Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၃) - ရှောင်မိုက လွဲပြီး တခြားသူနဲ့ မပေါင်းဖက်နိုင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ယန်ရီဇီ၏ စကားများကို မမှိတ်မသုန် နားထောင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တောင်ကြားငယ်လေးထဲတွင် စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းရေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူရဲကောင်းက သူရဲကောင်း မွေးတယ် ဆိုတော့... ဆုထျန်းယန် လို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ သားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ညံ့ဖျင်းနိုင်ပါ့မလဲလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ စရိုက်က လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ့သမီးက သဘာဝအတိုင်း ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး ယောကျ်ားသားတွေနဲ့ မခြားနားပေမယ့်... ဆုထျန်းယန်ရဲ့ သားကတော့ ဘာမှ သုံးစားမရတဲ့ သူဌေးသားလေး ဖြစ်နေခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဆုမို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်သည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘဲ... အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံသာ တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ယန်ရီဇီကို သတိပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ယန်ရီဇီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာ... ယွင်အာ က သဘာဝအတိုင်း ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တယ်... သူ့အမေထက် ငါ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ ပိုတူတယ်”</p> <p> </p> <p>“ယွင်အာက မင်းကို ကူညီပံ့ပိုးပေးမယ်... ငါတို့ လူကြီးနှစ်ယောက်ကလည်း မင်းတို့ဘေးနားမှာ ရှိနေပေးမယ် ဆိုရင်... မင်းတို့ရဲ့ ဘဝက သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေဦးမှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ... မမျှော်လင့်တဲ့ မုန်တိုင်းတွေက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီး ကံကြမ္မာတွေက ညတွင်းချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဆုထျန်းယန် က... တိတ်တဆိတ်နဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က ရှုပ်ထွေးမှုတွေက မင်းတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုနက်ရှိုင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း လောက် အင်အားကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းတောင်မှ... ဒီကိစ္စရဲ့ အဓိက လက်သည်တရားခံ အစစ် မဟုတ်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် သူ သေဆုံးသွားတဲ့ နေ့ကစပြီး... ငါ ဒီအကြောင်းကို စုံစမ်းနေခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာရောက်တော့ သူက ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းတို့ကို မပြောပြခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက... မင်းတို့ကို ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ မုန်တိုင်းကြီးထဲ ဆွဲမထည့်ချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“အထူးသဖြင့် ရှောင်မို ပေါ့... အဲဒီတုန်းက မင်းက တကယ်ပဲ ဘာမှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့လည်း မင်းက သူ့ရဲ့ သားလေ... ငါ့အတွက်တော့ သားရင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေနဲ့ ငါက သေဖော်ရှင်ဖက် သူငယ်ချင်းတွေ... သေမင်းနှုတ်ခမ်းဝကနေ အတူတူ ရုန်းထွက်ခဲ့ကြတာ... မင်း ဘာမှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ရင်တောင် ငါက ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ငါက မင်းအပေါ် အရမ်း ကောင်းပြလိုက်ရင်... ငါ့ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ရပ်တွေက မင်းနဲ့ ယွင်အာ အပေါ်  ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးတွေ ကျရောက်စေလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်း နားလည်လား”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်သည်။ ဒီလောက်ထိ ရှင်းပြစရာ မလိုဘဲ ယန်ရီဇီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်ပြီးသား ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းတောင်မှ တရားခံအစစ် မဟုတ်ဘူး ဆိုသည့် အချက်ကတော့ သူ့ကို အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီနှင့် ယွီလင်းရှင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို အရှင်ဖမ်းဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ကြတာကို ကြည့်လျှင်... သဲလွန်စ တချို့ကို ရိပ်မိနေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း ဆိုတာ တုန်းဟွမ် ဒေသ တစ်ခုလုံးမှာ ကြီးမားတဲ့ အင်အားစုကြီး တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာလေ။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးကိုတောင် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်နေတဲ့ လက်မည်းကြီး ရှိနေသေးတယ် ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ဆုထျန်းယန်က အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက တကယ်တမ်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူက သူ့ကို အသေအချာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့တာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းခဲမတတ် စဉ်းစား နေစဉ်မှာပင် ယန်ရှောင်ယွင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်... အဖေက သမီးအပေါ် အကြွေးတင်နေတယ် ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဖေနဲ့ ဆုထျန်းယန်ရဲ့ သံယောဇဉ်က အဖေတို့ နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စပါ... တကယ်လို့ ရှောင်မိုက အရည်အချင်း မရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်တောင် ဆုထျန်းယန် ရှိနေသမျှ သမီး နစ်နာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဆုထျန်းယန် သေသွားပြီ... ရှောင်မို တစ်ယောက်တည်း အားကိုးရာမဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါက မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် နောက်ဆုံး အစီအစဉ်တစ်ခု ချထားပေးဖို့ လိုအပ်လာတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဆုထျန်းယန်ရဲ့ ကိစ္စက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... ငါသာ ဒီကိစ္စထဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပါဝင်သွားရင်... မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီကိစ္စနဲ့ ဝေးဝေးနေမှ ဖြစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်... ဒီမတိုင်ခင်တုန်းက သံမဏိသွေး အာမခံဌာန ကို ကြီးပွားအောင် ငါ ကြိုးစားခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“လော့ရှားမြို့ ရဲ့ အကြီးဆုံး အာမခံဌာန (၃) ခုထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခဲ့တယ်... ဒါထက် ပိုကြီးအောင် မလုပ်နိုင်လို့ မဟုတ်ဘူး... ပြဿနာတွေ ဖိတ်ခေါ်မိပြီး မင်းတို့ ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ဒီ 'သုံးခုထဲက တစ်ခု' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က အသင့်တော်ဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“အချိန်တန်ရင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုပြပြီး အာမခံဌာနကို မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထဲ လွှဲပေးလိုက်မယ်... မင်းတို့ရဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောကမှာ ကျော်ကြားဖို့ မရည်ရွယ်ဘဲ... ဝမ်းစာဖူလုံရုံလောက်ပဲ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပိုင်း မင်းတို့ အာမခံဌာနကို ရောင်းလိုက်ရင်တောင်... ဒီနှစ်တွေအတွင်း စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘဲ နေနိုင်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ယွင်အာက သူ့ကို ထိန်းကျောင်းပေးမယ်ဆိုရင်... သူက မိဘပိုင်တဲ့ စည်းစိမ်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်မယ့်လူ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီအချက်နဲ့တင် ငါ့စိတ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် အေးချမ်းသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>“ကျန်တဲ့ တစ်ဝက်ကတော့... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကို အားကိုးရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်ပဲ ငါက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေထဲ ဝင်ပါခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ငါ သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးပြီ... ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားရင်... လော့ရှားမြို့ထဲမှာ မင်းတို့ ဘယ်လို အခက်အခဲမျိုးပဲ ကြုံရပါစေ... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ သူတို့ မျက်ကွယ်ပြုထားလို့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါ သေသွားရင်တောင် သိုင်းလောကမှာ သတင်းထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ သေလား ရှင်လား ဆိုတာ သူတို့ အတည်မပြုနိုင်သရွေ့... မင်းနဲ့ ရှောင်မို ကို သူတို့ လျစ်လျူမရှုရဲဘူး”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ရင်... တစ်နေ့နေ့ ငါ ပြန်လာတဲ့အခါ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ငြိမ်းချမ်းခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာရောက်တော့ ယန်ရီဇီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သနားဂရုဏာသက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီအစီအစဉ်ကြောင့် ရှောင်မို အနေနဲ့ အနာဂတ်မှာ အထောက်အပံ့ တချို့ ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပြီး... ငါလည်း ဆုထျန်းယန် အပေါ်ထားတဲ့ သစ္စာတရားကို ကျေပွန်ရာ ရောက်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရင်ထဲမှာ မသိုးမသန့် ဖြစ်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့... သမီးကို ဒီမီးကျင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်မိသလို ဖြစ်သွားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ရှောင်မိုက အရင်လိုပဲ ဘာမှမသိ နားမလည်တဲ့သူ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်... ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ အားလုံးက သမီး ခေါင်းပေါ် ရောက်လာတော့မှာ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူ့အစား ပိုပြီး ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့သာ အစားထိုးပေးလိုက်ရင်... သမီး ဒီလောက်ထိ ပင်ပန်းခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါက အဖေ သမီးအပေါ် အမှားကျူးလွန်မိတာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ... အဖေက ဘယ်သူ့ကို လျှော့တွက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်သမီးကိုယ် လျှော့တွက်နေတာပဲ... ရှောင်မိုက ညံ့ဖျင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ထူးချွန်သည်ဖြစ်စေ... ဒီတစ်သက်တော့ သူက သမီးရဲ့ ခင်ပွန်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ယန်မိသားစုရဲ့ သမီးပျိုက... အိမ်ထောင်နှစ်ဆက် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင်... အဖေက ရှောင်မို့ကိုလည်း လျှော့တွက်လွန်းရာ ကျနေပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save