Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၁၈) အသေအလဲ တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ရှန်းကွမ်ရှုံ၏ ဖိအားပေးနိုင်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ အတော်လေး လျော့ကျသွားကာ "ငါတို့လူတွေ ဘယ်လို သေသွားလဲ ဆိုတာကို စုံစမ်းပြီးပြီလား" ဟု ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုးက "အခုထိတော့ ရေရေရာရာ မသိရသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သိရသလောက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေနဲ့ အလောင်းရုပ်သေးတွေ အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ ငါတို့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ပင့်ကူနက်မ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလည်း လေထဲ အငွေ့ပျံသွားသလို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ ပေးလာတဲ့ သတင်းတွေအရဆိုရင် အဲဒီကောင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ကောင်းကင်အဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်လည်း မသိတော့ဘူး။ ငါတို့ ရှန်းကွမ်မိသားစုက ရှန်းရှီးကနေ မထွက်ခွာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ ဆိုတော့ အပြင်လောကမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲ ဆိုတာကို နားမလည်တော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုးက "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် သူတို့ကို ဆက်သွယ်ပြီး မေးခွန်းထုတ်ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "မလိုဘူး။ သူက ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေပါစေ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားနေပါစေ ငါတို့ ရှန်းကွမ်မိသားစုက လူကို ထိရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို သေလမ်းကို ရင်ဆိုင်ရုံကလွဲပြီး အခြား မရှိဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုးက "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ရှောင်လင်းနဲ့ ရှောင်ဖေးတို့ကို ကျန်းပေ့မြို့ဆီ စေလွှတ်လိုက်ပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ဖေးက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်။ မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးနဲ့ ညီမျှတဲ့ အဆင့်သုံး ငွေအလောင်း တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်လင်းက အဆိပ်နဲ့ ကူအင်းကောင်တွေကို အသုံးပြုရာမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး တော်တော်လေးလည်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အဲဒီ ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို သူတို့ သေချာပေါက် သတ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းတယ်။ ငါတို့ ရှန်းကွမ်မိသားစုရဲ့ ရိုးရာက အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့က ငါတို့ရဲ့ အဓိက အဖွဲ့ဝင် နှစ်ယောက်ကိုတောင် သတ်ရဲတယ်ဆိုမှတော့ အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရမှာပဲ။ မဟုတ်ရင် ရှန်းကွမ်မိသားစုက ရှန်းရှီးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်တော့မလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်နှင့် ယဲ့ထျန်းတို့ ကဲ့ဝန်ကုန်း၏ စံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင်ပင် သူ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။ ခေါ်ဆိုသူမှာ ကျူးကျားယီ ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူက ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ရာ တစ်ဖက်မှ ကောင်မလေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "အစ်ကိုယဲ့... ဘယ်မှာလဲဟင်။ အချိန်များ ရမလား" ဟု မေးလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက "အစ်ကိုယဲ့... အမေက ခုလေးတင် ဖုန်းဆက်လာတယ်။ အဖေက မနေ့ညက ရုတ်တရက် နေမကောင်းဖြစ်သွားတယ်တဲ့"</p> <p style="text-align:justify">"အစက တစ်ညလောက် အနားယူလိုက်ရင် သက်သာသွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာပြီး သတိလစ်သွားတယ်တဲ့။ အစ်ကို့ရဲ့ ဆေးပညာက အရမ်း ထူးချွန်တာဆိုတော့ အဖေ့ကို တစ်ချက်လောက် လာကြည့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းလီကျူး ကိစ္စ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ကျူးမိသားစုသည် ယဲ့ပုဖန်၏ ဆေးပညာအပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည် ကိုးစားလာခဲ့ကြပြီး ဆေးရုံမှ ဆရာဝန်များအပေါ် ယုံကြည်မှုထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေခဲ့လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူအား အချိန်မီ ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်မည့်အစား ယဲ့ပုဖန်အား အိမ်သို့ လာရောက် ကုသပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ငါလည်း အခု အချိန်ရပါတယ်။ မင်း ဘယ်မှာလဲ။ မင်းကို လာကြိုပြီး အတူတူ သွားကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုယဲ့ရယ်။ ဆယ်မိနစ်နေရင် ကျောင်းတံခါးဝမှာ ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဖုန်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေ့တက္ကသိုလ်၏ တံခါးဝဆီသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျူးကျားယီသည် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ကားပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ခောင်ရှန်းထွန်းရွာဆီသို့ ဦးတည် မောင်းနှင်သွားကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ယဲ့ထျန်းကို ကျူးကျားယီ မြင်သွားပြီး "အစ်ကိုယဲ့... ဒါက ဘယ်သူလဲဟင်" ဟု တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့သူငယ်ချင်း ယဲ့ထျန်းလေ။ မင်းလည်း သူ့ကို အစ်ကိုယဲ့ လို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုယဲ့"</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ယဲ့ပုဖန်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျူးကျားယီက အလွန် ရိုသေ လေးစားစွာဖြင့် ချိုသာသောအသံလေးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ထျန်းက စကားမပြောသော်လည်း အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာ ညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဦးလေးရဲ့ ကျန်းမာရေးက အမြဲတမ်း ကောင်းနေတာပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး နေမကောင်း ဖြစ်သွားရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက "ဟုတ်တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက လတ်တလော တော်တော်လေး ကောင်းနေတာပါ။ အထူးသဖြင့် တုန်းမိသားစု ကိစ္စ ပြီးသွားကတည်းက အဖေက အရမ်း ပျော်နေခဲ့တာ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘူး။ တစ်မိနစ်လောက် သစ်ခုတ်နေရင်းကနေ ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတာတဲ့"</p> <p style="text-align:justify">"အမေက သူ့ကို ဆေးရုံပို့ချင်ပေမဲ့ အဖေက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်လို့ ပင်ပန်းသွားတာပါ။ ပိုက်ဆံ အကုန်ခံစရာ မလိုပါဘူး။ တစ်ညလောက် အနားယူလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ လို့ ပြောတယ်လေ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ နေ့လယ်လောက်ကျတော့ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာပြီး သတိလစ်သွားတယ်။ အဲဒီတော့မှ အမေက ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်လာတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး" ဟု နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် </p> <p style="text-align:justify">"ငါ မင်းကို ဦးလေးနဲ့ အန်တီ့ကို မြို့ပေါ် ခေါ်လာဖို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ နယ်မှာပဲ ရှိနေကြသေးတာလဲ" ဟု ဆက်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မာဖေးသည် ကျူးကျားယီအား ယွမ်သန်းဆယ်ချီ လျော်ကြေးပေးခဲ့သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ကျူးပေါင်ကော်နှင့် သူမ၏ မိခင် လျိုကွေဖုန်းတို့ကို မြို့ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ပိုမို ကောင်းမွန်သော ဘဝကို တည်ဆောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက "ဒီအကြောင်းကို မိဘတွေကို ကျွန်မ ပြောပြပြီးပါပြီ။ သူတို့ကလည်း မြို့ပေါ်ကို လာဖို့ သဘောတူထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နယ်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးလို့ ဒီနှစ် သီးနှံတွေ ရိတ်သိမ်းပြီး ရောင်းချပြီးမှ လာချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ သုံးဦးသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့ကြရာ နေဝင်ရီတရော အချိန်ခန့်တွင် ကျူးကျားယီ၏ ရွာလေးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီ၏ အိမ်မှာ ခောင်ရှန်းထွန်းရွာ၏ အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံး၊ အတော်လေး ခေါင်ပါးသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် တည်ရှိသည်။ သူတို့အိမ်၏ ဘေးတွင် တောင်သူတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သော အခန်း သုံးခန်းပါ အုတ်တိုက်တစ်လုံး ရှိသော်လည်း အခန်းများမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး မီးရောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်က ထိုအိမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းတို့မှာ အိမ်နီးချင်းတွေ မရှိဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက "ဒါက ဦးလေးကျန်းတို့ အိမ်လေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က အဘိုးကြီးနဲ့ အဘွားကြီးက သူတို့ သားရှိတဲ့ မြို့တော်ကို ပြောင်းသွားကြတာဆိုတော့ အိမ်ကြီးက အလွတ်ဖြစ်နေတာ အတော် ကြာနေပြီ" ဟု ဖြေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ သုံးဦးသည် စကားပြောရင်း ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားကြသည်။ ကျူးကျားယီတို့အိမ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော အခန်းသုံးခန်းပါ အုတ်တိုက်လေး တစ်လုံးဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးနေသယောင် ရှိသော်လည်း ခြံဝင်းကိုမူ အလွန် သပ်ရပ်စွာ ရှင်းလင်းထားပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကားစက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လျိုကွေဖုန်းသည် သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် အခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ယဲ့... ရောက်လာပြီကိုး။ တကယ် အားနာစရာ ကောင်းလိုက်တာကွယ်။ မင်းက ငါတို့ မိသားစုကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ပြီးပြီကို အခုလည်း မင်းကို ဒုက္ခပေးရပြန်ပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အန်တီ... ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က သမားတော် တစ်ယောက်လေ။ လူနာတွေကို ကုသပေးဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောဆိုရင်း သူတို့ လေးဦးသား အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် အသက် လေးဆယ်၊ ငါးဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ အလွန် သန်မာတောင့်တင်းပုံရပြီး သူကား ကျူးကျားယီ၏ ဖခင် ကျူးပေါင်ကော်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး လုံးဝ သတိလစ်နေသဖြင့် အခန်းထဲသို့ လူများ ဝင်ရောက်လာသည်ကိုပင် မသိရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">လျိုကွေဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "မင်းရဲ့ ဦးလေး ဘာဖြစ်သွားမှန်းကို မသိပါဘူးကွယ်။ အရင်က အလုပ်တွေကို ကောင်းကောင်း လုပ်နေနိုင်သေးတာကို... ပြီးတော့မှ ရုတ်တရက် နေမကောင်း ဖြစ်သွားတာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ကျူးပေါင်ကော်ကို အပေါ်အောက် တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး "အန်တီ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးကျားယီက "အစ်ကိုယဲ့... ကျွန်မရဲ့ အဖေ့ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါလား။ သူ ဘာရောဂါ ဖြစ်နေတာလဲဟင်" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပါပြီ" </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ယဲ့ပုဖန်က အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အန်တီ... နည်းနည်းလောက် နောက်ဆုတ်ပေးပါလား။ ကျွန်တော် လူနာ ကုသနေတဲ့ အချိန်မှာ လူတွေ အရမ်း ကပ်ရပ်နေတာကို မကြိုက်လို့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အို... အေးပါကွယ်"</p> <p style="text-align:justify">လျိုကွေဖုန်းနှင့် ကျူးကျားယီတို့သည် သူ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း မသိကြသော်လည်း သူ၏ ညွှန်ကြားချက် အတိုင်း နှစ်မီတာခန့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြပြီး ဘေးတွင် ရပ်ကာ အဝေးမှနေ၍သာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကျူးပေါင်ကော်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ရန် ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ လက်က ကျူးပေါင်ကော်၏ သွေးစမ်းရာ နေရာသို့ ထိမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျူးပေါင်ကော်၏ အင်္ကျီလက် အတွင်းမှ အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ယဲ့ပုဖန်၏ လည်ပင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၏။ သူက ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုအနက်ရောင် အလင်းတန်းကို သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သွေးရောင် လျှာနှစ်ခွကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေသော အနက်ရောင် မြွေငယ်လေး တစ်ကောင် ဖြစ်နေလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်း၏ အချက်အချာ နေရာကို ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ရာ မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေပါစေ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုန်း..." </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ ယဲ့ပုဖန်၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ နံရံကြီးမှာ ရိုက်ချိုး ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူသန်ကြီး တစ်ဦး အထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ယပ်တောင်ကြီး တစ်ချောင်းအလား ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် သူ၏ လည်ပင်း နောက်ကျောကို ကြမ်းတမ်းစွာ လှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ၎င်းကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်နယ်လိုက်ရာ အနက်ရောင် မြွေငယ်လေး၏ လည်ပင်းမှာ ဂျွတ်ခနဲ ချက်ချင်း ကျိုးကြေသွားပြီး ခွေယိုင်ကျသွားကာ မြွေသေ တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ယဲ့ထျန်းက လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ပြီး ထိုလူသန်ကြီး လှမ်းဆွဲလိုက်သော လက်ကို ပိတ်ဆီး တားဆီးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘန်း..."</p> <p style="text-align:justify">လက်သီးနှင့် လက်ဝါးတို့သည် တုံးတိတိ အသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ထျန်းမှာ နောက်သို့ ခုနစ်လှမ်း၊ ရှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ရပြီး လူသန်ကြီးမှာမူ သူ ဝင်လာခဲ့သော နံရံပေါက်မှတစ်ဆင့် နောက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ထျန်းက ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လူတစ်ကိုယ်စာ အရွယ်အစားရှိသော နံရံပေါက်ကြီး အတွင်းမှ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်သွားကာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ထိုလူသန်ကြီးနှင့် စတင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save