Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၉) - သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“လီစစ်ယွင်က အစတုန်းက ငါနဲ့ မင်းအဖေအပေါ်မှာလည်း သံသယတွေ ရှိခဲ့တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ သံသယက သာမန်ကာလျှံကာ မဟုတ်ဘူး... နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သတိကြီးမှုမျိုးပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါတို့ သိပ်မကျွမ်းကျင်သေးတဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ...လီစစ်ယွင်ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ တော်တော်လေး လျော့နည်းသွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“သူက ရှို့ရွှမ် ရဲ့ အကြောင်းကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေတော့တာ”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရတာပေါ့... ကြားပြီးတဲ့အခါ လီစစ်ယွင်.. မိုးကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ပြီး သည်းကြီးမည်းကြီး ငိုကြွေးတော့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး သူတို့မျိုးနွယ်စုကြီး လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီ ဆိုပြီးတော့လေ”</p> <p> </p> <p>“မေးကြည့်တော့မှ သိရတာက... ရှို့ရွှမ် ထွက်သွားတဲ့နေ့မှာ သူက ခိုးယူခံလိုက်ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူဖို့ လူတချို့ ခေါ်သွားခဲ့တာတဲ့”</p> <p> </p> <p>“မထင်မှတ်ထားတာက... မျိုးနွယ်စုထဲမှာ သစ္စာဖောက်တွေ ကျန်နေသေးတာကိုပဲ”</p> <p> </p> <p>“လူအင်အား နည်းပါးနေချိန်၊ သတိလွတ်နေတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး... ပြင်ပလူတွေကို ခေါ်လာပြီး ကိုယ့်မျိုးနွယ်စုကို ပြန်သတ်ခိုင်းကြတာလေ”</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီးက... အတွင်းကနေ ပြိုကွဲသွားပြီး... နောက်ဆုံးတော့ မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ် ခံလိုက်ရတာပေါ့ကွာ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက လီစစ်ယွင် ပြောပြတာက... ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေက မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ အားလုံးကို ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးဆီ ဆွဲခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းကြသတဲ့... သိုင်းပညာရှင်တွေရော၊ သိုင်းပညာ မတတ်တဲ့ သာမန်လူတွေ၊ အဘိုးအို အဘွားအိုတွေ၊ ကလေးသူငယ်တွေ အပါအဝင် အားလုံးကိုပေါ့”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ မေးတာက... စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ပစ္စည်း ဘယ်နားမှာ ထားသလဲ ဆိုတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“မပြောရင်... သူတို့ရဲ့ သားမယားတွေကို ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ပြီး စော်ကားမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ... ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး သွေးတွေ ချောင်းစီးသွားတော့တာပဲ... ခေါင်းပြတ်တွေက မိုးစက်မိုးပေါက်တွေလို ကျဆင်းလာပြီး... အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေက မိုးထိအောင် ညံစီနေတော့တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် တို့က ကိုယ့်အမျိုးကို ပြန်သစ္စာဖောက်တဲ့ ကောင်တွေကို ဒေါသတကြီး မေးကြတယ်... ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရက်ရတာလဲ ကွ ဆိုပြီးတော့”</p> <p> </p> <p>“သစ္စာဖောက်တွေက ပြန်ပြောကြတယ်... မျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းကမ်းတွေက မိုက်မဲလွန်းတယ်တဲ့... အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စောင့်ရှောက်နေပြီး... နေရောင်မမြင်ရတဲ့ နေရာမှာ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် နေလာကြတာတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းပညာတွေ တတ်ထားပြီးတော့... ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံး အချိန်တွေကို ဒီမှာပဲ ဖြုန်းတီးပစ်နေကြရတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောကကြီးက အရောင်အသွေး စုံလင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေတာကို... ဘာကိစ္စ သူတို့က ဒီမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြှုပ်နှံထားရမှာလဲ တဲ့”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့သာ ဆိုရင်... ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတာနဲ့... ချုပ်နှောင်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်တာနဲ့... ရှေ့ဆက်မယ့် လမ်းခရီးက ဖြောင့်ဖြူးနေပြီတဲ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအတွက်... သွေးချောင်းစီးရမယ် ဆိုရင်တောင် တန်တယ်လို့ သူတို့က ယူဆထားကြတာ”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်ပြီး ဘာမှ ဝင်မပြောလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်ကတော့ ဒေါသနှင့် မတရားမှုကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက်နဲ့... ကိုယ့်မျိုးနွယ်စုကို ပြန်ဒုက္ခပေးရက်တယ်လား... ဒီမှာမွေး၊ ဒီမှာကြီးလာပြီးတော့... ကျေးဇူးတရား ဆိုတာ နည်းနည်းလေးမှ မရှိကြဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါက လူ့စိတ်ထဲက မကောင်းဆိုးဝါးတွေပဲ သမီး”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ယန်ရှောင်ယွင်ကို ကြည့်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောကကြီး ရက်စက်တယ် ဆိုတာက... လူတချို့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွား လိုအင်ဆန္ဒတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရတာပါ”</p> <p> </p> <p>“လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းက မရှိမဖြစ် လိုအပ်နေပြီး... ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ လိပ်ပြာသန့်မှုတွေ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်... သူတို့က နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးလာကြမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောကသားတိုင်းကို ဆုထျန်းယန် လို ဖြစ်နေမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားလို့ မရဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>“အင်းပါ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် ငယ်စဉ်က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံရင်း သိုင်းလောက ပုံပြင်များကို နားထောင်ခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များကို ပြန်သတိရနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်တော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲဟင်”</p> <p> </p> <p>“နောက်တော့... နောက်ဆုံးမှာ တစ်ယောက်က မနေနိုင်တော့ဘူး... သူ့မိန်းမကို နှိပ်စက်တာ မကြည့်ရက်တော့ဘူး... လမ်းလျှောက်တတ်ခါစ ကလေးလေးကို နှိပ်စက်တာ မခံစားနိုင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ သူ ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် ပြောတာကတော့... ဒါက သူတို့မျိုးနွယ်စု အမှန်တကယ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သင့်တဲ့ အရာပါပဲတဲ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလူ ဖွင့်ပြောလိုက်ပေမယ့်... လီစစ်ယွင်က သူ့ကို မမုန်းနိုင်ခဲ့ဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ပေးဆပ်ခဲ့ရတာတွေက များလွန်းနေပြီ... အဲဒီလူက သူ့သားမယားတွေ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ဖြစ်မှာကို မလိုလားခဲ့ရုံပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖွင့်ပြောလိုက်ပေမယ့်... နောက်ဆုံးတော့ သေလမ်းကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>‘ယန်ရီဇီက ဇာတ်လမ်းအစမှာကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးသားလေ... မျိုးနွယ်စု နယ်မြေတစ်ခုလုံး သွေးတွေ စွန်းထင်းနေပြီး အလောင်းတွေ တောင်လို ပုံနေသည်တဲ့။ ... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိဘူး ဆိုတာ ထင်ရှားနေသည်ပဲ။</p> <p> </p> <p>ဖွင့်ပြောလိုက်ပေမယ့် သေရတာကတော့ သေရမှာပါပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့... ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ သေဆုံးသွားခွင့် ရတာပေါ့’</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... အဲဒီ ရန်သူတွေလည်း သူတို့ လိုချင်တာကို အလွယ်တကူ မရလိုက်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“သူတို့က သဲလွန်စတွေအတိုင်း လိုက်ရှာပြီး ပုန်းခိုရာနေရာကို တွေ့သွားကြတယ်... လိုချင်တာ ရတော့မယ့် ဆဲဆဲမှာ... ကိုယ့်လူမျိုးကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ ကောင်တွေက ရုတ်တရက် ပြန်ပုန်ကန်ကြတော့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ခပ်လေးလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အချိန်ကာလတွေ ပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ... တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့က ရန်သူတွေကို မျိုးနွယ်စု နယ်မြေထဲ ခေါ်လာကတည်းက အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံး ပုန်းခိုရာ နေရာကို ဖွင့်ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့... သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ကျန် တန်ဖိုးလေးပါ ကုန်ဆုံးသွားပြီလေ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ပြန်ပုန်ကန်တယ် ဆိုတာက... လောဘကြောင့် မျက်စိကန်းသွားတာ မဟုတ်ဘူး... ပုန်ကန်မှ အသက်ရှင်မှာမို့လို့ပါ... မဟုတ်ရင် ရန်သူတွေ လိုချင်တာ ရသွားတာနဲ့ သူတို့ သေနေ့စေ့ပြီလေ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဒီဘက်ကို တွေးခေါ်တတ်တာ ကောင်းပါတယ်... ကျားနဲ့ စီးပွားရေး လုပ်တာက အန္တရာယ် မများလွန်းဘူးလား... သူတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဆိုတာက အပြန်အလှန် သံသယတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒီလောကကြီးမှာ... စွန့်စားရဲတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင် ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရိုးရှင်းလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“လူမိုက်တစ်ယောက်က သူများ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ချင်ရင်တောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“မှတ်ထားပါ... နောင်တစ်ချိန် မင်း သိုင်းလောကထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ... အန္တရာယ် ဆိုတာက ပြိုင်ဘက်ရဲ့ သိုင်းပညာ ကိုယ့်ထက် သာလွန်နေတာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ပိုအရေးကြီးတာက... ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် ကစားကွက်တွေပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီလူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကျိုးအတွက် ကိုယ့်အမျိုးကို ပြန်သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြပေမယ့်... ရန်သူတွေကို အသုံးချပြီး သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ သံသရာကနေ လွတ်မြောက်ချင်ခဲ့ကြတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... သံသရာ တစ်ခုကနေ လွတ်ပြီး နောက်ထပ် သံသရာ တစ်ခုထဲ ဝင်သွားဖို့တော့ သူတို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ကြဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့အတွက်... သူတို့ ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကတော့... နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး သစ္စာဖောက်လိုက်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီအလှည့်အပြောင်းကို ရန်သူတွေဘက်က မျှော်လင့်မထားတာ မဟုတ်ပေမယ့်... ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားတော့ အလစ်အငိုက် မိသွားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် အဖမ်းခံထားရတဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေပါ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာကြပြီး... အခြေအနေက လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားတော့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို ရှုပ်ထွေးပွေလီနေတဲ့ တိုက်ပွဲကြားမှာ... သစ္စာဖောက် တချို့က စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လုယူသွားနိုင်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p> </p>


Save