Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၅) - ရှောင်မိုက လွဲပြီး တခြားသူနဲ့ မပေါင်းဖက်နိုင် (အပိုင်း - ၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“မင်း သိလိုက်ပြီ ဆိုရင်... စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ရလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် ဘေးအန္တရာယ် ကင်းပါ့မလား ဆိုတာ ဘယ်သူမှ တပ်အပ်မပြောနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်... ရှောင်မို... မင်း တကယ် သိချင်သလား”</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆုမိုသည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ရိုးရှင်းစွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုလုပ်ရတာက သူ မမြင်ဖူးခဲ့သော ဖခင်တစ်ယောက်အပေါ် သံယောဇဉ်ရှိ၍၊ ဒါမှမဟုတ် လက်စားချေချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာ၍ မဟုတ်ပါ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းက...</p> <p> </p> <p>ပထမအချက်က သူသည် မူလပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူထားပြီး သူ့ကံကြမ္မာကို ဆက်ခံထားရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မူလ ဆုမိုကတော့ သူ့အဖေအပေါ် ကျေးဇူးကန်းချင် ကန်းလိမ့်မည်။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ ယန်ရှောင်ယွင်နှင့် ယန်ရီဇီတို့သာ ဖေးမ ကူညီမထားခဲ့လျှင်... သူက လမ်းဘေးမှာ အသေဆိုးနှင့် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင်၊  လက်ရှိ ဆုမိုကတော့ ထိုသို့ နေ၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>အနာဂတ်မှာ သူ သိုင်းလောကထဲ ခရီးနှင်ရဦးမှာ သေချာသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာနှင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကြောင့် သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကျော်ကြားလာဖို့က အချိန်မရွေး ဖြစ်လာနိုင်သည့် ကိစ္စပင်။</p> <p> </p> <p>လူမသိ သူမသိ အချိန်တုန်းကတော့ ပြဿနာတွေက ကိုယ့်ဆီ ရောက်မလာတတ်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင်၊ အောင်မြင်ကျော်ကြားလာသော အချိန်ကျလျှင်တော့... ဖိတ်မခေါ်ဘဲနှင့် ရောက်လာကြစမြဲပါပင်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအချက်ကတော့... လီစစ်ယွင် နှင့် ဖြစ်ခဲ့သော နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း ကိစ္စပင်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ထိုကိစ္စ၏ အမှန်တရားကို ဘာမှ မသိရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>လီစစ်ယွင်က စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ ဆုမိုအတွက်တော့ ဒီ 'နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း' ဆိုတာက အတော်လေး အသက်အန္တရာယ် များလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီစစ်ယွင်ပင်လျှင် သူ့အပေါ် အထင်လွဲခဲ့သေးလျှင်... အခြားသူများလည်း အထင်မလွဲနိုင်ဟု မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။ ထိုသို့ဆိုပါက ဆုထျန်းယန် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်ဆိုးမျိုး သူ ထပ်မံကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။</p> <p>ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားကြည့်လျှင်ဖြစ်စေ၊ ခံစားချက်အရဖြစ်စေ... ထိုအခြေအနေက ဖြစ်တန်စွမ်း အလွန်များပြားနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပထမအချက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်... သူ နာမည်ကျော်ကြားလာချိန်၌ ဆုထျန်းယန်အား ဒုက္ခပေးခဲ့သူများက သူ့ကိုပါ 'အထင်လွဲ' ၍ ရန်ရှာလာလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ သတိထားနေသူနှင့် သတိလွတ်နေသူကြားရှိ ပဋိပက္ခတွင် မည်သို့သော လှိုင်းဂယက်များ ထကြွလာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်တန်မှ ရှင်းပြကာ ခံစစ်ပြင်နေမည့်အစား... ယခုကတည်းက ကြိုတင်လေ့လာထားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်၏။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်မှုတစ်ခု ရှိထားခြင်းက အမှားအယွင်း မရှိ။</p> <p>နောက်ဆုံးအချက်မှာမူ... ယန်ရှောင်ယွင်နှင့် ယန်ရီဇီတို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ထိုကိစ္စကို အဆုံးတိုင် ဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ယန်ရှောင်ယွင်ကလည်း ဘေးဖယ်နေမည် မဟုတ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ယခု သိလိုက်ရလျှင်... ယန်ရီဇီအနေဖြင့် သူ၏ အစီအစဉ်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်လာနိုင်သည်။ အနည်းဆုံးတော့... အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ကလေးများ မုန်တိုင်းဒဏ် ခံနိုင်မည်လားဟု ရင်တမမ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်သောအခါ... ဆုမိုအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထား၍ မရတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုကို စိမ်းစိမ်းကြည့် လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စက ပြောရရင် ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပါကွာ... ငါ့ရင်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့တာ... အခု ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေမယ့် ဘယ်ကနေ စပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးမယ်ဆိုရင်... ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းအဖေက ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ ဆိုတာ မင်း သိထားဖို့ လိုတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမို အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူရော ၊ ယန်ရှောင်ယွင်ပါ သူတို့ ကြားဖူးထားသည့် ဆုထျန်းယန်နှင့် သူများတွေ မြင်ဖူးသော ဆုထျန်းယန် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေကြောင်း သိထားပြီးသား ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဒီအချက်ကို ထောက်ပြလိုက်တော့ ဆုမို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ မျက်ဝန်းများသည် အတိတ်ကို ပြန်လည် တူးဆွနေသလို ငေးမောနေပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးရဲ့ နောက်ခံကို မင်း သိပါတယ်... ငယ်ငယ်တုန်းက မျောင်ချန်းတောင် မှာ ပညာသင်ခွင့် ရခဲ့တယ်... ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာပြီး ကူမူတာအိုဆရာ ဆီကနေ သိုင်းပညာ အမွေဆက်ခံခဲ့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“မိုးပြာနဂါး အရပ်ရှစ်မျက်နှာ လျှပ်စီး လှံသိုင်း ကို အားကိုးပြီး သိုင်းလောကမှာ နာမည်တစ်လုံးနဲ့ နေချင်ခဲ့တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ကနေ အခုထိဆိုရင်... နှစ်ပေါင်း (၃၀) လောက်တောင် ရှိနေပြီ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက မင်းအဖေနဲ့ ငါ စတွေ့ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ငါ မှတ်မိသေးတယ်... အဲဒီနှစ်တုန်းက တောလမ်းလေးတစ်ခုကို ဖြတ်သွားရင်း... ရုတ်တရက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းသံကို ကြားလိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... သိုင်းလောကဆိုတာ အန္တရာယ်များတယ်... ရာသီဥတုကလည်း မှန်းဆရခက်သလို... ငါ ဖြတ်သွားတဲ့ နေရာကလည်း သိပ်ပြီး အေးချမ်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“လူတွေကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး ပစ္စည်းလု၊ လူသတ်လေ့ရှိတဲ့ နေရာမျိုး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် အကူအညီတောင်းသံ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ... ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပြီး သတိထားနေခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သိုင်းပညာတတ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့... ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကူညီချင်စိတ် ဖြစ်မိတာ သဘာဝပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ သွားမကြည့်ရသေးခင်မှာပဲ... သစ်ပင်ပေါ်မှာ အိပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က လန့်နိုးလာတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ မင်းအဖေပဲ”</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာ ရောက်တော့ ယန်ရီဇီက ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်တုန်းကတော့... ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတယ်... ပါးစပ်မှာ ကောက်ရိုးတစ်မျှင် ကိုက်လို့... ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်တာ အိပ်မှုန်စုန်မွှားနဲ့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံမိတဲ့အချိန်မှာ ငါ တွေးလိုက်မိတယ်... ဒီလူသာ သိုင်းလောကထဲ ထွက်လာရင် (၃) ရက်တောင် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သူက ငါ့ကို စကားလှမ်းပြောတယ်... အကူအညီတောင်းသံ ကြားလိုက်သလားတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သူ မေးလိုက်တဲ့ပုံစံက... တောင်ပေါ်ဓားပြအဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်နေမလားလို့ ငါ သံသယဝင်မိသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဟုတ်ရင်တော့... သူက ငါ့ကို ထောင်ချောက်ထဲ မျှားခေါ်ပြီး သတ်ဖြတ်လုယက်ဖို့ ကြံစည်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက... သူက ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတော့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“သူ ထွက်သွားတာကို မြင်တော့ ငါလည်း အလျင်မလိုတော့ဘူး... စောင့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်လောက်တောင် မကြာပါဘူး... တိုက်ခိုက်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတော့တာပဲ... တကယ့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေပုံရတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတော့မှ သူက ဓားပြအဖွဲ့ဝင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ အတည်ပြုနိုင်လိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားပြီး အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်တယ်”</p> <p> </p> <p>“သစ်ပင်ပေါ်မှာ ပုန်းပြီး ကြည့်လိုက်တော့... မင်းအဖေက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို နောက်မှာ ကာထားပြီး တောင်ပေါ်ဓားပြ (၁၀) ယောက်လောက်ကို ရင်ဆိုင်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်... တိုက်ခိုက်နေရင်းနဲ့လည်း သူတို့ကို ဖျောင်းဖျနေသေးတယ်... သူ့သိုင်းပညာက အများကြီး သာလွန်နေပေမယ့် လူသေစေလောက်တဲ့အထိ မတိုက်ခိုက်ချင်တဲ့ပုံပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါ အံ့သြသွားတယ်... သူ့သိုင်းပညာက ငါ့ထက် မလျော့ဘူး ဆိုတာ တွေ့လိုက်ရလို့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက ငါ့မျက်လုံးတွေက တော်တော်လေး စူးရှနေပြီ... သူ သုံးနေတာက ဇီယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ မဟာနေမင်း ဖြန့်ကျက်လက်ဝါး ဆိုတာ ငါ သိလိုက်တယ်... တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ပြီး သိုင်းကွက်ရဲ့ သဘောတရားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားတဲ့ ပုံပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါက အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ကို စမ်းသပ်ကြည့်မလား... နောက်မှ ဇီယန်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး စိန်ခေါ်ရမလားလို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေ ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ မိန်းကလေးက ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲထုတ်ပြီး... မင်းအဖေရဲ့ ကျောကုန်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူက စေတနာအမှန်နဲ့ ကယ်တင်ချင်နေတာကို ငါ မြင်နေရတော့... စိတ်လိုက်မာန်ပါနဲ့ သစ်ခေါက်တစ်စကို ကောက်ပြီး အတွင်းအားထည့်ပြီး ပစ်လိုက်တယ်... မိန်းကလေးလက်ထဲက ဓားမြှောင် လွတ်ကျသွားအောင်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အသံကြားမှ မင်းအဖေက သတိထားမိသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်... အဲဒီကစပြီး သူ ပြတ်ပြတ်သားသား လှုပ်ရှားတော့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“သူ့ရှေ့က လူတိုင်းကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်... ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းကလေးဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်... မိန်းကလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပေမယ့်... မင်းအဖေရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ သနားဂရုဏာတွေ ပြည့်နေတယ်... နောက်ဆုံးတော့ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ အသက်ကို အဆုံးစီရင်ပေးလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>စကားခေတ္တရပ်ပြီး သူက ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး... နောက်ပိုင်းကျမှ ငါ သူ့ကို မေးခွန်းနှစ်ခု မေးခဲ့ဖူးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ပထမမေးခွန်းက... ဘာဖြစ်လို့ လူတွေကို ကယ်ချင်ရတာလဲ တဲ့... သိုင်းလောကမှာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ လူတွေက လူကောင်းတွေကို အမြတ်ထုတ်ဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်လေ့ ရှိကြတယ်... ဒီဓားပြတွေက သူရဲကောင်းတွေကို မျှားခေါ်ဖို့ အကူအညီတောင်းသံ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာ ထင်ရှားနေတာပဲ... အဲဒီတော့ ဝင်မပါဘဲ နေလိုက်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အေးအေးချမ်းချမ်း နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား လို့ မေးခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“သူ ငါ့ကို ပြောပြတယ်... ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်သူက လူကောင်း၊ ဘယ်သူက လူဆိုးဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားနိုင်လို့လဲ တဲ့... သိုင်းလောကဆိုတာ အဖြူနဲ့ အမည်း သီးသန့် ခွဲခြားထားတာ မဟုတ်ဘူး... တောင်ပေါ်ဓားပြတွေတောင်မှ အခြေအနေအရ မိုက်မဲမိတာမျိုး ရှိတတ်တယ် တဲ့”</p> <p> </p> <p>“အရေးကြီးဆုံးကတော့... လူတစ်ထောင်ကို မှားကယ်မိလို့ အကြိမ်တစ်ထောင် လှည့်စားခံရပါစေ... မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်မိလို့ အပြစ်မဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မကယ်တင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားမှာမျိုးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး တဲ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save