Book List

<h2 style="text-align: center;">ခေတ်သစ်သမားတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၁၁) ဆရာကြီး... ခင်ဗျား လူမှားလွှတ်လိုက်ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ခင်ဗျား တွေးလွန်နေပါပြီ။ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကများ ပြောဖူးလို့လဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ထွက်ပြေးလို့မလွတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သိလောက်အောင်တော့ ပါးနပ်သားပဲ" ရှီဝန်စုန်းက ဆက်၍ "ငါတို့ရဲ့ ယွမ်သန်းရှစ်ရာကို ပြန်ပေးဖို့ အချိန်မနှောင်းသေးပါဘူး။ မင်းအတွက် ဆရာကြီးကဲ့ကို ငါ တောင်းဆိုပေးပါ့မယ်။ ဒါဆိုရင် မင်း အသက်ချမ်းသာရာ ရနိုင်ကောင်းပါရဲ့"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား တွေးလွန်နေပြန်ပါပြီ။ ကျွန်တော် ယူထားပြီးသားငွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေးတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်" ဟု ယဲ့ပုဖန်က ခပ်အေးအေးပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါ ရှီဝန်စုန်းက "ကောင်လေး... မင်းက ဆရာကြီးကဲ့ကို မကြောက်ဘူးလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ့ကို ကြောက်ရမယ် ဟုတ်လား။ ကဲ့ဝန်ကုန်းက ခင်ဗျားတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်လို့ သေချာလို့လား" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီလိုလုပ်။ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ခဏနေ ကဲ့ဝန်ကုန်းနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူကသာ ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားတို့ဆီ ငွေပြန်ပေးဖို့ ပြောလာခဲ့ရင်... တစ်ပြားမှ မလျော့စေဘဲ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြန်ပေးပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မောက်မာလိုက်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး။ ဆရာကြီးကဲ့ နာမည်ကို မင်းကများ အတင့်ရဲစွာ ခေါ်ဝံ့တယ်ပေါ့လေ။ မင်းက သေချင်နေတာပဲ" ရှီဝန်စုန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထိုအဘိုးကြီးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ဝမ်ရွှယ်နင်ကို ဆွဲကာ အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဖန်... တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား။ အဲဒါ ဆရာကြီးကဲ့နော်" ဝမ်ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ အမှန်တရားကို ပြောနေတယ်ဆိုတာကို နောက်ခဏနေရင် မင်း မြင်ရပါလိမ့်မယ်" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်အားပေးလိုက်ရင်း ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းကလည်း သူတို့နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် သူက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ "ဆရာကြီးကဲ့... မိစ္ဆာကောင်လေး ရောက်လာပါပြီ။ သူက ခုနလေးတင် အပြင်ဘက်မှာ ဆရာကြီးရဲ့ နာမည်ကို အတင့်ရဲစွာ ခေါ်ဝေါ်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်နေခဲ့တာပါ" ဟု တိုင်တန်းလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခြံဝင်းအတွင်းဝယ် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများအားလုံးသည် ထိုအော်သံကြောင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လူအများစုမှာ ယဲ့ပုဖန် ဆိုသည်ကား မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိကြပေ။ သူနှင့် ထိပ်သီးမိသားစုကြီးများ အကြားရှိ ရန်ငြိုးများကို ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မသိကြချေ။ သို့သော် ဆရာကြီးကဲ့၏ နာမည်ရင်းကို ခေါ်ဝေါ်ခြင်းမှာ ကြီးမားသော တားမြစ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ အားလုံးက ကောင်းစွာ သိရှိထားကြပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းပေ့မြို့၏ လေးစားခံရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးအနေဖြင့် လူတိုင်းက သူ့အား 'ဆရာကြီးကဲ့' ဟုသာ ရိုသေစွာ ခေါ်ဝေါ်ကြပြီး မည်သူကမျှ သူ၏ နာမည်ရင်းကို မခေါ်ဝံ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာတွင်သာ ဆက်လက်၍ မိုက်ရိုင်းနေမည် ဆိုပါက ဆရာကြီးကဲ့ အမျက်ဒေါသ ထွက်လာပေတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှီထျန်းချီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားကာ "ဆရာကြီး... ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာ ဆိုတာ ဒီကောင်လေးပါပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့သဖြင့် ဆရာကြီးကဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူက လှည့်ကာ ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး "ယဲ့ပုဖန်... မင်းက ဒီကိုတောင် လာရဲသေးတယ်ပေါ့လေ" ဟု မောက်မာစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းကို ငါ ပြောမယ်။ ဆရာကြီးကဲ့က ခုနလေးတင် မင်းကို အရေးယူတော့မယ်လို့ ပြောထားတာ။ မင်း သေဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "ထွက်သွားစမ်း" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်စုတ်လေး... မင်းက မောက်မာရဲသေးတယ်ပေါ့" </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုထားသဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ သေချာပေါက် အောက်ကျို့လာမည်၊ ထို့ထက်ပို၍ ဒူးထောက်ကာ ခွင့်လွှတ်ပေးရန်ပင် တောင်းပန်လာလိမ့်မည်ဟု ရှီထျန်းချီက အပြည့်အဝ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူထင်မှတ်မထားသည်မှာ တစ်ဖက်လူက သူ့အား အရေးမလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ </p> <p style="text-align:justify">သူက ယဲ့ပုဖန်၏ နှာခေါင်းတည့်တည့်သို့ လက်ညှိုးငေါက်ငေါက် ထိုးကာ "ဒါက ဆရာကြီးကဲ့ရဲ့ စံအိမ်တော်ကွ။ မင်း ရမ်းကားလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စကားပင် မဆုံးလိုက်သေးချေ။ ဧရာမ လက်ဝါးကြီး တစ်ဖက်သည် သူ၏ မျက်နှာရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာကာ ရိုက်ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဖြန်း..." </p> <p style="text-align:justify">ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော ပါးရိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရှီထျန်းချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲနေသော လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခု အထင်းသား ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် လွင့်စင်သွားပြီးနောက် ဆရာကြီးကဲ့၏ ခြေရင်းသို့ ဒုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤလူငယ်လေးသည် မည်သူဖြစ်၍ ဤမျှလောက် မောက်မာကာ အတင့်ရဲနေရသနည်း ဟု အားလုံးက အံ့ဩနေကြပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူတစ်ယောက်ကို ၊ အထူးသဖြင့် ဆရာကြီးကဲ့ ယခုမှ အသစ်လက်ခံထားသော တပည့်တစ်ဦးကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရဲသည်တဲ့လား။ ဤလုပ်ရပ်မှာ သေလမ်းရှာနေခြင်းနှင့် ဘာများ ကွာခြားတော့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့နှင့် သူ၏ သားဖြစ်သူတို့သည် ယဲ့ပုဖန် ဝင်ရောက်လာသည်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဆရာကြီးကဲ့အနေဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာအရ ဤလူငယ်လေးအား အဖက်လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးကာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ အားလုံးမှာ တစ်စစီ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့သည် မည်မျှပင် သဘောကောင်းလှပါစေ လူပုံအလယ်တွင် ရှီထျန်းချီ အရိုက်ခံလိုက်ရသည့် အတွက် ဒေါသပေါက်ကွဲလာမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီသည် သွားများနှင့် ရောနှောနေသော သွေးများကို တစ်ပွက် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကုန်းရုန်းထကာ "ဆရာကြီး... ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင် မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒီလူရမ်းကား ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာသလဲ ဆိုတာကို..." ဟု ငိုယိုကာ တိုင်တန်းလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ အားလုံး၏ အကြည့်တို့သည် ကဲ့ဝန်ကုန်းထံသို့ စုပြုံကျရောက်သွားကြသည်။ ကဲ့ဝန်ကုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး ဒေါသအလွန် ထွက်နေကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ အပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး "ဖျစ်... ဖျစ်..." ဟူသော အသံများနှင့်အတူ လင်းလက် တောက်ပလာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာကြီးကဲ့က မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကိုတောင် အသုံးပြုလိုက်ပြီပဲ။ သူ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကောင်လေးတော့ ပြီးသွားပြီ။ ဆရာကြီးကဲ့ကိုတောင် ဒီလောက် ရန်စရဲတယ်ဆိုတော့ သေလမ်း ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">"ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာပဲ။ ဒီလို သေလမ်းရှာနေတဲ့ သူမျိုးတွေက ဝတ္ထုတွေထဲမှာဆို ပထမဆုံး အခန်းတောင် ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီမှာမူ ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားတော့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်၌ ဆရာကြီးကဲ့ ဒေါသထွက်သွားကာ သူ၏ ရှီမိသားစုအတွက် ကလဲ့စားချေခွင့် ရသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူ အရိုက်ခံလိုက်ရသည်မှာပင် တန်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ နောက်တစ်ဖန် လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး "ကောင်စုတ်လေး... မင်းတော့ သေပြီ..."</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏ စကားများ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ရှိသေးချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆရာကြီးကဲ့၏ လက်ထဲမှ တူတစ်ချောင်းစာခန့် တုတ်သော လျှပ်စီးကြောင်းကြီးမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘန်း..." </p> <p style="text-align:justify">မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသော ရှီထျန်းချီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒိုင်းခနဲ လဲကျသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဆံပင်များမှာ မိုးကြိုးထိထားသကဲ့သို့ ထောင်မတ်မတ် ဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အပေါ်သို့ ဖောင်းကြွနေတော့သည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ အလွန်တရာ သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြလေပြီ။ ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့၏ လျှပ်စီးက ဘာကြောင့် သူ့တပည့်ကိုယ်သူ ပြန်ပစ်ရတာလဲ။ အဲဒီ လူငယ်လေးကို ပစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းသည်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီးနောက် "ဆရာကြီး... ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ။ အပစ်ခံရမှာက ဒီကောင်လေးပါ..." ဟု အော်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးကွ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောလိုက်သူမှာ ဖူကျောက်ကျယ်ပင် ဖြစ်၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ယဲ့ပုဖန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှီဝန်စုန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်းသည် စင်မြင့်ထက်မှ ချက်ချင်း ပြေးဆင်းလာပြီး ယဲ့ပုဖန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် ဒုတ်ခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ "တပည့် ကဲ့ဝန်ကုန်း ဆရာကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ တပည့် အပြင်ထွက် ကြိုဆိုနိုင်အောင်လို့ ဘာလို့ ကြိုပြီး ဖုန်းမဆက်လိုက်ရတာလဲ ဆရာ" ဟု ဆိုလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ နောက်တွင်လည်း ဖူကျောက်ကျယ်နှင့် အခြားသော တပည့်များ အားလုံး ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး ယဲ့ပုဖန်အား အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေတော့သည်။ အားလုံးလိုလိုသည် ဆရာကြီးကဲ့၏ မိုးကြိုးစွမ်းအင် အပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား အံ့အားသင့် မှင်သက်နေကြပေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ကျန်းပေ့မှာ နာမည်ကြီးလှတဲ့ ဆရာကြီးကဲ့က အဲဒီ လူငယ်လေးကို 'ဆရာ' လို့ ခေါ်လိုက်တာလား"</p> <p style="text-align:justify">လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆရာကြီးကဲ့က ဆရာဟု ခေါ်ဝေါ်နိုင်လောက်သူ တစ်ဦးမှာ အလွန်တရာ လေးစားခံရသူ တစ်ဦးဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး အသက် ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် အရွယ်ခန့် ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်။ ယခုကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ဟုသာ တွေးထင်ထားခဲ့ကြပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိုးကြိုးစွမ်းအင်၏ ဒဏ်မှ အနည်းငယ် သက်သာခါစ ရှိသေးသော ရှီထျန်းချီသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ အမှောင်ကျသွားကာ မေ့မြောသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့် ဖြစ်လာခြင်းဖြင့် သူသည် အစွမ်းထက်သော ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ခုကို ရရှိသွားပြီး ယဲ့ပုဖန်ကို ခြေအောက်တွင် နင်းချေနိုင်လိမ့်မည်ဟု အစက သူ တွေးထင်ထားခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် တစ်ဖက်လူက သူ၏ ဆရာဘိုးဘိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက မည်သို့လုပ်၍ ကလဲ့စား ချေနိုင်တော့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေသော ရှီဝန်စုန်းမှာလည်း ပါးစပ်ကြီး ဟောင်းလောင်းပွင့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မပိတ်နိုင်တော့ချေ။ ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုကြောင့် အကန်ခံလိုက်ရသော နာကျင်မှုကိုပင် သူ မေ့လျော့သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ရွှယ်နင်သည်လည်း သူမ၏ ကြီးမားလှပသော မျက်လုံးအစုံတို့ ပြူးကျယ်ထွက်မတတ် ဖြစ်နေပြီး လှပသော ဖယောင်းရုပ်တု တစ်ခုအလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်း၏ ဆရာဖြစ်သည်ဟု ယဲ့ပုဖန် ပြောခဲ့စဉ်က နောက်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ငါ ဘယ်လို ရည်းစားမျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။ </p> <p style="text-align:justify">သူ့မှာ ငါ မသိသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေသေးသနည်း။</p> <p style="text-align:justify">အထိနာဆုံး သူမှာကား ဝမ်ကျီယန်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့် ဖြစ်လာပြီးနောက် သူမ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော ယုံကြည်မှုများနှင့် မာနတရားတို့မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ချေမွ ဖျက်ဆီး ခံလိုက်ရလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်ဖြစ်လာကြောင်းကို ယဲ့ပုဖန်သာ သိသွားပါက အလွန်အမင်း မနာလို ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမတို့၏ ယခင် စေ့စပ်ထားမှုကို ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးရန်ပင် သူမထံ တောင်းပန်လာလိမ့်မည်ဟု အစက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်အတန်းမှာ အခြားသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူမ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဆရာကြီးကဲ့မှာ ယဲ့ပုဖန်၏ တပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေပြီး သူမမှာကား ယခုအခါတွင် သူ၏ မြေးတပည့် တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ "ကောင်းပြီ... အားလုံး ထကြတော့" ဟု ဆိုလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">*</p>


Save