Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၀) -  အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~"ကောင်းကင်နဲ့လူသား ပေါင်းစပ်တိုက်ကွက်…"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ထိုတိုက်ကွက်ကြောင့် ပွဲကြည့်သူအားလုံး အံ့အားသင့်ကာ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ သားအဖနှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာများထက်၌ စိုးရိမ် သောက အရောင်များ လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှောင်မို"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သားအဖနှစ်ဦးသား ပြိုင်တူဟစ်အော်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယွိီလင်းရှင်းနှင့် ချီလင်ဓားသမားတို့ကလည်း သူတို့၏နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာကြပါ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသော အနီရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုနှင့်အတူ လင်းဟုန်ရှက ဥက္ကာပျံတစ်စင်းပမာ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူတောက်ယို၊ လျိုမို၊ ဖုန်းပိုင်ချွမ်း၊ ကျိဖေးယန်၊ ဖူဟန်ယွမ်နှင့် အခြားသူများက အနည်းငယ် နောက်ကျနေသော်ငြား အင်အားဖြည့်တင်းပေးရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပါ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား သူတို့ ရှေ့သို့မတက်လှမ်းနိုင်မီမှာပင် မြေကြီးက ဝုန်းခနဲ တုန်ဟည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေနဂါးကြီး လူးလွန့်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပြီး လူအုပ်ကြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်များကြားတွင် သတ်ဖြတ်နေခဲ့သော ကျန်းရှောင်ရှောင်တစ်ယောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေတစ်ချောင်းထောက် ကြေးနီတူကို ဆွဲတိုက်ကာ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး၏ စိတ်အာရုံများက ဆုမိုနှင့် ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်ထံတွင်သာ စူးစိုက်နေကြပါ၏။</p> <p>လူကယ်ရန်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မစိတ်ဝင်စားကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် လူအုပ်ကြီး အနီးသို့ မရောက်ရှိနိုင်မီ ပျံ့နှံ့လာသော ကြမ်းတမ်းသည့် လေပြင်းများကြောင့် ယန်ရီဇီနှင့် လင်းဟုန်ရှမှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံး အနားသို့ မကပ်နိုင်အောင် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကောင်းကင်နှင့်လူသား ပေါင်းစပ်တိုက်ကွက်က အဆုံးအစမရှိသော ပြောင်းလဲမှုများ ပါဝင်နေပါ၏။</p> <p>ကောင်းကင် ဝိဉာဉ် အကန့်အသတ်မဲ့ နည်းစနစ်နှင့် ဖုန်မှုန့်နီ သုံးထောင်တို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ကောင်းကင်လူသား၏ အတွင်းအားက သာမန်ထက် လွန်ကဲသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအတွင်းအားလှိုင်းများ၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် မည်သူများက တောင့်ခံနိုင်မည်နည်းဟု တွေးတောစရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယန်ရီဇီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များက ခွဲထွက်သွားသော အလင်းတန်းများအလား မှုန်ဝါးဝါး မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှ၏ အမြွှာဓားများကလည်း ခွင်းခနဲ ပိုင်းဖြတ်သွားကာ ထိုသူနှစ်ဦး၏ ပေ (၁၀) အကွာအတွင်းသို့ ချင်းနင်းဝင်ရောက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်တွင် အစောပိုင်းက ငြိမ်သက်ကာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသော ဆုမိုက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆုမိုက လှောင်ပြောင်သရော်စွာဖြင့် ခွီခနဲ ရယ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်ပဲလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏အသံက မကျယ်လောင်ပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား ထိုအသံက လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီနှင့် လင်းဟုန်ရှတို့က သူတို့၏ လက်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ငေါက်ခနဲ ရပ်တန့်သွားကြတော့၏။</p> <p>ကျန်ရှိနေသူများအားလုံးလည်း တခဏချင်း၌ ဆွံ့အအံ့ဩသွားကြပါ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဤတိုက်ကွက်က မည်မျှတိုင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းနေပါသနည်း။</p> <p>ပွဲကြည့်ပရိသတ်များထဲမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဤကဲ့သို့သောအရာကို မမြင်ဖူးသလို ကြားပင်မကြားဖူးကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုမျှ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ကွက်ကြီးက ဆုမိုကို ထိမှန်သွားသည့်တိုင် သူက ဘာဒဏ်ရာမှ မရခဲ့ခြင်းလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>'ဒီလောက်ပဲလား' ဟူသော စကားလုံးများက ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်အပေါ် လှောင်ပြောင်မှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာထက်မှ ရှုံ့မဲ့နေသော အပြုံးက ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဆုမိုကို စိုက်ကြည့်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါ.. ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဆုမိုက ရုတ်တရက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ကျောပြင်မှ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သော ကောင်းကင်နှင့်လူသား တိုက်ကွက်၏ စွမ်းအင်များက ရုတ်ချည်း စုစည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ လက်များကို တစ်ချက်ခါရမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တားဆီး၍မရသော ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအင်များက သွေးကြောများတစ်လျှောက် နောက်သို့ ပြန်လည် စီးဆင်းသွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ အစောပိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ် အတွင်းအားများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သော ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ် လွင့်စင်ထွက်သွားသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လေထဲတွင်ပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွေးကြောဆုံမှတ်တိုင်းမှ သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ဒိုင်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော လျှပ်စီးတန်းများအလား၊ ဥက္ကာပျံတစ်စင်းအလား ကောင်းကင်ယံကို ဆိုးဆေးခြယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏လက်ဝါးက ဆုမိုကို ရိုက်ခတ်မိခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်သာလျှင် တိုက်ပွဲကွင်းပြင်အပြင်ဘက်သို့ ပေ (၂၃) အထိ လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်ပင် နောက်ဘက်တောင်ကြောစွန်းမှ ယွိမိသားစုဘိုးဘေးစံကျောင်းရှေ့အထိ ပေ (၃၀) အကွာသို့ လွင့်စင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စံကျောင်းရှေ့တွင် ကျောက်တိုင်များစွာ ရှိပြီး ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်က ထိုအထဲမှ ကျောက်တိုင်တစ်ခုအား ဝုန်းခနဲ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဂျွတ်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ကျောက်တိုင်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် အက်ကွဲကြောင်းများက ကျောက်တိုင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဒိုင်းခနဲ ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ ကျောက်တိုင်ကြီးအပြင် ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်ပါ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆုမိုက ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အပျက်အစီးများကြားမှ ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲတင်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ခါရမ်းကာ ယန်ရီဇီဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဦးလေးယန်၊ သူ အသက်ရှူနေသေးတယ်ဗျ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဆုမို၏လုပ်ရပ်ကြောင့် လုံးဝကို ဆွံ့အအံ့ဩသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို တုံ့ပြန်ရန်</p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရပြီးနောက် သူက ချက်ချင်း ခုန်ဝင်လာကာ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်က သူတို့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်ဖွင့်ရန် ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်နေတော့၏။</p> <p>ဤတိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည့်တိုင်အောင် ထိုသို့သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာရပ်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ဆုမို၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရမည်ကို သူက အနည်းငယ် ကျေနပ်မိပါ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ဤလူများက သူသေဆုံးသွားမည်ကို မလိုလားကြကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>သူတို့က သူ့ကို ရှင်သန်စေချင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်လျက် သူတို့လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်းက အဆိုးရွားဆုံးသော အရှက်ခွဲခံရမှုကို ခံစားရမည်ဟု ဆိုလိုနေသည်။</p> <p>သူ၏ မာနကြီးသော စိတ်သဘာဝက ထိုသို့သော အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်မှုကို ခွင့်မပြုပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဆုမိုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ထိုလက်သီးချက်အတွင်း၌ သွေးကြောများအားလုံး ပြတ်တောက်ကာ၊ အရိုးများကြေမွပြီး၊ အသားစများ နီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာမက တန်ထျန်း ပျက်စီးသွားပြီး ကလီစာများပါ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားချင်သော်ငြား ခွန်အားအနည်းငယ်မျှ မကျန်တော့ဘဲ ဤနာကျင်မှုများကြားမှ သေဆုံးသွားရန်သာ ဆန္ဒပြုနိုင်တော့၏။</p> <p>ဝမ်းနည်းစရာကောင်းစွာဖြင့် ယန်ရီဇီက သူ၏မေးရိုးကို အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲကာ ဆေးလုံးကို အတင်းထိုးထည့်လိုက်ပြီး အတွင်းအားဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်လိုက်သောကြောင့် သူ၏ဆန္ဒများက မပြည့်ဝခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ လက်ဝါးတစ်ချက် တင်လိုက်သည်နှင့် ဆေးစွမ်းများက အရည်ပျော်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ သေမင်းတမန်အလား ဖြူရော်နေသော မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း သွေးရောင် ပြန်လည်လွှမ်းမိုးလာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"...မင်း... ဒါက... ရွှမ်ဟူ မျှော်စင် ရဲ့ မသေ ဆေးလုံးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ယန်ရီဇီအား အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း... ဒီဆေးလုံးက တစ်မြို့လုံးနဲ့တောင် လဲလို့မရဘူးလေ၊ အဲဒါကို သူတို့က မင်းကို ပေးလိုက်တယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖွဖွချလိုက်ပြီး ကောင်းကင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ဆုမိုထံသို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဆုမို၏ ရင်ဘတ်ကို ထိတွေ့ကာ ပြိုကျမှုများ၊ အရိုးကျိုးမှုများ မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်၏။</p> <p>သို့သော် သူ၏အဝတ်အစားများကမူ ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် စုတ်ပြဲသွားပြီး အပေါက်နှစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား သူ၏အသားအရေပေါ်တွင် အနီရောင် အရာလေးတစ်ခုမျှပင် မရှိပေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူက လေကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆုမိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားပြောရန်ပင် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ</p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်နှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာကာဖြင့် ယန်ရှောင်ယွင်တစ်ယောက် ဆုမို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save