Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၆) တုနှိုင်းမဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုရှိုဟုန်သည် ချန်ဖေးက ချန်ကွမ်ကျိနှင့် အခြားသူများကို အလဲအလှယ်လုပ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလိုက်သည်ကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ ခွန်အားမှာ ချန်ကွမ်ကျိတို့ထက် မသာလွန်သကဲ့သို့ အနည်းငယ်ပင် နိမ့်ကျနိုင်သဖြင့် ချန်ဖေးကို အနိုင်ယူရန်မှာ အလွန် ခဲယဉ်းကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အလွယ်တကူ အရှုံးပေးရန်မှာမူ လုရှိုဟုန်အတွက် မကျေနပ်နိုင်စရာ ဖြစ်နေ၏။ ချန်ဖေးထံသို့ အမှတ်တစ်သောင်း ပေးအပ်ရမည့်အပြင် သူ ခဲယဉ်းစွာ စုဆောင်းထားသည့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကိုပါ ပေးအပ်ရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအချက်က လုရှိုဟုန်ကို ရင်နာစေသော်လည်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ ထိုအခိုက်၌ ချန်ဖေး၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြားတောင့်အတွင်း မြားများ များစွာ ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုရှိုဟုန်၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်မှာ - အကွာအဝေး တစ်ခု ဖန်တီး၍ ချန်ဖေး၏ မြားများကို ကုန်ဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်လျှင် အခွင့်အရေး ရရှိလာနိုင်သည်ဟူသောအချက် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် တိုက်ခိုက်မှု စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်း၍ အစွမ်းကုန် ခံစစ်ပြင်ဆင်သည့် အနေအထားကို ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရလဒ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ချန်ဖေးသည် သူ ထင်ထားသကဲ့သို့ မလုပ်ဆောင်ဘဲ ခွန်အားများကိုသာ စုစည်းနေခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက ကြောက်စရာ ကောင်းလှသော လေးနှင့် မြားမှာ ယခုအခါ ပိုမို ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤလောကမှာ တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူးလား...။</p> <p>ချန်ဖေးက လေးကြိုးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို ကြီးမားလာသည်ကို လုရှိုဟုန် ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးရမလား၊ မတိုးရဘူးလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး၏ စွမ်းအား တိုးတက်လာပုံအရ မြား ထွက်ပေါ်လာလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။ လုရှိုဟုန်သည် သူ၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုမြားမှ ရှောင်တိမ်းနိုင်ပါ့မလားဟု သံသယ ဖြစ်မိ၏။</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များမှာလည်း လုရှိုဟုန် မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်..."</p> <p>အတန်ကြာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်ပြီးနောက် လုရှိုဟုန်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်၏။ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အခုမှ အရှုံးမပေးလျှင် ခဏနေပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ မြားချက်များကြောင့် တွင်းကြီးများ ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေကြေးဆိုသည်မှာ ပြန်ရှာ၍ ရသော်လည်း အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို ထိခိုက်စေမည့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုး ရရှိသွားလျှင်တော့ အမှန်တကယ်ပင် ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူသည် လေးကြိုးကို လွှတ်လိုက်၏။ လေးပေါ်ရှိ မြားမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုက်ခိုက်မှု စင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည့် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုရှိုဟုန်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မြား ထိမှန်သွားသည့် နေရာကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်မှာ ဒြပ်မဲ့ အခြေအနေမှ ဒြပ်ရှိ အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြူလွလွ အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုရှိုဟုန်အနေဖြင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန်လည်း မလွယ်ကူပေ။</p> <p>ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လုရှိုဟုန်သည် သူ၏ အစောပိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ဝမ်းသာမိသွား၏။ သူ၏ မကျေနပ်မှုများမှာ ချန်ဖေး၏ မြားချက်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချန်ဖေး အနိုင်ရပါတယ်... နောက်တစ်ယောက်..."</p> <p>ရုလုထောင်က ချန်ဖေးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် ကြေညာလိုက်၏။</p> <p>ဤလေးအတတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။ ယွမ်ချန် ဓားဂိုဏ်း၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဤမျှအထိ လေးနှင့် မြားကို ကျွမ်းကျင်သူ မရှိခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသည့် စိန်ခေါ်သူ ခြောက်ဦးမှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကြ၏။ အစောပိုင်းက သုံးဦးမှာ ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး လုရှိုဟုန်ပင်လျှင် ချန်ဖေး မြားတစ်စင်း ပစ်ခွင့်ရရုံဖြင့် အရှုံးပေးသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်..." ကွမ်ဟိုင်ကွမ်က တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ဤတိုက်ပွဲကို ဆက်လက် ဆင်နွှဲရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ မဆိုးလှသဖြင့် ချန်ဖေးအနားသို့ တိုးကပ်နိုင်မည်ဟု အစပိုင်းတွင် သူ ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲ သုံးပွဲကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ အရှိန်မှာ ချန်ဖေးအနားသို့ ကပ်ရန် မလုံလောက်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် အရှက်မကွဲစေရန်အတွက် တိုက်ရိုက်ပင် အရှုံးပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကွမ်ဟိုင်ကွမ်သည် မနေ့က သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အလောင်းအစားကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်ပြီး ရင်နာသွားရ၏။ သူသည် ထိုစဉ်က မဆင်မခြင် လုပ်ဆောင်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် အလွန်ပင် ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူသည် မာနကြီးနေသည်ဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့မိ၏။ သို့သော်လည်း ယခု ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့ အားလုံးမှာ ချန်ဖေး၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ တိုးဝင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေးသည် သူတို့ ထွက်ပြေးသွားမှာကိုပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် သဘောတူညီချက်ကို တိုက်ရိုက် လက်မှတ်ထိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ မည်သူမျှ လွတ်ထွက်ခွင့် မရှိတော့ပေ။</p> <p>"စဉ်းလဲလိုက်တာ..." ကွမ်ဟိုင်ကွမ်သည် ချန်ဖေးကို အဝေးမှ ကြည့်ရင်း နောင်တရနေမိသော်လည်း လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုး တံဆိပ်ခတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်လည်း အရှုံးပေးပါတယ်..."</p> <p>ကျန်ကျန့်ရွှမ်က ချန်ဖေးကို ကြည့်၍ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ အရှုံးပေးလိုက်၏။ သူ၏ အမှတ်များနှင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများအတွက် နှမြောသော်လည်း ချန်ဖေး ပြသလိုက်သည့် ခွန်အားအပေါ်တွင်မူ သူ အမှန်တကယ် လေးစားမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ့တွင်သာ ထိုမျှ ခွန်အား ရှိခဲ့လျှင် မနေ့က ချန်ဖေးထက်ပင် ပိုမို မာနကြီးပြမိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျန်ကျန့်ရွှမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထိုမျှ မရှိသဖြင့် ချန်ဖေးကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ သံမဏိပြား ငါးခုကို မရရှိခဲ့ခြင်းမှာလည်း သူ၏ ခွန်အား နိမ့်ကျနေသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်..." ဝေဇောက်ရှန်း၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တိုးညှင်းနေ၏။ ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူသည် တိုက်ခိုက်မှု စင်မြင့်ပေါ်မှ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် မည်သူ နိုင်သည်၊ ရှုံးသည်ကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကိုသာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်လိုတော့သည်။ အစစ်အမှန် တပည့် အမွေအနှစ်ကို ရယူရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သဖြင့် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အားထုတ်မှုဖြင့် ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျမှသာ သူသည် ချန်ဖေးကို တစ်ဖန် ပြန်လည် စိန်ခေါ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သုံးဦး ဆက်တိုက် အရှုံးပေးလိုက်သဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတွင်းတပည့်များမှာ ဆူညံသွားကြသော်လည်း အများစုမှာမူ နားလည်ပေးနိုင်ကြ၏။ ချန်ဖေး ပြသနေသည့် ခွန်အားအရ ဆိုလျှင် အရှိန်အဟုန် မကောင်းသောသူများမှာ စွန့်စားရန် မသင့်တော်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ချန်ဖေးက သူ၏ စွမ်းအားကို ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ တွင်းကြီးများ ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအချက်က အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ယောက်..." ရုလုထောင်က ငြီးငွေ့သော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>သူ၏ စကားအဆုံး၌ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ တိုက်ခိုက်မှု စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သဖြင့် လူအများမှာ စိတ်ဝင်တစား ရှိသွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရှုံးပေးသည့် သံသရာမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ ချန်ဖေး၏ ခွန်အားကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသည့် လူများမှာ အဆုံးအထိ အရှုံးပေးသွားကြလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မြင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီလေးချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး..." ထျန်းယီကျဲက ချန်ဖေးကို ကြည့်၍ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး..." ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထျန်းယီကျဲသည် သူ၏ ညာဘက် ခြေထောက်ကို နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်၍ ချန်ဖေးထံသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခြေလှမ်း သုံးလှမ်း အကြာတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တိုက်ခိုက်မှု စင်မြင့်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>ဆူညံနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုတ်ခြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထျန်းယီကျဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းလော...။ သို့မဟုတ် ကိုယ်ပျောက်သွားခြင်းလော...။</p> <p>ရုလုထောင်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်မှု စင်မြင့်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ ဤသည်မှာ ကိုယ်ဖျောက် ကျင့်စဉ် ဖြစ်သော်လည်း အစစ်အမှန်နှင့်တော့ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ပြင်းထန်သော သွေးကြောစွမ်းအားများနှင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေသဖြင့် ကိုယ်ဖျောက် ကျင့်စဉ် အစစ်ကို ကျင့်ကြံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ထျန်းယီကျဲ၏ နည်းလမ်းမှာမူ ထိုကျင့်စဉ်၏ လက္ခဏာ အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို မမြင်ရခြင်းမှာ သူ အသုံးပြုနေသည့် အထူး ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ပိုင်းကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ချန်ဖေးမှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်နေ၏။ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် သူသည် မိစ္ဆာ ခုခံခြင်း မျိုးဆက် မှ စစ်ယွမ်ဟိုင် ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စင်အောက်ရှိ လူများမှာ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လှုပ်ရှားနေကြ၏။ အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များ၏ ပြောင်းလဲမှုကိုပင် စောင့်ကြည့်နေကြသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှု စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ ချန်ဖေး တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး၏ ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်း ဆွဲပြား မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် ကို လည်ပတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင် ကမ္ဘာကြီးမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ အကြည့်မှာ ညာဘက်ခြမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သတိထားနော်..."</p> <p>ချန်ဖေးက စကားပြောရင်း မြားတစ်စင်းကို ဆွဲ၍ ပစ်လိုက်ရာ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွား၏။ မြားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချန်ဖေး၏ လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းမွန်တဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းပဲ..."</p> <p>ရုလုထောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ချန်ဖေး၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရင်း တောက်ပသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် အစောပိုင်းက ချန်ကွမ်ကျိ၏ အလင်းခွဲ ဓားသိုင်းကို ဖောက်ထွင်းမြင်ခဲ့စဉ်ကပင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ သာမန် အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ထက် သာလွန်ကြောင်း ရုလုထောင် သံသယ ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ထျန်းယီကျဲ၏ နေရာကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါတွင်မူ သူ သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘန်း..."</p> <p>မြား ပြေးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ ဟန်ချက်ညီအောင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီးမှ တည်ငြိမ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထျန်းယီကျဲမှာ ချန်ဖေးကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဖျောက်ထားမှုမှာ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ</p> <p>ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသည် ဟုတ်လား...။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ မိစ္ဆာ သတ္တဝါကြီးများအနားသို့ အလွန် နီးကပ်စွာ သွားခဲ့စဉ်ကပင် ထိုသတ္တဝါများမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ တိကျသော နေရာကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ဖျောက်ခြင်းအပေါ် အလွန်အကျွံ မှီခိုမနေဘဲ ပြောင်းလဲသွားသည့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတစ်ခုကြောင့် ဒဏ်ရာ မရခဲ့လျှင် သူသည် သံမဏိပြား အလုံအလောက် ရရှိနိုင်ပြီး ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယခုမူ သူသည် ချန်ဖေးအနားသို့ပင် မကပ်နိုင်သေးဘဲ သူ၏ နေရာမှာ ပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ထျန်းယီကျဲမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."</p> <p>ထျန်းယီကျဲမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ သူသည် လေထဲ၌ နောက်သို့ ခုန်လိုက်ပြီး လူအများ၏ အမြင်မှ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘန်း..."</p> <p>နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထျန်းယီကျဲ မီတာအနည်းငယ်မျှပင် မရွှေ့ရသေးမီမှာပင် မြားတစ်စင်း ထပ်မံ ထိမှန်သွားပြန်၏။ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရွှစ်..."</p> <p>မြားတစ်စင်းမှာ ထျန်းယီကျဲ၏ နားရွက်နားမှ ဖြတ်သွားသဖြင့် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ နားရွက်မှ သွေးအချို့ စီးကျလာသဖြင့် သူသည် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူ ဆက်လက် ကြိုးစားနေဦးမည် ဆိုပါက နောက်တစ်စင်းမှာ အခြား နေရာကို ထိမှန်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထျန်းယီကျဲသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူသည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှု စင်မြင့်ပေါ်မှ အရှုံးပေးကာ ဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်..."</p> <p>ထျန်းယီကျဲ စင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်နှင့် ဖုအန်ချိုက်က ချန်ဖေးကို ဦးညွှတ်၍ အရှုံးပေးလိုက်ပြန်သည်။ ကိုယ်ပျောက်နိုင်သည့် ထျန်းယီကျဲပင် ဘာမှ မတတ်နိုင်မှတော့ သူ တက်လာလျှင်လည်း မြားနှစ်စင်းစာခန့်သာ ခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန်မှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။</p> <p>ပရိသတ်အားလုံး၏ အကြည့်မှာ လန်ယွင်ဖုန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ စိန်ခေါ်သူများအနက် လန်ယွင်ဖုန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး စိန်ခေါ်မှုများကို လက်ခံခဲ့သည်မှာ တစ်နာရီပင် မပြည့်သေးသော်လည်း သူသည် ယခုမှ စတင် သွေးပူလာသကဲ့သို့သာ ရှိနေသေး၏။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ခွန်အားချင်း ကွာခြားချက်က အားလုံး၏ ခန့်မှန်းချက်များကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မတိုက်ဘဲနဲ့တော့ အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး... အဲလိုလုပ်ဖို့ ငါ့စိတ်က ခွင့်မပြုဘူး..."</p> <p>လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် လန်ယွင်ဖုန်းမှာ တိုက်ခိုက်မှု စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို အဝေးမှ ရင်ဆိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီလေးချန်... မင်း တကယ်ကို ခွန်အားကြီးတာပဲ... မင်းရဲ့ လေးအတတ်က တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းပါတယ်..." လန်ယွင်ဖုန်းက ချန်ဖေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြင်းထန်သော ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်များဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါက ပိုပြီး ခွန်အားကြီးလာမှာပါ..."</p> <p>လန်ယွင်ဖုန်း၏ စကားအဆုံး၌ သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးမဝင်ဘဲ ချန်ဖေးထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ချန်ဖေး၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လန်ယွင်ဖုန်းထံသို့ မြားတစ်စင်း ပစ်လိုက်သည်။ လန်ယွင်ဖုန်းမှာ ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကြီးကို ရှေ့သို့ ကာထားလိုက်၏။</p> <p>"ဘန်း..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုက လန်ယွင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ မြား၏ စွမ်းအားအားလုံးကို သူ စုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း အနည်းငယ် တိုးတက်လာပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အတော်လေး အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ပိုင်းပဲ..." ချန်ဖေးမှာ လန်ယွင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ပိုင်းက မြား၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူနိုင်ရုံမျှမကဘဲ လန်ယွင်ဖုန်းကိုပါ ပိုမို ခွန်အားကြီးလာစေသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် မြားများကို တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ လန်ယွင်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို မြင့်မားလာသော်လည်း ထိုဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ပိုင်းမှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ချန်ဖေး သိရှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါကို ခံကြည့်စမ်း..."</p> <p>ပဉ္စမမြောက် မြား ပစ်လိုက်သောအခါ လန်ယွင်ဖုန်းမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်မလာဝံ့တော့ဘဲ အသည်းအသန် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချန်ဖေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p>လန်ယွင်ဖုန်း၏ ဓားကြီးက ချန်ဖေးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကိုသာ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ဓားမှာ မြေပြင်ကို ထိမှန်သွားသဖြင့် ပြင်းထန်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လန်ယွင်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးက အသာအယာ ခေါင်းခါလိုက်၏။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုရိုက်ချက် တစ်ချက်ပြီးနောက်တွင် စွမ်းအားများမှာ စတင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လန်ယွင်ဖုန်းက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ လက်ခနဲ ပေါ်လာသဖြင့် သူသည် မသိစိတ်မှ ဓားကြီးကို ရှေ့သို့ ကာလိုက်မိ၏။</p> <p>ချန်ဖေး၏ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာပြီး လန်ယွင်ဖုန်း၏ ဓားကြီးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p>အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် ကြေမွသွားခဲ့ကာ ချန်ဖေး၏ ဓားသွားမှာ လန်ယွင်ဖုန်း၏ ပုခုံးရိုးကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။ သွေးများ ပျံ့လွင့်သွားပြီး လန်ယွင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြောင့် မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ချန်ဖေးကို မျက်လုံးများ ပြူး၍ ကြည့်နေရင်းမှ နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>ချန်ဖေးက သူ၏ ဓားကို အသာအယာ စောင်းလိုက်ရာ သွေးစက်တစ်ခုမှာ ဓားသွားပေါ်မှ မြေပြင်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားပြီး ပွင့်ဖတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ပြိုင်ဘက် ၉ ယောက်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်ရတဲ့ပွဲက ထင်သလောက် မခက်ခဲပါလား...။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save