Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၀) လောင်ကျွမ်းလိုက်စမ်း ငါ့ရဲ့ဓား (အပိုင်း-၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြောက်ပိုင်း၏ အာဏာရှင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် လင်းဖိန်ယွမ်က အာဏာရှင်ဆန်သော အငွေ့အသက်များ သဘာဝကျကျ ရှိနေသည်။ နွေဦးနှောင်းပိုင်း ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက သားမွေးဝတ်ရုံကြီး တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူက စုလီကို သတ်ရန် လာခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း သတင်းများ ပေါက်ကြားသွားမည်ကို လုံးဝ မစိုးရိမ်ဘဲ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကိုပင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အာဏာရှင် ဆိုတာ ဘာလဲ… ကြီးမားတဲ့ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျသူလား… အနိုင်ကျင့်တဲ့သူက ရွာတွေထဲမှာလောက်ပဲ သောင်းကျန်းလို့ ရတာ… မြောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ သောင်းကျန်းနိုင်တဲ့ အာဏာရှင်ဆိုရင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်တဲ့လူလို့ ခေါ်သင့်တယ်… ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်တော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ ထင်တာပဲ” သူက စုလီကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေမဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်တဲ့ လူတစ်ယောက်က အရှက်မရှိဖို့ လိုတယ်လေ… လျန်ဟုန်ကျွမ်းလို ကျွန်တော်က မိုက်မဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး… ကျွန်တော့်ရဲ့ အယုံကြည်ရဆုံး လက်အောက်ငယ်သားတွေနဲ့ သတ်ဖြတ်ဖို့ ခေါ်လာခဲ့တယ်… ကျွန်တော်က သေချာပေါက် တရားမျှတနေမှာ မဟုတ်သလို လိုအပ်ရင် အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ တိုက်ခိုက်မှာပဲ… တကယ်လို့ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ဖက်ရည်ထဲကို မတူညီတဲ့ အဆိပ်မျိုး ၃၀ လောက် ထည့်လို့ရမယ် ဆိုရင် တစ်မျိုးလေးတောင် လျော့နေမှာ မဟုတ်ဘူး… ထောင်ချောက်ကျင်းတစ်ခုကိုလည်း ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် အနက်ဆုံး တူးထားမှာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ပုံမှန် အချိန်များတွင်သာ ဆိုပါက ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို စုလီက အရေးစိုက်မည်တောင် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားသည့်ပုံ ပေါ်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း ခေါ်လာတဲ့လူတွေ နည်းနေတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းဖိန်ယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တကယ်လို့ စီနီယာသာ အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုး ကျွမ်းကျင်သူတွေကြောင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရမထားဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်က လူ ၃၀၀၀ လုံးကို ခေါ်လာခဲ့ရင်တောင် စီနီယာ့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စီနီယာက တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး လွင်ပြင်ထဲ ရောက်လာတဲ့ ကျားတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ လူဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ခေါ်လာဖို့ လိုတော့တာပေါ့… ပြီးတော့ ဒီနေ့ ကိစ္စက လျှို့ဝှက်ထားဖို့ လိုတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် လူအရမ်း အများကြီး ခေါ်လာဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး… တကယ်လို့ စီနီယာ့ကို ကျွန်တော် သတ်လိုက်တယ်ဆိုတာကို လီတောင်တန်း ဓားဂိုဏ်းက နတ်ဘုရားတွေ သိသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော် အသက်ဆက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ကြောက်နေတာတောင် ငါ့ကို သတ်ချင်နေတုန်းပဲလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းဖိန်ယွမ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တခြားလူတွေ ပေးထားတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းနေတယ်လေ… ဒါကြောင့် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုကို မခံနိုင်ဘဲ စမ်းကြည့်ဖို့ လာခဲ့တာပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက စိတ်ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက မြောက်ပိုင်းရဲ့ အာဏာရှင်၊ မဟုတ်ဘူး၊ မြောက်ပိုင်းရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ မအံ့ဩတော့ပါဘူး… ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်တဲ့ လူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအရဆိုရင် မင်း ငါ့ကို သတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သေချာပေါက် နှုတ်ပိတ်ပစ်လိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းဖိန်ယွမ်က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ဝှေ့ယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာ ကျွန်တော့်ကို ရန်စနေစရာ မလိုပါဘူး… ဒီလူတွေက ရာဇဝတ်မှုမျိုးစုံ ကျူးလွန်ခဲ့ကြတာ… ကျွန်တော်တို့က တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံပေမဲ့ အချင်းချင်းကိုတော့ အရမ်း ယုံကြည်ကြတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက ပြုံး၍ လှည့်လိုက်၏။ သူက ချန်းချန်ရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်၊ သူတို့က ရာဇဝတ်မှုမျိုးစုံ ကျူးလွန်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ ကိုယ်တိုင် ပြောနေတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဟောင်းဖြစ်စေ၊ အသစ်ဖြစ်စေ သွေးအစွန်းအထင်းများကို ချန်းချန်ရှန် စိုက်ကြည့်နေ၏။ စုလီ ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားပြီးနောက် သူက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းဖိန်ယွမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယဖြစ်မှု အနည်းငယ် ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ… သူက လီတောင်တန်း ဓားဂိုဏ်းက တပည့် တစ်ယောက်များလား… အဲဒါဆိုရင်တော့ မင်းကိုပါ သေဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရတော့မယ်နဲ့ တူတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအစွန်းအထင်းများကိုသာ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေ၏။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က သိပ်မစည်ကားသော်လည်း အဓိက လမ်းမကြီးဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော ခရီးသွား အများအပြား ရှိမည်မှာ သေချာလှသည်။ သွေးအစွန်းအထင်းများကို ကြည့်ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ဤနေရာတွင် လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ပိုင်ရှင်ကတော့ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အပြစ်ကင်းသော ခရီးသွား မည်မျှလောက်ပါ သေဆုံးခဲ့ရသနည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အပြင်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းဆီမှ လေပြေလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာ၏။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် တဝီဝီ မြည်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ခြင်များနှင့် ယင်ကောင် အုပ်စုကြီး ပျံဝဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အတော်လေး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ နွေဦးနှောင်းပိုင်း ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းဒေသများက မနွေးထွေးသေးဘဲ ဤမျှများပြားသော ခြင်များနှင့် ယင်ကောင်များက မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာခဲ့ကြသနည်း။ ထိုအင်းဆက်ပိုးမွှားများက နောက်တစ်ကြိမ် အောက်သို့ ပြန်ဆင်းသွားကြပြီး ချန်းချန်ရှန်၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပြတင်းပေါက်အောက်ရှိ ရေမြောင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုနေရာတွင် အလောင်းများစွာ ထပ်ပုံနေပြီး မြင်ကွင်းက သည်းခံကြည့်ရှုရန်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီ၏ ဂုဏ်ပြုစကားက အလွန် ယုတ္တိရှိလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းဖိန်ယွမ်ဟု ခေါ်သော မြောက်ပိုင်း အာဏာရှင်နှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲရှိ လူများ အားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှယ်ဟယ်က စုလီကို သတ်ရန် အင်ပါယာအတွက် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး လျန်ဟုန်ကျွမ်းက လက်စားချေရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤလူများကတော့ အကျိုးအမြတ်အတွက် လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့က ရာဇဝတ်မှုမျိုးစုံ ကျူးလွန်ခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့ အသက်ရှင်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းဖိန်ယွမ်က သူရှိနေသော နေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်၍ ချန်းချန်ရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထောင်ချောက်ကျင်းက မင်းတို့ရဲ့ မွေးရှည်သမင်တွေကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့သလို လက်ဖက်ရည်ထဲက အဆိပ်ကလည်း အသုံးမဝင်ဘူး ထင်တယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့သေးတယ် ဆိုတော့ ငါတို့ ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေကို မင်းတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မလားဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် လူများစွာ ရှိနေပြီး ထိုလူများက အလွန် အစွမ်းထက်ကြ၏။ သူတို့အားလုံးက သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို အောင်မြင်ထားကြပြီး ကမ္မဋ္ဌာန်းဝင်စားခြင်းအဆင့်တွင် လေးယောက် ရှိကာ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကတော့ ဝိညာဉ်တံခါးဖွင့်ခြင်းအဆင့်တွင်ပင် ရှိနေသည်။ လင်းဖိန်ယွမ် ကိုယ်တိုင်ကတော့ ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ ချန်းချန်ရှန်က ဉာဏ်ပညာဓားကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းဖိန်ယွမ်၏ ကြယ်တာရာနယ်ပယ်မှ အားနည်းချက်ကို သူ မြင်တွေ့ပြီး အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် အရင်တစ်ခေါက်ကလို သူ သတိလစ်သွားမည် ဖြစ်ရာ အခြားလူများကို သူ မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းသည်က သူက ဓားကွက်အသစ်တစ်ခုကို ယခုလေးတင် သင်ယူထားခဲ့ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'သတ်' ဟူသော အော်ဟစ်သံများက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။ လင်းဖိန်ယွမ်က သူ၏ အာဏာရှင် သို့မဟုတ် အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျသူ ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို သတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားနိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားလျက် အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က မတ်တပ်ရပ်၍ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာများ ရှိသည့် လူများကို ဖြတ်ကျော်၍ လင်းဖိန်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ နဂါးအော်သံ ဓားမြှောင်က ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားစွမ်းအင်များက လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အတွင်းပိုင်းကို ရေလွှမ်းမိုးသွားသကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ကြမ်းတမ်းသော လေပြင်းများ ထတိုက်လာပြီး စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များ အားလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကျိုးပဲ့သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေသော ချီများက လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဓားမြှောင်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပန်းထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တိုက်ခိုက်လာသော လက်အောက်ငယ်သားများက လောင်ကျွမ်းနေသော ဓားမြှောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ လောင်ကျွမ်းနေသော ဓားမြှောင်၏ အထက်တွင် ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေကျီးကန်းများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည့်အလား ရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်က လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး လွန်စွာ ပူပြင်း လောင်မြိုက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဟောင်းဖြစ်စေ၊ အသစ်ဖြစ်စေ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအစွန်းအထင်းများ အားလုံး သန့်စင်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားမြှောင်၏ အထက်မှ အလင်းနှင့် အပူရှိန်များ ပန်းထွက်လာပြီး အလွန်တရာ ကျယ်ပြော အဆုံးမရှိသော မူလစွမ်းအင်များကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်စုထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် နာကျင်မှုကြောင့် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသော သနားစရာကောင်းသည့် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤအော်ဟစ်သံများ အားလုံးက လွန်စွာ တိုတောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အနောက်တွင်ရှိသော လင်းဖိန်ယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး လွန်စွာ တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က ယဲ့ရှီခြေလှမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူက ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြိုလဲကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖြတ်ကျော်သွား၏။ သူက လင်းဖိန်ယွမ်၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ဓားမြှောင်ကို အရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လောင်ကျွမ်းနေသော မူလစွမ်းအင်များ၊ ရွှေကျီးကန်း၏ ဓားကွက်၊ ကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း ဓား၏ ဓားစွမ်းအင်နှင့် လီတောင်တန်း ဓားသိုင်း၏ နောက်ဆုံး တိုက်ကွက်၏ ပြတ်သားမှု အားလုံးက ဤတိုက်ကွက် တစ်ခုတည်းတွင် ပေါင်းစပ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မီးတောက်ဓား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လောင်ကျွမ်းနေသော ဓားတစ်လက်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အတွင်းပိုင်းက ပို၍ပင် တောက်ပလာပြီး ဓားအထက်မှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသော ရွှေကျီးကန်းများ အားလုံး ပေါင်းစပ်သွားကာ နေမင်းတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုနေမင်းက လွန်စွာ စူးရှလွန်းလှသဖြင့် စုလီပင်လျှင် အတွင်းတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း ဆိုသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲရှိ လေများ ရပ်တန့်သွားပြီး အလင်းရောင်ကလည်း ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ထားပြီးနောက် ကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းစေသော မီးရှူးတိုင်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့်အလား ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှပ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ လင်းဖိန်ယွမ်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် လွန်စွာ နက်ရှိုင်းသော သွေးပေါက်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် သေဆုံးနေသူများ နေရာအနှံ့ ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းဖိန်ယွမ်လည်း သေဆုံးတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ချန်းချန်ရှန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူက မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုများ သတ်နိုင်ခဲ့တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ကြယ်တာရာသိပ်သည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်၊ မြောက်ပိုင်းဒေသများ၏ အာဏာရှင်၊ ရာဇဝတ်မှုမျိုးစုံ ကျူးလွန်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သို့ပါလျက်နှင့် ဝိညာဉ်တံခါးဖွင့်ခြင်းအဆင့် လူငယ်လေး တစ်ယောက်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို သူ ဘာကြောင့် ခံလိုက်ရသနည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက သေသင့်နေလို့ပဲ” ချန်းချန်ရှန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လင်းဖိန်ယွမ် နားမလည်ခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူက သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ရာ နားလည်ရန်လည်း မလိုအပ်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး ကျန်ရှိနေသော ဓားအငွေ့အသက်များက ခုတ်ပိုင်းချလိုက်ရာ သူ့ကို အသားစ ဆယ်ခုကျော်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် ချန်းချန်ရှန်မှလွဲ၍ မတ်တပ်ရပ်နိုင်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ချေ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲရှိ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များက အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ အရာအားလုံးက အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေသည်။ စုလီ ထိုင်နေသော ကုလားထိုင်နှင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ကရား တစ်ခုသာလျှင် အထိအခိုက်မရှိ ကျန်ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ကရားထဲရှိ လက်ဖက်ရည်တွင် သေစေလောက်သော အဆိပ်များ ပါဝင်နေသဖြင့် သူ ဘာကြောင့် လက်ဖက်ရည်ကရားကို မြှောက်လိုက်သနည်း ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က သူ့အရှေ့သို့ လျှောက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက လက်ဖက်ရည်ကရားကို မြှောက်၍ အေးစက်နေသော လက်ဖက်ရည်များကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လောင်းချလိုက်သည်။ ရှူးခနဲ အသံတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အေးစက်သော လက်ဖက်ရည်က ချန်းချန်ရှန်၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေနွေးငွေ့အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မူလစွမ်းအင်များ လောင်ကျွမ်းသွားမှုကြောင့် ချန်းချန်ရှန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေ၏။ ဤအချိန်တွင် အပူချိန် အနည်းငယ်သာ လျော့ကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာက နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းတမ်းသော မီးခဲအကြွင်းအကျန်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းသည့်ပုံ ပေါ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီဓားက အရမ်း ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်… ကျွန်တော် ဆက်ပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်းချန်ရှန်က လျန်ဟုန်ကျွမ်းကို အနိုင်ယူပြီး တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ မည်သည့် ကြိုတင် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ပြိုလဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ထပ်ပြီး သတိလစ်သွားပြန်ပြီလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက မြေပြင်ပေါ်ရှိ သူ့ကို ကြည့်၍ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“တကယ်လို့ အဲဒီလူ ရောက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ… မြန်မြန် ထစမ်းပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန်က သတိလစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ဤမေးခွန်းကို သူ မဖြေနိုင်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် သေဆုံးနေသူများ နေရာအနှံ့ ရှိနေပြီး အသားစများကလည်း နေရာအနှံ့ ရှိနေ၏။ ၎င်းက လွန်စွာ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သွေးညှီနံ့များက နှာခေါင်းကို လာတိုက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်၏။ ဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်းမသိ သူက စက္ကူဝါထီး၏ လက်ကိုင်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အချိန်တွေ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ခြင်များနှင့် ယင်ကောင်များက အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြင်နာတတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးယုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်သည်ဖြစ်စေ၊ မိုက်မဲသည်ဖြစ်စေ နတ်ဘုရားများနှင့် အင်းဆက်များအတွက် သေခြင်းတရားက အတူတူပင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုလီက မျက်လုံးဖွင့်၍ မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထတော့… ကြည့်ရတာ သူ ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သေဆုံးနေသူများမှလွဲ၍ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် သတိလစ်နေသော ချန်းချန်ရှန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသဖြင့် သူ အခြား ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေနိုင်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချန်းချန်ရှန် မျက်လုံးများ ဖွင့်လာပြီး အတော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူက စုလီကို တွဲ၍ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အဝေးရှိ မွေးရှည်သမင်များကို သူ ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး တောင်ပိုင်းသို့ သွားမည့် ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် နှင်ကြတော့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ခဏအကြာတွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲရှိ အလောင်းပုံများကြားမှ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။ ထိုလူက အဓိက လမ်းမကြီးပေါ်သို့ လျှောက်သွားပြီး တောင်ဘက်ရှိ လူနှင့် သမင်တို့၏ ပုံရိပ်များကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">-အခန်း (၃၈၀) ပြီး</p>


Save