Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၈) - ကောင်းကင်နှင့် လူသားတို့၏ တိုက်ပွဲ (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“သူတို့လိုပဲ ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မင်း ယုံကြည်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စကားက မှားယွင်းနေပါပြီ... ကျွန်တော် သိုင်းလောကထဲ ခြေချခဲ့ကတည်းက ဘယ်ပြိုင်ဘက်ကိုမှ လျှော့မတွက်ရဲခဲ့ပါဘူး... ဘယ်သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရပါစေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်မကြီးရဲပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်လို လေးစားထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ပိုလို့တောင် အလေးထားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီလို အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနဲ့ တွေ့ရခဲတာမို့... ပိုပြီး နားလည်ချင်ရုံပါ”</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲပြောပြော မတော်တဆ လက်လွန်ပြီး သတ်မိသွားရင်... နောက်ပိုင်းကျမှ သူတို့အကြောင်း ပြန်လေ့လာဖို့ ခက်ခဲသွားမှာ စိုးလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“မောက်မာလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဆုမိုကို စိမ်းစိမ်းကြည့် လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ချက် ဝင်းလက် သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသလို အပေါ်မှ အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝီ...</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ သုံးမီတာကျော် ကွာဝေးနေသော်လည်း... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်ဝါးခုတ်ချက်ကြောင့် ဆုမို၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုတစ်ခုလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသလို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော ဓားရောင်သည် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်များမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားကာ မိုးမျှော်တိုက်ကြီး တစ်ခု ပြိုကျလာသလို တစ်ဟုန်ထိုး ကျဆင်းလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>နားမလည်သူများက ဤသိုင်းကွက်ကို သာမန်ဟု ထင်မြင်နိုင်သော်လည်း... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းသားများနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဖုန်းပိုင်ချွမ်း၏ မျက်နှာထားသည် ကွက်ခနဲ ပျက် သွားပြီး လွှတ်ခနဲ အော်ဟစ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသိုင်း ပါလား”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် အသုံးပြုလိုက်သော သိုင်းကွက်မှာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း ၏ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက် ဖြစ်သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသိုင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောလာဟလများအရ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ကိုင်ရှန်းခန်းမ  သခင်ကြီးသည် ဤဓားသိုင်းဖြင့် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးတစ်ချက်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းရှိ တိမ်တိုက်များကို ဖြိုခွင်းခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသိုင်းကွက်ကြောင့်ပင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသည် နှစ်ပေါင်း (၃၀၀) တိုင်အောင် သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားသော ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် ဤဓားသိုင်းကို ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်ထဲတွင် တွေ့မြင်နေရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားချက်သည် ဒဏ္ဍာရီထဲက ကိုင်ရှန်းခန်းမ သခင်ကြီး၏ ဓားချက်လောက် အစွမ်းမထက်သော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့သြဖွယ် ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအင် မရောက်ရှိမီ မြေပြင်ပေါ်တွင် လေပြင်းများ သည်းကြီးမည်းကြီး တိုက်ခတ်နေပြီး... ဆွေးမြေ့ဖွယ်ကောင်းသော ဓားသွားရာ တစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာ၏။ ဆုမိုသည် ထိုဓားသွားရာ၏ ဗဟိုချက်မ တည့်တည့်တွင် ရပ်လျက် မော့ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီနှင့် အခြားသူများ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ... လူတိုင်းက သူ့ကို ဓားချီ၏ ဖိအားပေးမှု ခံထားရပြီး သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့တိုးပြီး ကယ်တင်ချင်သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အခိုက်အတန့်တွင်... ဆုမိုသည် လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးဖြင့် လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်း...</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကျဆင်းလာသော ဓားချီများသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားပြီး... ဆုမို၏ ဆံပင်တစ်မျှင်ကိုပင် မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သိုင်းပညာက အဆင့်မြင့်မားလှပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆုမို ကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ သိုင်းကွက်တွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သုံးပုံတစ်ပုံလောက် နားလည်သွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသိုင်း က ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် သိုင်းကွက်ပါ... ခင်ဗျား အသုံးပြုလိုက်တဲ့ ဖုန်မှုန့်နီ လမ်းမ ၃၀၀၀ နည်းလမ်းက အပေါ်ယံလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က ကိုယ့်ဂိုဏ်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် သိုင်းကွက်ကို မသုံးချင်ဘူး ဆိုမှတော့... ကျွန်တော်ကပဲ အုတ်ခဲပစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းကို မျှားခေါ်ရတော့မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ရှေ့သို့ ရိပ်ခနဲ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် လက်ဝါးတစ်ချက်သည် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်း သွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းရောင်များ စီးဆင်းသွားသည်။ သူသည် လက်ဝါးတစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ထိုးထုတ်လိုက်ရာ လက်ဝါးရိပ် အထပ်ထပ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>တခဏချင်းတွင် ဆုမိုသည် သူ၏ လက်ဝါးက ရွှံ့နွံအိုင်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသလို လေးလံသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးသာ ဖြစ်သော်လည်း... လက်တစ်လုံးလောက် ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ ခက်ခဲခြင်း ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ဆုမို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသိုင်းကွက်သည် သာမန်မဟုတ်ပေ။ တုန်းချန်နယ်မြေတွင် နာမည်ကျော်ကြားသော ချီဝူတောင်စံအိမ်၏ ပိုးချည်မျှင် တစ်ထောင် ရစ်ပတ်ခြင်းဟု ခေါ်သော သိုင်းကွက် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လက်ထဲတွင် ပိုးချည်မျှင် အစစ်အမှန် မရှိသော်လည်း... ထူးခြားသော လက်ဝါးသိုင်းကွက်နှင့် အတွင်းအားကို ပေါင်းစပ်ပြီး ချည်မျှင်များအဖြစ် ယက်လုပ်ကာ ရန်သူကို လက်တစ်ကမ်း အလိုတွင် ရပ်တန့်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးလေပြင်း ရပ်တန့်သွားသော ထိုခဏတာ အချိန်လေးအတွင်း... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်သည် လက်ညှိုးကို ထိုးထုတ်လိုက်ပြီး ဆုမို၏ လက်ဝါး အလယ်ဗဟို တည့်တည့်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလက်ညှိုးထိုးချက်တွင် ပါဝင်သော သိုင်းကွက်ကို ဆုမို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ ထို့ပြင် ထိုလူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အတွင်းအားကြောင့် လေထုကို ဖောက်ထွင်းသွားသော စူးရှသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်...</p> <p> </p> <p>လက်ညှိုးထိပ်နှင့် လက်ဝါး ထိတွေ့သွားသောအခါ တင်း ခနဲ အသံ မြည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးသည် အသားနှင့် သွေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း... ထိတွေ့မှုကြောင့် သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံ မထွက်ပေါ်မီက ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်ဝန်းများသည် သာမန်လူသား မဟုတ်သလို အေးစက်တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်ညှိုးထိမှန်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ရုတ်ချည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ညှိုးထိပ်တွင် ထိတွေ့လိုက်ရသည်မှာ လူသားတစ်ယောက်၏ လက်ဝါးနှင့် လုံးဝ မတူပေ။</p> <p> </p> <p>သံမဏိ သို့မဟုတ် ကျောက်တုံး ကဲ့သို့ မာကျောလွန်းလှပြီး မည်သည့်အရာနှင့်မျှ ထိုးဖောက်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဂျွတ်..."</p> <p>အရိုးကျိုးသံနှင့်အတူ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တိမ်းစောင်းကာ ကပျာကယာ နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းသည် နောက်ဘက်သို့ လိမ်ကောက်သွားပြီး ကျိုးပဲ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘယ်လို အကာအကွယ် သိုင်းပညာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်သည် အလန့်တကြား မေးလိုက်မိ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြမှုနှင့် မရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမို၏ ခပ်ဟဟ ရယ်မောသံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“သာမန် မျက်လှည့်ပညာလေးပါဗျာ... ပြောပြလောက်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်သီးကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>လက်သီးတစ်လုံး ထိုးထုတ်လိုက်သည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော လက်သီးရိပ်များ တစ်ဟုန်ထိုး ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ကျိုးနေသော လက်ချောင်းကို ပြန်ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ဆုမို၏ လက်သီးကို မမှိတ်မသုန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ သူကလည်း လက်သီးတစ်လုံး ပြန်လည် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိပ်ခနဲ ဆိုသလို... လေထုတစ်ခုလုံး လက်သီးရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အနီးကပ် ရောက်ရှိသွားသောအခါ... မရေမတွက်နိုင်သော လက်သီးရိပ်များ အားလုံးသည် ရုတ်တရက် အမှတ်တစ်ခုတည်းသို့ စုစည်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးနှစ်လုံး ဝုန်းခနဲ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးနှစ်လုံး ထိတွေ့သော ဗဟိုချက်မမှ ကြီးမားသော အတွင်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်သော ဟိန်းသံကြီးနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ သည်းကြီးမည်းကြီး ပျံ့နှံ့သွား၏။</p> <p> </p> <p>လေပြင်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် မြေကြီးများ ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ပြီး နက်ရှိုင်းသော တွင်းကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သဲများနှင့် ကျောက်ခဲများသည် လေထဲသို့ လွင့်ပျံတက်သွားကြပြီး... ထိုအပျက်အစီးများ ထိမှန်ခံရသူတိုင်း နေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယန်ရီဇီ၊ ယွီလင်းရှင်း၊ ချီလင်ဓားသမား၊ လင်းဟုန်ရှ၊ လျိုမိုနှင့် အခြားသူများ... အားလုံးသည် လွင့်ပျံလာသော ကျောက်ခဲများကို ရှောင်တိမ်းရန် ကိုယ်ဖော့ပညာများကို ကပျာကယာ ထုတ်သုံးလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် ရှောင်တိမ်းနေရင်း လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များကို ထိမှန်တော့မည့် ကျောက်ခဲများကိုလည်း ကူညီကာကွယ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်ကမူ ခြေတစ်ချောင်းထောက် ကြေးနီတူ ကြီးကို အဟုန်ပြင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေတိုးမပေါက်နိုင်သော အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအကျော့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိပြီးနောက် သူမသည် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားပြီး လက်ဖြင့် မျက်လုံးကို ကာလျက် ပွဲကြည့်ပရိသတ် လုပ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p>


Save