Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၄) - ရှောင်မိုက လွဲပြီး တခြားသူနဲ့ မပေါင်းဖက်နိုင် (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“သူက အရင်လို အသုံးမကျတဲ့ သူဌေးသားလေး မဟုတ်တော့ဘူး..‌အဖေ... သူက အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြောင်းလဲခဲ့ပြီ”</p> <p> </p> <p>“သူ့သိုင်းပညာက အားကောင်းသလို... သူ့ရဲ့ တွေးခေါ်မြော်မြင်မှုတွေကလည်း စေ့စပ်သေချာလွန်းတယ်... အဖေလို သိုင်းလောက ဝါရင့်တစ်ယောက်တောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း ယန်ရှောင်ယွင်သည် ရင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ဝမ်းနည်းမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ငိုယိုကာ တောင်းပန် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ... သမီး မှားသွားပါတယ်... အဲဒီနေ့တုန်းက အဖေ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ စွပ်စွဲမိခဲ့တာ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>“သမီးက အရမ်း စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းခဲ့ရလို့ပါ... အဖေက သမီးနဲ့ ရှောင်မို့အတွက် ဒီလောက်ထိ ဦးနှောက်ခြောက်ခံ စဉ်းစားပေးနေတယ် ဆိုတာ မသိခဲ့လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“မကောင်းသတင်းတွေ ထွက်နေတာတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ... အဖေက နောင်တမရခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဖေရယ်... ယွင်အာ ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ... တုံဆိုင်းစွာဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ ယန်ရှောင်ယွင်၏ ခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ဝေဆာလာ၏။</p> <p> </p> <p>“သမီး (၅) နှစ်သမီး အရွယ်ကတည်းက... သမီး ငိုတာကို အဖေ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အခုကျမှ ကလေးဆန်တဲ့ စကားတွေ လာပြောနေတယ်”</p> <p> </p> <p>“သမီးလို သမီးမျိုး ရထားတာ... အဖေ့အတွက်တော့ ကြီးမားတဲ့ နှစ်သိမ့်မှုပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့တုန်းက... သမီးက အဖေ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ စွပ်စွဲတုန်းက အဖေက မပျော်မရွှင် ဖြစ်တဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမယ့်... တကယ်တမ်းကျတော့ ရင်ထဲမှာ ကျေနပ်နေခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့... သမီး အဖေ့အပေါ် စိတ်ပျက်လေလေ... အမှားနဲ့ အမှန်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်လေလေ ဆိုတာ သက်သေပြနေလို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဖေ ယန်ရီဇီရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ... လုံးဝ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တယ်လို့ မပြောရဲပေမယ့်... အဖေ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် လိပ်ပြာသန့်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့... သမီးတစ်ယောက်တည်း အပေါ်မှာတော့...”</p> <p> </p> <p>“ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွေမှာ အဖေ အိပ်မပျော်ဘဲ လူးလှိမ့်နေရတဲ့အထိ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနှစ်တုန်းက... လမ်းမပေါ်မှာ သမီးက ရှောင်မို ကို သည်းကြီးမည်းကြီး ရိုက်နှက်ခဲ့တုန်းက အဖေနဲ့ အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့ကြသေးတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်တုန်းက သမီးသာ ရှောင်မို နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ နည်းနည်းလေး ငြင်းဆန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... အဖေ တခြားနည်းလမ်း ရှာပေးခဲ့မိမှာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဖေ မထင်ထားခဲ့တာက... သမီးက ဒီကောင်လေးအပေါ် ဒီလောက်ထိ စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတာကိုပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းကတော့ သမီးက အချစ်ရေး ကိစ္စတွေကို နားမလည်သေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဖေ မေးခွန်းတစ်ခု မေးရလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ယန်ရှောင်ယွင်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး... တည်ကြည်လေးနက် သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဘဝမှာ... သမီးက ရှောင်မို တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ တကယ် ရွေးချယ်မှာလား”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမိုကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖခင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာ၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီဘဝမှာ... သမီး သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းကတော့... သမီး ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေ ကတိပေးထားလို့ ဆိုတဲ့ အသိစိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ လက်ခံခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>“သမီးက ပွင့်လင်းရိုးသားတဲ့သူပါ... အဖေ ဆုံးမသွန်သင်ထားသလို ကတိတည်ဖို့ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်... ဒါကြောင့် သူ့အပေါ် အချစ်စိတ် မရှိခဲ့ရင်တောင်... ညည်းညူခြင်း မရှိဘဲ လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခုတော့... သူနဲ့ နေ့ရောညပါ နီးနီးကပ်ကပ် နေလာရတဲ့အခါ... တကယ်ပဲ သူ့အပေါ် သံယောဇဉ် တွယ်မိသွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒီဘဝတင်မကဘူး... နောက်ဘဝအဆက်ဆက် သူ့ကလွဲပြီး တခြားသူနဲ့ မပေါင်းဖက်နိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း... ပြတ်သားခိုင်မာပြီး ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ခေတ္တမျှ ငိုင် သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုနှင့် ဖော်ပြမပြနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုများ ရောထွေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူထံမှ ဒီလိုစကားမျိုး ကြားရသည့်အခါ... ဖခင်တိုင်း ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားရလေ့ ရှိကြစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အားပါးတရ ရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မျက်မုန်းကျိုးချင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့လည်း သဘောတူလိုက်ရပြီး သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဒါ အကောင်းဆုံးပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ ပြောဆိုဆွေးနွေးမှုတွေက ခေါင်းစဉ် လွဲနေသလို ခံစားရသော်လည်း...</p> <p> </p> <p>မူလက ယန်ရီဇီနှင့် စကားပြောပြီး အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကို စုံစမ်းချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီအကြောင်းအရာတွေဆီ ရောက်သွားရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ဒီကမ္ဘာသို့ စရောက်ရှိလာပြီး မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်ခံရရှိခဲ့စဉ်က... ယန်ရှောင်ယွင်အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်များမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝေးဝေးနေချင်စိတ်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှစ်လီ ဇရပ် တွင် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကတောင်... ဆုမိုသည် ပြီးပြီးရော သဘောထားဖြင့်သာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်တောင် ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ချစ်တယ်လို့ ပြောနိုင်မှာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံနိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ယန်ရှောင်ယွင်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ခံစားချက်များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စစ်မှန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိတွေ့ကိုင်တွယ်၍ ရသော်လည်း နက်ရှိုင်းစွာ တန်ဖိုးထားရသော ခံစားချက်မျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်သို့ မြစ်ကြောင်းခရီးဖြင့် သွားခဲ့သော နေ့ရက်များနှင့် လှေလက်ရန်းဘေးတွင် ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်ပြောင်းသတိရမိ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီလောကကြီးမှာ ယန်ရှောင်ယွင်လို မိန်းကလေးမျိုး ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိနိုင်မလဲ။</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း သူ့အကြောင်းကိုပဲ ဦးစားပေး တွေးတောပေးတတ်သူ။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့တုန်းက... ဆုမိုသည် သူ၏ ဘဝဟောင်းရော၊ ဘဝသစ်မှာပါ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒီလောက် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး... တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူ့နှလုံးသားအိမ်ထဲ နေရာပေးလိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယန်ရီဇီသည် သူ၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆုမိုကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆုမို... မှတ်ထားပါ... ငါ့သမီးကို မင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမယ်”</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက မင်းက ဘာမှ သုံးစားမရတဲ့ကောင် ဆိုပေမယ့်... ယွင်အာ က မင်းနဲ့ လက်ထပ်ရင် နစ်နာမယ် ဆိုတာ သိရက်နဲ့ မင်း နှိပ်စက်တာကို ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခု မင်းမှာ အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာတွေ ရှိနေပြီ... ဒီလောကမှာ မင်းကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ရှားသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>“ယွင်အာ က မင်းနဲ့ လက်ထပ်တာ နစ်နာတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပေမယ့်... တကယ်လို့ မင်းက သူ့ကို မကောင်း ဆက်ဆံတာမျိုး၊ စော်ကားတာမျိုး လုပ်ခဲ့ရင်...”</p> <p> </p> <p>“ငါ့လို အဘိုးကြီးက သိုင်းပညာမှာ မင်းကို မယှဉ်နိုင်ရင်တောင်... မင်းဘဝကို ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး....”</p> <p> </p> <p>“မင်း နားလည်လား”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါတယ် ဦးလေး”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ခေါင်းမော့ပြီး ယန်ရီဇီကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ ယန်ရီဇီ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရက်စက်မှုများသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး... ဆုမိုကို ကြည့်သော အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက ဆိုးသွမ်းပြီး အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ သူဌေးသားလေးက... တစ်ညတာအတွင်း အသိတရား ရသွားပြီး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဆုထျန်းယန် သာ ကောင်းကင် ကိုးထပ်အောက်ကနေ သိရင်... သူ အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူနိုင်လောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့တုန်းက... ယွီလျိုစံအိမ် အပြင်ဘက်မှာ လင်းဟုန်ရှ က ငါ့ကို မေးဖူးတယ်... မင်းကို အဲ့ဒီကိစ္စ ပြောပြသင့်သလား ဆိုပြီးတော့...”</p> <p> </p> <p>“ငါ တကယ်ကို တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့မိတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ငါ မင်းကို ပြောပြသင့်ပြီလို့ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို... မင်း သိထားရမှာက... ဒီကိစ္စကို ငါ့ပါးစပ်က ပြောထွက်လိုက်ပြီး မင်းနားနဲ့ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်က စလို့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save