Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၂) - အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လာခြင်း (အပိုင်း - ၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“ဟင့်အင်း...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ... သူ့အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးနေပြီ။ ဘေးကင်းရာကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးတဲ့နောက် စကားကောင်းကောင်းတောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆုံးပါးသွားရှာပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ဘာစကားမှ မမှာကြားခဲ့ဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ပြောချင်တဲ့ ပုံစံတော့ ရှိပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့က သူ စောင့်မျှော်နေတဲ့သူတွေ မဟုတ်လို့များလား”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာဦးလေး မဆုံးပါးခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို စာတစ်စောင် ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ ပေးဖို့တဲ့။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားနဲ့ လခြမ်းကွေးဓား ကိုလည်း ဝမ်ဖုန်းရေကန် ဆီ ပြန်ပို့ပေးဖို့ မှာကြားခဲ့ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းပိုင်ချွမ်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သြော်... ဒီလိုကိုး... အစ်ကိုဖုန်း... ဝမ်းနည်းပါတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းပိုင်ချွမ်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာဦးလေးက သေဆုံးခါနီးမှာတောင် မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့ရပါတယ်... သူ ဆန္ဒရှိခဲ့တာ တစ်ခုခုတော့ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပုံပါပဲ... ဒါကြောင့် နောင်တရစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဆုမို အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွီမိသားစုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း က လူတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်... သူတို့အားလုံးက တချို့ကိစ္စတွေအပေါ်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သဘောထားကြီးကြတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လျိုမိုသည် ထုန်းယွင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သဖြင့် သူ့ရင်ထဲက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု လျော့သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက... အာဏာရှင် တင်းပုတ် လျိုချန်ယန်သည် ထုန်းယွင်၏ လက်ချက်ဖြင့် ကပ်သီးကပ်သတ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ လျိုမိုကို ထုန်းယွင်က ကယ်တင်ပေးလိုက်သဖြင့် အတိတ်က အငြိုးအတေးများလည်း အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လှည့်လာ၍ မရခဲ့ပေ။ ဖူဟန်ယွမ်မှာ ကူပိရန် ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် သူတို့မှာ ဆက်လက် ခြေရာခံရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့။ ချန်းဖုန်းတောင်ကြား အပြင်ဘက်သို့ မရောက်မီ အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး သတိထား လှုပ်ရှားခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့အထိ ကူပိရန်သည် ချန်းဖုန်းတောင်ကြား အပြင်ဘက်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ယွီလင်းရှင်း ကင်းလှည့်သည့်အခါ မည်သည့်အရာမှ မတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့မှသာ ဖူဟန်ယွမ်က မျက်နှာပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ချက်ချင်း ဝင်ကယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း... မထင်မှတ်ဘဲ လအတန်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေသော ကျိဖေးယန်က ဦးအောင် လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အခြားသူများ ပါဝင်လာကြပြီး အရာအားလုံး ပေါ်လွင်ထင်ရှားသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>စကားပြောဆိုမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်တွင် သူတို့သည် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ယခင်က တွေ့ရှိခဲ့သော ဂူဝသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သောအခါ ဂူအတွင်းပိုင်းသည် အံ့သြဖွယ်ရာ နက်ရှိုင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းသို့ ဝင်လေလေ... နေရာလွတ်က ကျယ်ဝန်းလေလေ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး သူတို့ ရပ်နားလိုက်သည့်နေရာမှာ တောင်အတွင်းပိုင်းရှိ ကြီးမားသော လိုဏ်ဂူပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကောင်းကင်တံခါးကြီး ပွင့်ဟနေပြီး... အောက်ဘက်ရှိ ကျောက်နံရံများသည် လုံခြုံစိတ်ချရသော စခန်းချရာ နေရာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာက ပြင်ပလောကနဲ့ သဘာဝအတိုင်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေတာ... မီးဖိုရင်တောင် ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး... လူအများကြီး ခိုလှုံဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခုပဲ”</p> <p> </p> <p>ယွီလင်းရှင်းက ဆုမိုနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ပြီး အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျမှ လျိုမိုနှင့် ဖုန်းပိုင်ချွမ်းတို့သည် ယွီလင်းရှင်းနှင့် ချီလင်ဓားသမားတို့ကို မိတ်မဆက်ရသေးကြောင်း သတိရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ယွီလင်းရှင်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ နာမည်ကို ရှင်တို့ မသိတာ ပိုကောင်းပါတယ်... ရှင်တို့က ဒီကိစ္စထဲကို မတော်တဆ ပါလာခဲ့ကြတာဆိုတော့... ဟုတ်ပါဘူး... ထုန်းယွင် ပါနေတော့ မတော်တဆ လို့လည်း ပြောလို့မရပြန်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မဆုံးနိုင်တဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ရှိနေတယ်... ရှင်တို့အနေနဲ့ ဒီကိစ္စနဲ့ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ... ဒါမှ မမျှော်လင့်တဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ရှောင်ရှားနိုင်မှာ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမိုက ယွီလင်းရှင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် မေးချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်... ခင်ဗျားနဲ့ ဦးလေးယန် က ဘာဖြစ်လို့ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို အသေအချာ ဖမ်းဆီးချင်နေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ယွီမိသားစုကို မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ တရားခံအစစ်က အဲဒီမှာ ရှိနေရက်နဲ့... ဘာလို့ မသတ်ဘဲ အရှင်ဖမ်းချင်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ယွီလင်းရှင်းသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆုမိုကို ပြန်မဖြေဘဲ... လျှောက်လှမ်းလာသော ယန်ရီဇီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ယန်ရီဇီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဂူအတွင်း လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားရာ... အကွေ့အကောက်များစွာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အခြားဝင်ပေါက်တစ်ခုမှတဆင့် ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ကြားလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားလေးသည် တောင်များ ဝိုင်းရံထားပြီး စမ်းချောင်းများ၊ တံတားလေးများ၊ အရိပ်ရ သစ်ပင်ကြီးများနှင့် ထာဝရ နွေဦးရာသီကဲ့သို့ သာယာလှပသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖြစ်၏။ တကယ့်ကို နေချင်စဖွယ် နေရာလေးပင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်လိုက်သည်။ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... မင်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက တခုခု မှားနေပြီလို့ စတင် သတိထားမိခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“...တော်တော် ကြာပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ဖွင့်ဟဝန်ခံ လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့နောက်... ဦးလေးယန်ရဲ့ စရိုက်က ရုတ်တရက် တစ်ဟုန်ထိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်... လုပ်ရပ်တွေကလည်း အရင်တုန်းက ဦးလေးယန်နဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“သံမဏိသွေး အာမခံဌာန မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေ၊ ပြီးတော့ အစ်မရှောင်ယွင် ကို မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့ ကိစ္စတွေက သံသယဖြစ်စရာတွေချည်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“လမ်းငါးသွယ်ဆုံရပ် မှာ ကျွန်တော်နဲ့ ရှောင်ယွင်... လီစစ်ယွင် နဲ့ တွေ့ခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက ဦးလေးယန် က လီစစ်ယွင် ဘယ်ရောက်နေလဲ ဆိုပြီး မေးခဲ့ဖူးတယ်မလား... သူ သေသွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ကျောက်လုံ ရေတပ်စခန်း ထဲမှာ... လီစစ်ယွင် က ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိဘဲ... ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည်ဟု သဘောထားသည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နှစ်တွေသာ ကုန်သွားတယ်... သူကတော့ နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲဘူးပဲ... ဒီကိစ္စထဲ မင်းတို့ကို ဆွဲထည့်တဲ့အတွက် သူက သေဒဏ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆက်ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... အဲဒီနေ့တုန်းက ဟောက်ရန် အကယ်ဒမီ မှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေက တမင် လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန် က ကျွန်တော်တို့ကို တမင်တကာ ဒီလို ဆက်ဆံနေတယ် ဆိုတာ သိနေမှတော့... ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဦးလေး ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာ သိချင်လို့ လိုက်ကစားပေးလိုက်တာပါ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့က ပေါက်ကရတွေ ပြောမိတာ ရှိရင်... ဦးလေးယန် စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စ မရှိပါဘူး... အခုချိန်မှာ စိတ်ဆိုးစရာ ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက တည်ကြည်လေးနက် သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန်... ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းမပြသေးဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ခေတ္တမျှ ငေးငိုင်သွားပြီး... ယန်ရှောင်ယွင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဘဝမှာ ငါ့လုပ်ရပ်တွေအတွက် ဘယ်တော့မှ နောင်တ မရဖူးဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့... သမီးနဲ့ ပတ်သက်တာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“...ဘာကိစ္စလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>“သမီးကို ရှောင်မို နဲ့ စေ့စပ်ပေးထားတဲ့ ကိစ္စလေ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရီဇီက လက်ကာပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ ပြောတာကို ဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦး... သမီးရဲ့ ဦးလေးဆု နဲ့ အဖေက သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေပါ... သစ္စာတရားနဲ့ ဖွဲ့နှောင်ထားကြပြီး... သေမင်းနှုတ်ခမ်းဝကနေ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မရေမတွက်နိုင်အောင် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက အဖေက သိုင်းလောကထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ... သမီးရဲ့ ဦးလေး ဆုထျန်းယန် နဲ့သာ မတွေ့ခဲ့ရင်... လော့ရှားမြို့ မှာ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး အခြေချဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ရှောင်မို မမွေးခင်ကတည်းက... အဖေက သမီးတို့အတွက် လက်ထပ်ပွဲကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ ဆုထျန်းယန် မှာ သားတစ်ယောက် မွေးလာရင်... သမီးတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ရမယ်... သမီးမိန်းကလေး ဆိုရင်တော့... ညီအစ်မတွေလို နေကြပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ကံကောင်းချင်တော့... သူက တော်တော် စွမ်းတယ်... သားယောကျ်ားလေး တန်းမွေးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ပြောပြနေရင်း... ယန်ရီဇီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save