Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၁) - အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လာခြင်း (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~သူမသည် ယောကျ်ားသားများနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သော သိုင်းမယ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း... သူမ၏ နှလုံးသားသည် သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ဖန်ကွဲစများအလား အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုလူသားကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားနိုင်မှသာ... ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် တည်ငြိမ်မှု ပြန်လည် ရရှိလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>လွင့်ပျံလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော ဝိညာဉ်များသည်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် စီးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မရှောင်ယွင်... မကြောက်ပါနဲ့ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... သူ့သိုင်းပညာက အပေါ်ယံ ကြည့်ရင်တော့ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသလိုလိုနဲ့... တကယ်တမ်းကျတော့ ဟန်ပြ သက်သက်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှ၊ ယွီလင်းရှင်း၊ ချီလင်ဓားသမားနှင့် အခြားသူများသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးအိမ် လှန်ပြလိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>လျိုမိုနှင့် ဖူဟန်ယွမ်တို့ပင်လျှင် ဆုမို၏ စကားသည် ပေါက်ကရ ပြောနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖုန်းပိုင်ချွမ်း တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုစကားကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်သည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိဖေးယန်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း... တကယ်ကြီး ယုံနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု က လိမ်ညာမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းပိုင်ချွမ်းက ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ကျိဖေးယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ရွသွားသည်။ သူက မလိမ်ညာဘူး ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက ယန်ရှောင်ယွင် စိတ်မပူအောင် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တဲ့ စကားပဲလေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့တာ မှန်ပေမယ့်... အဲဒါက ဆုမိုရဲ့ သိုင်းပညာ အလွန် အားကောင်းလွန်းလို့သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>'အကယ်၍သာ မင်း နေရာဝင်တိုက်ကြည့်ပါလား... အမှုန့်တောင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက လူတွေက ဘယ်လို လူစားမျိုးတွေပါလိမ့်'</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါမှသာ... လူတိုင်းက သူတို့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကပျာကယာ ဆုမိုကို လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ နှမြောတသ ဖြစ်နေမိ၏။ သို့သော် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သောအခါ ယန်ရီဇီကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ ကိုက်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေ...”</p> <p> </p> <p>“...ယွင်အာ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တော်ပါတော့... ဒါက စကားပြောရမယ့်နေရာ မဟုတ်သေးဘူး... ဒီနေရာကို ရှင်းလင်းပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဆွဲမလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကမူ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူ ဘာပြောပြော အရာရောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။ 'အသတ်ခံရတာက အစော်ကားခံရတာထက် မြတ်တယ်' ဟူသော စကားလုံးတွေ ပြောနေမည့်အစား... နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် လျိုမိုနှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေတို့... မတွေ့ရတာ ရက်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးတယ်... ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ပြန်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုနှင့် အဖွဲ့သားများကလည်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ယန်ရီဇီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ ပြောရရင် ဇာတ်လမ်းရှည်သွားလိမ့်မယ်... ဒါနဲ့ နေပါဦး... ဖူဟန်ယွမ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီ ကျိလေ ကောင်းကင်နန်းတော် ဒုတိယ နန်းတော်သခင်ရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုနှင့် အဖွဲ့သားများသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါလည်း ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပါပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဝင်ပြောလိုက်ပြီး ဝူတောက်ယို၏ လူများကို တိုက်ပွဲမြေပြင် ရှင်းလင်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူတောက်ယိုက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်ပြီး ဆုမိုကို နှုတ်ဆက်ကာ အလုပ်ကိစ္စများ စီစဉ်ရန် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လူတိုင်းသည် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ထွက်ခွာလာကြသည်။ ချီလင်ဓားသမားက ကူပိရန်ကို ထမ်းထားပြီး၊ ယန်ရီဇီက ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ထမ်းထား၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့အဖွဲ့ကြီးသည် အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းခရီးတွင် လျိုမိုက သူတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြ၏။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် လမ်းခွဲခဲ့သော နေ့မှစ၍ သူတို့သည် ချန်းဖုန်းတောင်ကြားသို့ အလျင်အမြန် ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထုန်းယွင်ကို သည်းသည်းမည်းမည်း ခြေရာခံ ရန် အလျင်လိုနေသဖြင့် ခရီးကို တွင်တွင် နှင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လမ်းခရီးရှိ မြို့တစ်မြို့တွင် ကြေကွဲဖွယ်ရာ အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ထဲမှ သူဌေးမိသားစု တစ်စုလုံး... အဘိုးအို၊ အဘွားအိုမှ စ၍ ကလေးငယ်များအထိ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းများကို စပါးကျီတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး သေဆုံးမသွားမီ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံထားရသော ဒဏ်ရာများကို တွေ့မြင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိသားစု၏ အကြီးဆုံး သခင်လေး တစ်ယောက်တည်းသာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျိုမိုသည် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။ အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်သော်လည်း အတွင်းစိတ် နွေးထွေးသော ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသား ဖုန်းပိုင်ချွမ်းသည်လည်း သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ်ရှိသူ ဖြစ်ရာ... မတရားမှုကို ဘယ်လိုလုပ် မျက်ကွယ်ပြုထားနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ဖူဟန်ယွမ်ပင်လျှင် ဒေါသနှင့် မတရားမှုကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်သောအခါ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွင် သိုင်းလောကသားများ မင်းမဲ့စရိုက် ဆန်နေပြီး... ဖူဟန်ယွမ်သည် တောသူတောင်သား ဘဝကတည်းက မတရားမှုများကို များစွာ တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးသူ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းလောကထဲ ရောက်လာပြီးနောက် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့သလို တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လိုစိတ်လည်း ရှိခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးစွာဖြင့် သူတစ်ပါး၏ အသုံးချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး... ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်မပိုင်သော နယ်ရုပ်ကလေး တစ်ရုပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်များ တူညီသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ခြေရာခံ လိုက်လာကြရာ... လူသတ်တရားခံများသည် ချန်းဖုန်းတောင်ကြား ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကြာမြင့်စွာ လိုက်လံခြေရာခံပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပစ်မှတ်များကို အမီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိလေ ရတနာဆောင်ထဲတွင် ဘယ်သူ ရှိနေမှန်း မသိသော်လည်း... မကောင်းမှု ဒုစရိုက်ကို နှိမ်နင်း ရန် သူတို့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ညဘက်တွင် လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဖွဲ့က ကယ်တင်မည်၊ တစ်ဖွဲ့က သတ်ဖြတ်မည် ဟူ၍ တာဝန်ခွဲဝေလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မထင်မှတ်ထားသည်မှာ... တောအုပ်ထဲတွင် အစီအစဉ် စတင်လိုက်သောအခါ ကူပိရန်၏ သိုင်းပညာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သည်းကြီးမည်းကြီး တိုက်ခိုက် ကြပြီးနောက် မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းရန် မဆိုထားနှင့်... သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ကူပိရန်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>အသက်အန္တရာယ် ကြုံနေရချိန်တွင် သူတို့ကို ကယ်တင်လိုက်သူမှာ သူတို့ မျှော်လင့်မထားသော သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>(အဆုံးမဲ့ ဓား)... ထုန်းယွင် ပင်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးသည်မှာ ထုန်းယွင်သည် ဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လျိုမိုနှင့် ဖုန်းပိုင်ချွမ်းတို့ကိုသာ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ခဲ့ပြီး... ဖူဟန်ယွမ်ကိုမူ ကယ်တင်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ထားရစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမို အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ထုန်းယွင် ကို တွေ့ခဲ့တာလား”</p> <p> </p> <p>“မှန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက... သူ သေဆုံးသွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ဖုန်းပိုင်ချွမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းတပည့် ဖြစ်သူသည် ယခုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ အတွင်းစိတ် ခံစားချက်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထုန်းယွင် က ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခုခု မှာကြားခဲ့သေးလား”</p> <p> </p> <p>ဆုမို မေးလိုက်ရင်း ရှေ့က လျှောက်နေသော ယန်ရီဇီကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယန်ရီဇီက ဘာမှ မကြားသလို မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသပေ။</p> <p> </p> <p>'ဒီ သိုင်းလောကသား အဘိုးကြီးတွေရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက အော်စကာ ဆုတောင် ရလောက်တယ်... အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်နေပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ တွေးနေလဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ’</p> <p> </p> <p> </p>


Save