကြီးမားရခြင်းမှာ စုလီ အစွမ်းထက်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး တာအိုအသင်းတော်မှ လူတစ်ယောက်က အင်အားကြီးမားရခြင်းမှာ တာအိုအသင်းတော်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် စုလီက အကျပ်အတည်းထဲသို့ ကျရောက်နေသော အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေသည့် ခြင်္သေ့တစ်ကောင် ဖြစ်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တာအိုအသင်းတော်ကြီး မပျက်စီးသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ရိုးရာကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆိုသော ချန်းချန်ရှန်၏ အဆင့်အတန်းနှင့်အတူ တာအိုသခင်နှင့် မေ့လီရှာတို့၏ အချစ်မြတ်နိုးရဆုံးသူ ဆိုသော ကောလာဟလများကြောင့် သူ့ကို ဘယ်သူက ဆန့်ကျင်ရဲမည်နည်း။ သူသာ ထွက်ခွာရန် ဆန္ဒရှိမည်ဆိုပါက ရွှယ်ဟယ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လျန်ဟုန်ကျွမ်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ထပ် လိုက်လာမည့် အခြား ကျွမ်းကျင်သူများပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက သူ့ကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးရန် အခွင့်အရေးကို ဦးဆုံး ယူကြမည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘယ်ထောင့်ကနေပဲ ကြည့်ကြည့် စုလီဘေးမှာ ဆက်နေဖို့ သူ့အတွက် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က စုလီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက အရေးမစိုက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေပြီး ဘာစကားမျှ မပြောပေ။ ဤသည်က ရှင်းလင်းသော အဖြေတစ်ခုကို သူကိုယ်တိုင်လည်း လိုချင်နေသော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက တစ်ခါမှ မမေးခဲ့သဖြင့် ချန်းချန်ရှန်ကလည်း သဘာဝကျကျပင် တစ်ခါမှ မဖြေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခု လျန်ဟုန်ကျွမ်းက ဤမေးခွန်းကို မေးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်းချန်ရှန်၏ အဖြေက တကယ်တော့ ဘာဖြစ်မည်ဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်က ကျိုးဥယျာဉ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီးတော့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ရွှယ်လောင်မြို့ရှေ့ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်း၏ မျက်ခုံးများက အပေါ်သို့ မြင့်တက်သွား၏။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျိုးဥယျာဉ်ထဲမှာတုန်းက ကျွန်တော် သေတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ… ကျိုးဥယျာဉ်ထဲက ထွက်လာပြီး ရွှယ်လောင်မြို့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာလည်း ကျွန်တော် သေချာပေါက် သေရတော့မယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့… စီနီယာစုလီက ကျွန်တော့်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ… ဒီအပြင် စီနီယာက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို ခံခဲ့ရတာက ကျိုးဥယျာဉ်ထဲမှာ ကျွန်တော် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြံအစည်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်… ကောင်းပါပြီ၊ တကယ်တော့ အဲဒီလောက်လည်း မရှုပ်ထွေးပါဘူး… အကြောင်းပြချက်က တကယ်တော့ အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်… စီနီယာက ကျွန်တော့်ကို ကယ်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ သူ သေသွားမှာကို ကျွန်တော် ကြည့်မနေနိုင်ဘူးလေ” ချန်းချန်ရှန်က လျန်ဟုန်ကျွမ်းကို အလွန် လေးလေးနက်နက် ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နှင်းလွင်ပြင်က မိုင်တစ်သောင်း ခရီးနဲ့ ရွှယ်ဟယ်ရဲ့ ဓား… မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြွေးက အစောကြီးကတည်းက ကျေသွားပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာ… ဒီကျေးဇူးကြွေးကို အဲဒီလို တွက်လို့ မရဘူးလေ… ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင် အသက်လိုမျိုး အရာတစ်ခုကို တွက်ချက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ချန်းချန်ရှန်က သူ၏ ခံစားချက်များကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ စကားလုံးများကလည်း ပိုမို ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းလာ၏။ “စီနီယာ့အတွက်တော့ ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီအသက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အရာအားလုံးပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစကားကြောင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်ကို စုလီနှင့် လျန်ဟုန်ကျွမ်းတို့ နားလည်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့ပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များက ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပေကျံနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤအကြောင်းပြချက်ကို လက်ခံရန် လွန်စွာ ခက်ခဲနေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို ဘာမှ အကြွေးမတင်တော့ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလို မယုံကြည်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ အနည်းငယ် အကြံအိုက်သွား၏။ ချန်းချန်ရှန်က သူ့ကို ကိုးကွယ်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသလို သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တူညီသော စိတ်ဝင်စားမှုများ မရှိကြောင်းကိုလည်း သိထားသည်။ မျိုးဆက်များကြားမှ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုမျိုး ရှိမရှိဆိုလျှင် ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ချန်းချန်ရှန် ဘာကြောင့် ထွက်မသွားရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ လွန်စွာ သိချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုမှသာ ၎င်းက အမြဲတမ်း ဤမျှ ရိုးရှင်းသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ကြောင်း သူ သိသွားတော့သည်။ သေချာသည်ကတော့ ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းပြချက်မျိုးကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသူ တစ်ယောက်က သေချာပေါက် သိပ်ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘေးလူ တစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက အသက်တစ်ချောင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒါက မင်းရဲ့ အရာအားလုံး ဖြစ်နေတယ်… အဲဒါဆို ငါ့ကို မင်း ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလဲ… မင်းက ငါ့ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပြီး ငါ့အတွက် နွားတစ်ကောင်လို အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက သူ့ကို နောက်ပြောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ နွေးထွေးနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီလောက်ထိလည်း မလိုပါဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်နော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ ရယ်မောလိုက်သလို လျန်ဟုန်ကျွမ်းလည်း ရယ်မောလိုက်၏။ တစ်ယောက်က ကျေးဇူးတင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ လှောင်ပြောင်သရော်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရယ်မောသံများ၏ အဓိပ္ပာယ်က လုံးဝ ကွာခြားလှ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက တကယ်ပဲ စာရင်းရှင်းမယ် ဆိုရင်တောင် အပြန်အလှန် ကယ်တင်ခဲ့ကြတာက စာရင်းရှင်းဖို့ လုံလောက်သင့်တယ်… မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြွေးကို မင်း ပြန်ဆပ်ပြီးသွားပြီလို့ ငါလည်း ယုံကြည်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က လျန်ဟုန်ကျွမ်းဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်ချင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မထွက်ခွာခင် စီနီယာ တကယ် ဘေးကင်းသွားပြီ၊ သူ့အသက်ကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ ရှိသွားပြီ ဆိုတာကို ကျွန်တော် သေချာချင်တယ်… ဒါက ရေနစ်နေတဲ့ ဖျားနာနေသူ တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်လေ… ခင်ဗျားက သူ့ကို မြစ်ထဲကနေ ကယ်တင်လိုက်ပေမဲ့ သူ အပြင်းအဖျားကြောင့် သေတော့မယ် ဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်ပါ့မလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်းက တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သဘောတူလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ယုတ္တိရှိပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နားလည်ပေးတဲ့အတွက်… လူကြီးမင်းကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်း၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး အသွင်အပြင်နှင့် အနီရောင် ကချေသည် ဝတ်စုံကို မြင်သောအခါ ဤလူကို မည်သို့ ခေါ်ဝေါ်ရမည်နည်း ဆိုသည်ကို သူ တကယ် မသိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်းက ပြန်ကြည့်၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ငါ့အဖေရဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် ငါ လက်စားချေချင်တယ်… အဲဒါကလည်း အရမ်း ယုတ္တိမရှိဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က ဤကိစ္စကို တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖခင်အတွက် လက်စားချေခြင်းက မည်သူမျှ ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက သူ့ကို ကယ်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေမှတော့ မင်းကို ငါ သတ်ရတော့မှာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နောက်ပိုင်းမှာ အရှင်သူမြတ်(တာအိုသခင်)ဆီက ပြစ်ဒဏ်ပေးမှုကို ငါ ခံရမယ် ဆိုရင်တောင်မှ သေဒဏ်ပဲ ဖြစ်မှာပါ… ငါက ကြောက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤကဲ့သို့သော လက်စားချေသူများအနေဖြင့် သူတို့အားလုံးတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ရှိကြောင်း ချန်းချန်ရှန် သိထားသည်။ တာအိုအသင်းတော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာက သူတို့၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လျန်ဟုန်ကျွမ်း၏ ချီများက ပိုမို လျင်မြန် ပြင်းထန်လာ၏။ တောင်ပေါ်လေပြေထဲတွင် ခပ်ဖွဖွ လွင့်မျောနေသော ပိုးဖဲကြိုးများပါသည့် ကချေသည် ဝတ်စုံက မရှိတော့ဘဲ သူ၏ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်က ကဏ္ဍပေါင်းစုံတွင် ပိုမို အားကောင်း ခိုင်မာလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ချန်းချန်ရှန်ကို မျက်နှာသေဖြင့် ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းမှာ နောက်ဆုံး ပြောစရာ စကား ရှိသေးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လူကြီးမင်းအနေနဲ့ ညှာတာပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">-အခန်း (၃၇၅) ပြီး</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save