Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၇) - ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“ဆုထျန်းယန်က ငါ့မိသားစု စီးပွားရေးတွေကို ကူညီစီမံပေးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါ့ကို ဇီယန် အာမခံဌာန ထဲ ဝင်ဖို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်... အဲဒီတုန်းကတော့ နာမည်ခံ သက်သက်ပေါ့ကွာ”</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ အရာအားလုံးသာ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်... တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ အဆုံးသတ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်လောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“သူ သိုင်းလောကမှာ လှည့်လည်သွားလာပြီး အတွေ့အကြုံတွေ ပြည့်ဝလာတဲ့အခါ... အာမခံဌာနကို ပြန်လာပြီး လုပ်ငန်းကိစ္စတွေကို ဦးစီးလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“သူ ဇီယန် အာမခံဌာနကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်တဲ့ အချိန်ကျရင်... ငါက သူ့ရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင် အဖြစ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောကဆိုတာက... အစပိုင်းမှာတော့ လူတိုင်း ရည်မှန်းချက်ကြီးကြတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အရာရာတိုင်းကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးဆိုတာ သိလာကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ဂရုစိုက်ရမယ့်သူတွေ ရှိလာတဲ့အခါ... တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို တောင့်တလာကြစမြဲပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“မထင်မှတ်ထားတာက... အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်မှ ကိစ္စတွေ လွဲချော်သွားခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး နားစွင့် လိုက်ကြသည်။ ဇာတ်လမ်း၏ အဓိက အပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စက အာမခံ ပစ္စည်းတစ်ခု ပို့ဆောင်ရာကနေ စတင်ခဲ့တာ... သာမန် ပို့ဆောင်မှုတစ်ခုလို့ ထင်ရပေမယ့်... နောက်ဆုံးမှာ ပစ္စည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>သူက ဆုမိုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းအဘိုးနဲ့တကွ ဇီယန် အာမခံဌာနက သိုင်းပညာရှင် အယောက် (၂၀) ကျော်လောက် အစအနမကျန် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကြတာ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို ဖြစ်လာတော့ ဆုထျန်းယန် က ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်နေနိုင်တော့မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“သဘာဝကျစွာပဲ... သူ ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ထွက်ခွာခဲ့တယ်... ငါလည်း သူနဲ့အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့တာပေါ့... လပေါင်းများစွာ ခြေရာခံ ရှာဖွေပြီးတဲ့နောက်... နောက်ဆုံးတော့ မင်းအဘိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ငါတို့ တွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူက သေမင်းတံခါးဝ ရောက်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>“မသေဆုံးခင်မှာ သူက ဆုထျန်းယန်ကို ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့ပြီး... အဲဒီပစ္စည်းကို ဇီယန်ဂိုဏ်း ဆီ ပို့ပေးဖို့ မှာကြားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ လောကကြီးကို စွန့်ခွာသွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ... ငါ အနည်းငယ် နားလည်လာသလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ငါတို့ ဘာမှ မသိခဲ့ကြဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဖခင်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ဘယ်လောက်တောင် ခံစားရခက်လိုက်မလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တတ်နိုင်တာက ဒီလောက်ပါပဲ... ဝိညာဉ်တွေကို စုစည်းပြီး အဘိုးအိုရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို လော့ရှားမြို့ဆီ ပြန်သယ်လာပြီး မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပေးဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက... အပြန်လမ်းခရီးမှာ လမ်းဘေးမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါနဲ့ ဆုထျန်းယန် အတွက် အကြပ်အတည်း တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်က နွေရာသီ အပူဆုံးအချိန်လေ... အမြန်ပြန်မှ အဘိုးအိုကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးနိုင်မှာ”</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ် ကြန့်ကြာနေမယ်ဆိုရင်... ရုပ်အလောင်း ပျက်စီးသွားမှာ စိုးရိမ်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆုထျန်းယန် ဆိုတဲ့ကောင်က ဂရုဏာတရား ကြီးမားလွန်းသူပါ... သူသာ မမြင်ခဲ့ရင် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလို့ ရကောင်း ရနိုင်ပါရဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး မြင်လိုက်ရတော့... လူတစ်ယောက်ကို လမ်းဘေးမှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားပြီး သေခိုင်းလိုက်ဖို့ သူ ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောကမှာ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်မှုတွေက ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး... အဲဒီလူက လူကောင်းလား၊ လူဆိုးလား ဆိုတာလည်း ငါတို့ မသိနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့... သူက အဲဒီလူကို ကယ်တင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကယ်တင်ပြီးမှ သိလိုက်ရတာက... အဲဒီလူရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ဆေးဝါးနဲ့ ကုသလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားလွန်းနေတယ် ဆိုတာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်ဟူမျှော်စင် ရဲ့ မသေဆေးလုံး ဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှားပါးတဲ့ အသက်ကယ် ဆေးစွမ်းကောင်း တစ်လက်ပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆေးတောင်မှ သူ့ကို အပြည့်အဝ ကုစားမပေးနိုင်ခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အတွင်းအားတစ်ခု ရှိနေတယ်... ငါတို့က သူ့ကို ကုသပေးလိုက်တိုင်း အဲဒီအတွင်းအားက သူ့ကို ပြန်သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေနဲ့ ငါက အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်ပါတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်ထားခဲ့ပေမယ့်... ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အတွင်းအားမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာကြောင့်... ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... မသေဆေးလုံးနဲ့ သူ့အသက်ကို ဆွဲဆန့်ထားပြီး... နေ့ရောညပါ ငါတို့ရဲ့ အတွင်းအားတွေကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ လွှဲပြောင်းပေးနေရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဆေးလုံး (၉) လုံး ကုန်သွားပြီး (၃) ရက်ကြာတဲ့အခါမှ... သူ့ကို သတိပြန်လည်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက... ဒီလူက သတိကြီးလွန်းတယ်... ဆုထျန်းယန်နဲ့ ငါ့အပေါ် လုံးဝ မယုံကြည်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါ့စိတ်သဘောထားအရ ဆိုရင်တော့... သူ့ကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားလိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေကတော့... အဲဒီလူက လူဆိုးမဟုတ်ဘူး... သူများတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံထားရလို့ လူတွေကို မယုံကြည်တော့တာ ဖြစ်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ဒဏ်ရာတွေက သက်သာလာမယ့် အရိပ်အယောင် မရှိသေးဘူး... သတိရလာတာက ကံကောင်းလို့... ငါတို့သာ ပစ်ထားခဲ့ရင် သူက သေရွာကို တန်းရောက်သွားမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>“ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တဲ့အဆုံး... ဆုထျန်းယန် က အဘိုးအိုရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို အဲဒီနေရာမှာပဲ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနောက်မှာတော့... ငါတို့နဲ့ အဲဒီလူရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ ဇာတ်လမ်း စတင်တော့တာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီဇာတ်လမ်းက... (၃) လတိတိ ကြာမြင့်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“သူ့အခြေအနေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ဆိုးရွားလာတယ်... မကြာခဏဆိုသလို ငါနဲ့ မင်းအဖေကို ဆဲဆိုပြီး မောင်းထုတ်လေ့ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေကတော့ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေတယ်... ငါကတော့ စော်ကားခံရသလို ခံစားရပေမယ့်... မင်းအဖေကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့မှ မရတာ”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့... (၃) လလောက် ဒုက္ခခံပြီးတဲ့နောက် အဲဒီလူ လက်လျော့သွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူ ငါတို့ကို ခေါ်ပြီး ရှင်းပြတယ်... သူ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆိုခဲ့တာတွေက ငါတို့ ကောင်းဖို့အတွက်ပါတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ ရန်သူက အရမ်း အင်အားကြီးလွန်းတယ်... သူ အခုလောလောဆယ် ငြိမ်သက်နေနိုင်ပေမယ့်... ရန်သူတွေက သူ့နောက်ကို လိုက်လာမှာ သေချာတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က ဘာမှ မပတ်သက်တဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေမှတော့... သူက ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခရောက်စေချင်မှာလဲ တဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့ကို မောင်းထုတ်နေခဲ့တာပါ... ငါတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပြီး ဘေးကင်းစေချင်လို့ပါတဲ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို ရှင်းပြပြီးတဲ့နောက်... သူက ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလာတယ်... ချက်ချင်း ထွက်သွားကြ... သူလို လူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ အသက်မသေကြနဲ့တဲ့”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို ပြောမှတော့... အဖေက ပိုပြီး ထွက်မသွားတော့ဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေက အဲဒီလို လူစားမျိုးလေ... သူ ကယ်တင်လိုက်တဲ့သူက လူယုတ်မာ ဆိုရင်တော့... နေရာတင် သတ်ပစ်လိုက်မှာ... ဒါပေမဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်း ရှိတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက် ဆိုရင်တော့... သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပါစေ... လျစ်လျူရှုထားခဲ့မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် သူက ကူညီဖို့ ဆက်နေခဲ့တယ်... ငါကလည်း တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားရက်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာတာကို မြင်တော့ အဲဒီလူ ဒေါသထွက်သွားတယ်... အခုချိန်ထိ ငါ့နားထဲ ကြားယောင်နေတုန်းပဲ... သူ ဆဲဆိုလိုက်တာတွေက တော်တော် ရိုင်းစိုင်းတာကွ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့... ငါတို့ကို မောင်းထုတ်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာ သိသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ငါ့နားမှာ နေပြီး ကူညီချင်တယ် ဆိုရင်တော့... မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းနဲ့ လုံးဝ မလုံလောက်ဘူး တဲ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save