Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၆) - မျက်လှည့်ပညာများ (အပိုင်း - ၃)</h2> <p style="text-align: center;">*</p> <p> </p> <p> </p> <p>~မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ထိုလူလေးဦး၏ တိုက်ပွဲသည် သည်းကြီးမည်းကြီး ပြင်းထန်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် အပျက်အစီးများ လွင့်ပျံနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ပလ္လင်ထမ်းလေးဦးအနက် သုံးဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်မဲ့ လဲကျနေပြီး... ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးသည်သာ ဝူတောက်ယို နှင့် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေများကြောင့် ဖုန်းပိုင်ချွမ်းနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ တာဝန်သည် ဖူဟန်ယွမ်ကို ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း... မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းများက သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်များနှင့် လားလားမျှ မသက်ဆိုင်နေပေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်ကို နားလည်ရခက်သော အခြေအနေပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် ဤအတွေးများကို အာရုံစိုက်နေ၍ မဖြစ်ပေ။ သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားသော အနက်ရောင်ဝတ် လူများသည် သာမန်လက်ရည်မျိုး မဟုတ်ကြဘဲ... ၎င်းတို့၏ စုပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် အတော်ပင် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တိုက်ပွဲမှာ အချိန်မဆွဲနဲ့... ထွက်ပြေးလို့ရရင် ပြေးကြ”</p> <p> </p> <p>သူသည် ယန်ရီဇီနှင့် သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းကြားက ရှုပ်ထွေးပွေလီသော ဆက်နွှယ်မှုများကို နားမလည်ပေ။ သူတို့အဖွဲ့သည် မတော်တဆ ဤအရှုပ်တော်ပုံထဲသို့ ဝင်ရောက်မိခြင်း ဖြစ်သည်ဟုသာ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ဦးစားပေးမှာ ဤတိုက်ပွဲမြေပြင်မှ လွတ်မြောက်ရန်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက် ဆိုသလို သတ်ဖြတ်သံများ တစ်ဟုန်ထိုး နီးကပ်လာပြန်သည်။ အခြားတစ်ဖက်မှ လူတစ်စုသည် တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အခြေအနေကို ပိုမို ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူစုသစ်သည် အနက်ရောင်ဝတ် လူများကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ သည်းကြီးမည်းကြီး သတ်ဖြတ်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>စစ်ကူရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် တက်ကြွလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အကုန်သတ်ကြ”</p> <p> </p> <p>ရန်သူက ကိုယ့်ထက် အင်အားကြီးနေလျှင် ထွက်ပြေးခြင်းသည် သဘာဝကျသော်လည်း... ကူညီမည့်သူ ရှိလာသောအခါ အနာဂတ် ရန်စွယ်များကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ခြင်းသည်သာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲမြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် သိုင်းကွက်အမျိုးမျိုးဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်မှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမို၊ ယန်ရှောင်ယွင်နှင့် ကျန်းရှောင်ရှောင်တို့သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က သူမ၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိ၍တော့ မဟုတ်ပေ။ ဆုမိုက သူမကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မပြုသေးသောကြောင့်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမို၏ ညွှန်ကြားချက်ကို အမြဲတမ်း လိုက်နာလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စိတ်ကို လျှော့ကာ သည်းခံနေခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ယန်ရီဇီ၏ ပုံရိပ်ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ယန်ရီဇီက မိုးပြာနဂါး အရပ်ရှစ်မျက်နှာ လျှပ်စီးလှံသိုင်း ကို ထုတ်သုံးလိုက်သောအခါ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ပိုမို ခိုင်မာသွား၏။</p> <p> </p> <p>အရင်က သံသယများ ရှိခဲ့သော်လည်း... ထိုလှံသိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်တွင်မူ ယန်ရှောင်ယွင်၏ စိတ်ထဲ၌ မသေချာမှု အစအနလေး တစ်ခုတောင် မကျန်ရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုကမူ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးထားသည်။ ဒီတိုက်ပွဲထဲမှာ နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာဦးမည်ဟု သူ အာရုံခံမိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကူပိရန် သည် ယန်ရီဇီ ဦးဆောင်သော သုံးယောက်အဖွဲ့၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအား၊ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်သီးသိုင်းနှင့် မိုးပြာနဂါး အရပ်ရှစ်မျက်နှာ လျှပ်စီးလှံသိုင်း တို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ ခန့်မှန်းရခက်သော ပုံစံဖြင့် ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကူပိရန်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သိုင်းပညာအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ပြိုင်ဘက်ကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွီလင်းရှင်းသည် ဘေးမှနေ၍ အလစ်ချောင်းနေ၏။ သူမ၏ သိုင်းပညာသည် ယန်ရီဇီနှင့် ကူပိရန်တို့ကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း... သူမ၏ မိသားစုပိုင် ယွီဝိညာဉ် သတ်ဖြတ်ခြင်း သိုင်းနှင့် အသက်ငွေ့ ဖုံးကွယ်ခြင်း ပညာတို့ကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုကာ ရန်သူ၏ အားနည်းချက်များကို ချိန်ရွယ်တိုက်ခိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ပါဝင်တိုက်ခိုက်နေသူမှာ ချီလင်ဓားသမား ဖြစ်၏။ သူ၏ (၇) ပေ နက်မှောင်အလင်းဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြင်းထန်သော ဓားချက်များဖြင့် ဖိအားပေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့လေးဦး၏ တိုက်ပွဲသည် အလွန် ပြင်းထန်လှပြီး ခေတ္တမျှ အနိုင်အရှုံး မကွဲပြားဘဲ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအခြေအနေသည် ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။ ဝူတောက်ယိုက နောက်ဆုံးကျန်နေသော ပလ္လင်ထမ်းကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အဆုံးစီရင်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အခြေအနေသည် တစ်ဟုန်ထိုး ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူတောက်ယိုက နောက်ဆုံးမှ ရန်သူကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ သိုင်းပညာ ညံ့ဖျင်းလို့တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွီလင်းရှင်းက ယွီဝိညာဉ် သတ်ဖြတ်ခြင်း သိုင်း၏ စွန့်စားရသော နည်းလမ်းကို သုံးပြီး ရုတ်တရက် အသေခံ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ပလ္လင်ထမ်းမှာ စွမ်းရည်အကုန် မထုတ်ရသေးခင် သေဆုံးသွားရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချီလင်ဓားသမားကတော့ သူ၏ ဓားရှည်ကြီး အစွမ်းဖြင့် နောက်ထပ် ပလ္လင်ထမ်းတစ်ဦးကို အလစ်အငိုက် ဖမ်းကာ နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူတောက်ယို တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူ၏ ပြိုင်ဘက်နှင့် အပြန်အလှန် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခု ဝူတောက်ယိုပါ ပါဝင်လာသဖြင့် ကူပိရန်မှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရီဇီ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်သည် သူမ၏ ပခုံးကို ထိမှန်သွားပြီး ပခုံးရိုးကို ချက်ချင်း ကျိုးကြေသွားစေသည်။ ထို့နောက် ယွီလင်းရှင်း၏ သွေးရောင် မန်ဒရင်းဘဲ ဓားက သူမ၏ ခြေမျက်စိများကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ဗိုင်းခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး မတ်တတ်မရပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချီလင်ဓားသမားက သူ၏ ဓားကို သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ တင်ကာ အပြီးတိုင် ချုပ်နှောင်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားနဲ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ အသံသည် ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝူတောက်ယိုက ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ကျုပ်အကြိုက်ပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>သူသည် ခုန်ပျံတိုက်ခိုက် ကာ အနက်ရောင်ဝတ် လူအုပ်ကြားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ကူပိရန်၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ မင်း ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”</p> <p> </p> <p>ကူပိရန်သည် ယခုအချိန်တွင် ဆိုးရွားစွာ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သူမ၏ အလှတရားကတော့ ပျက်စီးမသွားသေးပေ။ သူမသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ရှင်ကလည်း ကျွန်မကို ကုတင်ဘေးက အမြဲတမ်း ဧည့်သည်တော်... လိုက်ကာစနောက်က ကြင်ယာတော်အဖြစ် ထားချင်နေတာလားဟင်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရိပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်ထွက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခဲတစ်လုံးသည် လေကို ခွင်းလျက် သူ့ဆီသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းလာနေ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အတွင်း (၃) ပေ အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ အံ့သြသွားသည်။ ကျောက်ခဲသည် အသံမမြည်ဘဲ ရောက်လာသဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မမီတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လက်ဝါးတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ခုခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝီ…”</p> <p> </p> <p>တဝီဝီ မြည်သံနှင့်အတူ ကျောက်ခဲသည် သူ၏ လက်ဝါးနှင့် (၃) လက်မခန့် အကွာတွင် တုန်ခါနေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကျောက်ခဲမှ သက်ရောက်နေသော အားသည် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ယန်ရီဇီမှာ ခြေထောက်ကို မြေကြီးထဲ စိုက်ထားသော်လည်း နောက်သို့ တရွတ်တိုက် ပါသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခုခံထားသော လက်၏ နောက်ကျောကို ပင့်ကူလိုက်ပြီး အတွင်းအား အကုန်ထုတ်ကာ တွန်းကန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးနှစ်ဖက် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျိုးပဲ့သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်ခဲသည် ရုတ်ချည်း အမှုန့်ဖြစ်ကာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖရိုဖရဲ ပုံစံနှင့် အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ယောက်သည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး လက်ဝါးဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးရိပ်များသည် တိမ်တိုက်များ ရွေ့လျားသလို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေပြီး ရုတ်တရက် မရေမတွက်နိုင်သော လက်ဝါးရိပ်များအဖြစ် ကွဲပွားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တိမ်စီးကြောင်း လက်ဝါးသိုင်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ပြန်လည် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ လက်ဝါးလေးဖက် ထိတွေ့သွားကြသည်။ ကြီးမားသော ဖိအားကြောင့် ယန်ရီဇီမှာ နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတွင်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီး မြေကြီးများ ပွင့်ထွက်ကုန်၏။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အတွင်း (၅) ကျန်း ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ရပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ရုတ်တရက် နေရာချင်း လဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယန်ရီဇီက ဟိန်းဟောက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းလား... မင်းက ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်လား”</p> <p> </p> <p>“မင်း သိတာ နောက်ကျသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အသံတွင် နွေးထွေးမှု အစအနပင် မပါရှိပေ။ အတွင်းအားများ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ယန်ရီဇီ၏ မျက်နှာဖုံးနှင့် ဝတ်ရုံလက်စများ အပိုင်းပိုင်းအစစ စုတ်ပြဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာအစစ်အမှန် ပေါ်ထွက်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အဖေ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က လွှတ်ခနဲ အော်ဟစ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကောင်းကင်မှ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားရောင်..</p> <p> </p> <p>ထိုဓားရောင်ထဲတွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော လူရိပ်တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော သွေးစက်များပမာ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် အစစ်အမှန်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွေးရောင် မန်ဒရင်းဘဲ ဓား ..</p> <p>လင်းဟုန်ရှ... ဒါ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲလား... သိပ်တော့ မမိုက်ပါလား”</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ဓားသဖွယ် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး... မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အတွင်း ဓားချက်ပေါင်း သုံးထောင် မြေကြီးထဲမှ ထိုးထွက်လာသလို အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဓားရောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ လင်းဟုန်ရှ၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်ချည်း ကွဲကြေသွားပြီး (၃) ကျန်း အကွာတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခြေကို ခိုင်မြဲစွာ ရပ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်စီတွင် သွေးရောင် ဓားတိုတစ်လက်စီ ကိုင်ဆောင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ပါးစပ်မှ သွေးများ ဝေါ့ခနဲ အန်ချ လိုက်ပြီး အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့သိုင်းပညာက အရမ်း အားကောင်းလွန်းတယ်... မဖြစ်ဘူး... ယန်ကြီး ... မြန်မြန်ဆုတ်”</p> <p> </p> <p>“နောက်ကျသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က လှောင်ပြောင် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်တယ်... နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး ငါ့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် လုပ်တယ် မဟုတ်လား... အခု ငါ ရောက်လာပြီလေ... မင်းတို့ ဘယ်လို ထွက်ပြေးကြမလဲ”</p> <p> </p> <p>“ရှင်က အရမ်းနှေးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကူပိရန်၏ အသံသည် အဝေးမှ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ မပေါ်လာခင် သူ့ကို အိပ်ပျော်သွားအောင် အရင်လုပ်ရသေးတယ်လေ... အခု အချိန်ကိုက်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>သူသည် အတွင်းအားများကို စုစည်းပြီး ယန်ရီဇီကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အတွင်းအား လွှဲပြောင်းနေစဉ်မှာပင် ယန်ရီဇီ၏ လက်ဝါးမှ အားကောင်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်...”</p> <p> </p> <p>အလစ်အငိုက် မိသွားသော ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်သည် ရုတ်ချည်း နောက်သို့ လွင့်စင်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးနှစ်ဖက်သည် သူ့ရှေ့တွင် လည်ပတ်နေပြီး အတွင်းဘက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ လူရိပ်တစ်ခုသည် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းလိုက်ရာ ဖုန်မှုန့် အနည်းငယ်မျှပင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ရီဇီ၏ ကျောနောက်တွင် ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်၏ ကျောပေါ်တွင် ဓားသေတ္တာ တစ်လုံးကို လွယ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“လူသားဂိုဏ်းချုပ်က... ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သွားတယ်... ဦးလေးယန်... ဒါက ဘယ်လို မျက်လှည့်မျိုးလဲဗျ”</p> <p> </p> <p>“...ရှောင်မို”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် အံ့သြတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆုမိုက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... ဦးလေးရဲ့ တူတော်မောင် ရောက်လာပါပြီ”</p> <p> </p> <p> </p>


Save