Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၁၂) ခင်ဗျားက မထိုက်တန်ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ခွင့်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက်မှသာ ဆရာကြီးကဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ မတ်တပ်ရပ်ဝံ့ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာ... ကျေးဇူးပြု၍ ထိုင်တော်မူပါ" </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကဲ့က ယဲ့ပုဖန်အား စင်မြင့်ထက်ရှိ သူ ထိုင်ခဲ့သော ကုလားထိုင်ကြီးဆီသို့ ရိုသေစွာ ဖိတ်ခေါ် နေရာပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင်မူ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင်ချကာ ယဲ့ပုဖန်၏ ဘေး၌ ရိုသေကျိုးနွံစွာ ရပ်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူကျောက်ကျယ်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး "ဆရာ... ခုနက ရှီမိသားစုဝင်တွေက ဆရာကို စော်ကားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲ ခင်ဗျာ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သတိပြန်လည်စပြုလာသော ရှီထျန်းချီသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားရပြန်သည်။ ရှီဝန်စုန်းသည်လည်း ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အစက သူတို့သည် ယွမ်သန်းရှစ်ရာသာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ ဆရာကြီးကဲ့ကိုပါ စော်ကားမိသွားချေပြီ။ နောင်အနာဂတ်တွင် ရှီမိသားစုအတွက် ကောင်းမွန်သော နေ့ရက်များ ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ဟု သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ထားလိုက်ပါတော့။ သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူကျောက်ကျယ်က လှည့်ကာ ရှီဝန်စုန်းနှင့် သူ၏ မြေးဖြစ်သူထံသို့ ကြည့်၍ "ငါ့ရဲ့ ဆရာက သဘောထား ကြီးမြတ်တဲ့အတွက် မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို အရေးမယူတော့ဘူး။ အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှီထျန်းချီသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ကုန်းရုန်းထကာ ရှီဝန်စုန်းနှင့်အတူ တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ လေးလံ ထိုင်းမှိုင်းနေကြပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤအခြေအနေသည် ရှီမိသားစုအတွက်မူ လုံးဝကို ကပ်ဆိုးကြီး တစ်ခုပင်။ ဆရာကြီးကဲ့ကို စော်ကားမိသွားသည့် အတွက် ကျန်းပေ့မြို့တွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ရန်ပင် အလွန် ခက်ခဲသွားပေတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify">ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူအများစုမှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ရှီမိသားစုသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ နေ၍ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လွန်းလှသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ အမှန်တကယ် ကျဆင်းသွားခဲ့လေပြီ။ ဆရာကြီးကဲ့၏ တပည့်အဖြစ် ခံယူပြီးခါစ ရှိသေးသော်လည်း ယခုတော့ မောင်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... အခုချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့ပြီး သေလမ်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ထိုအသံနှင့်အတူ တံခါးဝမှ ရှုပ်ထွေးသော ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူဆယ်ကျော်ခန့်သည် အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဦးဆောင်လာသူမှာ အသက် ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိ အဘိုးအို တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်မွေး ရှည်ရှည်နှင့် အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ အရပ်အမောင်းမှာ မမြင့်မားလှသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာမူ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုသူကား အခြားသူမဟုတ်။ ခုံထုံဂိုဏ်းချုပ် ရှန်တုန်းလိုင်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဘေးတွင်မူ ပိန်ချုံးနေသော အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် ရှဟိုအောက်တို့ ရှိနေပြီး ကျန်လူအများစုမှာ ခုံထုံဂိုဏ်းမှ တပည့်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ ဤလူများသည် ယဲ့ပုဖန်အား ပြဿနာလာရှာခြင်း ဖြစ်ကြောင်းမှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီဝန်စုန်းနှင့် ရှီထျန်းချီတို့သည် စိန်ခေါ်သံကို ကြားလျှင် ချက်ချင်း ထွက်မသွားကြတော့ဘဲ ဘေးသို့သာ ဖယ်ရပ်လိုက်ကြ၏။ ခုံထုံဂိုဏ်းမှ ကလဲ့စားချေရန် ရောက်လာသည်ဖြစ်ရာ သူတို့သည် သေချာပေါက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြပေမည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဂရန်းမားစတာ ရှန်တုန်းလိုင် ကိုယ်တိုင်သာ ပါဝင်တိုက်ခိုက်မည် ဆိုပါက ဆရာကြီးကဲ့ပင်လျှင် သူတို့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ပုဖန်၏ ကံကြမ္မာ မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုလိုကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဆရာကို ပြဿနာလာရှာသော ထိုလူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆရာကြီးကဲ့မှာ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားလေတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ ဘယ်လောက်တောင် အတင့်ရဲနေကြတာလဲ။ သေလမ်းကို ရှာနေကြတာလား"</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ရှဟိုအောက်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိပြီး ခုံထုံဂိုဏ်း၏ နောက်ခံအင်အားကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း သူ့ဆရာကို လာရောက် စော်ကားခြင်းကိုမူ မည်သို့မျှ လက်ခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ လာသည့်သူမှာ ကောင်းကင်ဘုရင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ သူ ခွင့်လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ညာဘက် လက်အင်္ကျီစကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ လေဟာနယ်ထဲတွင် ရေခဲလှံတံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များနှင့် အတူ ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဟူသော အသံများ မြည်ဟည်းလျက် ရှန်တုန်းလိုင်တို့ အုပ်စုထံသို့ ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းရဲ့ လက်ဗလာနဲ့ စစ်ရထားကို တားဆီးဖို့ ဆိုတာကတော့ ဝေးသေးတယ်" </p> <p style="text-align:justify">ရှန်တုန်းလိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အမြင် သေးသော အရိပ်အယောင် တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ မူလစွမ်းအင်များကိုပင် လှုံ့ဆော် အသုံးပြုနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လက်သီးချက်သည် အံ့မခန်းဖွယ် စွမ်းအားများကို ချက်ချင်း ဖော်ပြနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း ဝီ... ဝီ... ဝီ... ဟူသော စူးရှသည့် လေခွင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">လက်သီးချက်နှင့် ရေခဲလှံတံတို့ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့မှု မရှိခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော လက်သီး စွမ်းအားက ရေခဲလှံတံများကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဂျွတ်ခနဲ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေပြီး နှင်းပွင့်များအသွင် ပြောင်းလဲကာ အောက်သို့ ကြွေကျသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကား ချက်ချင်းပင် သိသာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ရှန်တုန်းလိုင်၏ ထိုလက်သီးချက်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဂရန်းမားစတာ ဟူသော နာမည်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှပြီး သူ၏ သိုင်းပညာမှာ လုံးဝကို ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကဲ့ဝန်ကုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ထပ် တိုက်ကွက်တစ်ခု ထုတ်သုံးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယဲ့ပုဖန်က လက်ကာပြကာ သူ့အား တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းပညာရှင်များတွင် သူ့အားသာချက်နှင့်သူ ရှိကြပြီး မှော်ပညာသခင် တစ်ဦးသည် အခြေခံအားဖြင့် ဂရန်းမားစတာ တစ်ဦးနှင့် ညီမျှပေသည်။ သို့သော် ရှန်တုန်းလိုင်သည် မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ကဲ့ဝန်ကုန်းမှာမူ မှော်ပညာသခင် အဆင့်သို့ ယခုမှ ခြေချခါစသာ ရှိသေးသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး ကဲ့ဝန်ကုန်းအနေဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ခုံထုံဂိုဏ်းမှ အသာစီး ရသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှီဝန်စုန်းမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ ရှန်တုန်းလိုင်ကသာ ယဲ့ပုဖန်နှင့် ကဲ့ဝန်ကုန်းတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်မည် ဆိုပါက ရှီမိသားစု အတွက် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မည့် အခွင့်အရေး တစ်ရပ် ပြန်လည် ရရှိလာဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့နှင့် သူ၏ သားဖြစ်သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ နောက်တစ်ဖန် လေးလံသွားရပြန်သည်။ ယဲ့ပုဖန်၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ရှန်တုန်းလိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ နောက်တွင် ဆရာကြီးကဲ့ ရှိနေသော်လည်း အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး သိပ်မရှိလှဟု သူတို့ ယူဆလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများမှာမူ ဤဖြစ်ရပ်ကို ပြဇာတ်တစ်ခုသဖွယ် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြပေသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဆရာကြီးကဲ့ရော ဒဏ္ဍာရီလာ ရှန်တုန်းလိုင်ပါ နတ်ဘုရားများကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယခု သူတို့ နှစ်ဖက် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်တွေ့ကြပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူက နိုင်သည်ဖြစ်စေ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ သူတို့အတွက်မူ လုံးဝ လက်လွတ်မခံသင့်သော ပြောင်မြောက်သည့် တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာပေတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျီယန်း၏ ခံစားချက်များမှာမူ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာတော့၏။ ယဲ့ပုဖန်က သူမ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပို၍ ထူးချွန်နေသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ သူသည် မောက်မာလွန်းပြီး ရန်သူ အမြောက်အမြားကို ရန်စထားခဲ့မိပေပြီ။ </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ယဲ့ပုဖန်နှင့် စေ့စပ်ထားမှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည့် အတွက် သူမ၏ မိသားစုပါ ရောယောင် ဒုက္ခမရောက်တော့သည့် အတွက် လျှို့ဝှက်စွာ ဝမ်းသာနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှဟိုအောက်သည် မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် လျှောက်လာပြီး ယဲ့ပုဖန်အား လက်ညှိုးထိုးကာ "ငါ့ရဲ့ ဆရာ ကိုယ်တိုင် ဒီနေ့ ကြွလာပြီ။ မြန်မြန် အောက်ဆင်းလာပြီး သေလမ်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းက ယဲ့ပုဖန်အတွက် အသက်အောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြချိန်တွင် ယဲ့ပုဖန်က ခပ်အေးအေးပင် "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ ဆင်းလာအောင် လုပ်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးဘူး" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူအများစုမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ ဂရန်းမားစတာ ရှန်တုန်းလိုင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တင်းမာမှုများကို လျှော့ချပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား…။ </p> <p style="text-align:justify">ဒီလူငယ်လေးက ရူးနေတာလား။ ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ တစ်ဖက်လူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရန်စရဲရတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာတဲ့ ကောင်စုတ်လေးလဲ" </p> <p style="text-align:justify">ခုံထုံဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဂရန်းမားစတာ တစ်ဦးအနေဖြင့် ရှန်တုန်းလိုင်သည် သူ သွားလေရာ နေရာတိုင်းတွင် လူအများ၏ ရိုသေလေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤကောင်စုတ်လေးက အဘယ့်ကြောင့်များ သူ့အပေါ် မလေးမစား လုပ်ဝံ့ရသနည်း။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်တုန်းလိုင်က ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ ခြံဝင်း၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ယဲ့ပုဖန်အား ကြည့်ကာ "ကောင်လေး... ငါ့တပည့်ဆီကနေ ယွမ်သန်း ၂၃၀၀ ကို လိမ်ယူသွားတာ မင်းလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေရင်း အေးဆေးစွာပင် "ကျုပ် ပိုက်ဆံကို ယူခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လိမ်ယူတာလို့တော့ ခေါ်လို့မရဘူး။ အဲဒါက သူတို့အသက်ကို သူတို့ ကယ်ဖို့အတွက် ပေးရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ... ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ။ သူက ရှဟိုအောက်ကို ယွမ်သန်း ၂၃၀၀ တောင် ထုတ်ပေးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား။ ဒါက တကယ်ကို မိုက်လွန်းတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"တရုတ်ယွမ် သန်း ၂၃၀၀ ဆိုတာ တော်တော်များတဲ့ ငွေပမာဏပဲ။ ဂရန်းမားစတာ ကိုယ်တိုင် လူကိုယ်တိုင် လာရောက် ရှင်းလင်းတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူးလေ..."</p> <p style="text-align:justify">"တချို့လူတွေက ငွေမက်ပြီး ကိုယ့်အသက်ကို တန်ဖိုးမထားကြဘူး။ ငွေဆိုတာ ကောင်းတဲ့အရာ ဆိုပေမဲ့ သုံးနိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ်တိုင် အသက်ရှင်နေဖို့တော့ လိုတယ်လေ။ အခု ကြည့်စမ်း... သူတို့ ပိုက်ဆံတွေ ဆုံးရှုံးရုံတင် မကဘူး၊ သူတို့ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရတော့မယ့် အဖြစ်ပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ကြည့်ရှုနေသူများအကြားတွင် တီးတိုး ဝေဖန်ပြောဆိုသံများ ဆူညံသွားသည်။ အံ့အားသင့်နေကြသည့် အပြင် ရှန်တုန်းလိုင်၏ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်သတင်းကြောင့် လူအများစုမှာ ယဲ့ပုဖန်၏ ဘက်မှ မရပ်တည်ရဲကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်တုန်းလိုင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ ဒေါသမီးတောက်များပင် ထွက်ပေါ်လာမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းပြီး ခုံထုံဂိုဏ်း တပည့်များ၏ အသက်ကယ်ခကြေး ဟုပင် ပြောရဲသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ထပ်မံ၍ "ငါ့ရဲ့ ညီငယ် ရွှယ်ချန်ဟိုင်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာကလည်း မင်းပဲ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားက မောက်မာတဲ့ အဘိုးကြီးကို ပြောတာလား။ ကျုပ် သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရုံသက်သက်ပါ။ ကျုပ် ဝင်မပါခဲ့ရင် သူက စောစောစီးစီး ရိုက်သတ်ခံရပြီးလောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် တစ်နည်းပြောရရင် ကျုပ်က သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်း ဝန်ခံတာ ကောင်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခုံထုံဂိုဏ်းက လူကို မင်းကများ ထိရဲတယ်ပေါ့လေ။ အခုချက်ချင်း အောက်ဆင်းလာပြီး သေလမ်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း" </p> <p style="text-align:justify">ရှန်တုန်းလိုင်က ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဆက်ထိုင်နေရင်း တည်ငြိမ်စွာပင် "ခင်ဗျားက ကျုပ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ မထိုက်တန်သေးပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါ ကဲ့ဝန်ကုန်းက "ဆရာ... အဲ့ဒီ အရူးကောင်ကို သင်ခန်းစာ ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါလား" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းကို မလိုဘူး" ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ နောက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး "ယဲ့ထျန်း... သွားပြီးတော့ ဒီမောက်မာတဲ့ အဘိုးကြီးကို သင်ခန်းစာ သွားပေးလိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြလေပြီ။ ဤလူငယ်လေးက ဂရန်းမားစတာ ရှန်တုန်းလိုင်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဝံ့သည်မှာ လုံးဝကို ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">"မောက်မာလိုက်တာ။ အရမ်းကို မောက်မာလွန်းတယ်" </p> <p style="text-align:justify">ရှန်တုန်းလိုင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးတစ်ပွက်ပင် အန်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်သာ ရှိသေးသော ဤလူငယ်လေးက သူနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် မထိုက်တန်ဘူးဟု ပြောရဲသည်တဲ့လား။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ထျန်းသည် အမိန့်ကို ရရှိသည်နှင့် ရှန်တုန်းလိုင်ရှိရာသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။ ယခင်က သူသည် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်စွာ နေခဲ့သောကြောင့် လူအများစုမှာ ယခုမှသာ သူ ရှိနေကြောင်းကို သတိထားမိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်၍ "ရှန်တုန်းလိုင်... သူက ကျုပ်ရဲ့ အစေခံ ယဲ့ထျန်းပဲ။ ခင်ဗျား သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မှသာ ကျုပ်ကို စိန်ခေါ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save