Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၀) - သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ် (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“သူတို့က အများစုကို ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ပေမယ့်... တချို့ကတော့ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါက လီစစ်ယွင် သတိမလစ်ခင် နောက်ဆုံး မြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် စကားများကို တရစပ် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလဲ... ဆက်နားထောင်ချင်ကြသေးလား”</p> <p> </p> <p>“နားထောင်ချင်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအထိက ဇာတ်လမ်းရဲ့ အဓိက အချက်အချာကို မရောက်သေးဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်တွေကမှ အရေးအကြီးဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“အခုဆိုရင် မင်းအဖေရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို မင်း နားလည်လောက်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“သူက သဘောထားကြီးပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပါ... လီစစ်ယွင် နဲ့ သူ့မျိုးနွယ်စု ဘာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေသလဲ ဆိုတာ ဒီနေ့ထိ ငါတို့ မသိရသေးပေမယ့်...”</p> <p> </p> <p>“သူကတော့ လျစ်လျူရှုထားဖို့ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် အဲဒီမျိုးနွယ်စု ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်ဆိုးကြီးက... ဘယ်သူ့ရင်ထဲမှာမဆို ဒေါသတွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာစေမှာ အမှန်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေ တင်မကဘူး... ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလူတွေကို လိုက်ရှာပြီး ဟောက်ရန် အကယ်ဒမီ ရဲ့ 'တရားမျှတမှု' နဲ့ ဆုံးမပေးချင်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီအကြံကို လီစစ်ယွင် ကို ပြောပြလိုက်တော့... သူက ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“သူတို့မျိုးနွယ်စုက ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ဆိုဆုံးမစကားတွေကို လိုက်နာပြီး... စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို တန်ဖိုးထားတဲ့အတွက်... အသက်နဲ့ရင်းပြီး အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ကာကွယ်ခဲ့တာပါတဲ့”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေနဲ့ ငါက ပြင်ပလူတွေလေ... သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မမျှော်လင့်ရဲပါဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော သူ လက်မခံဘူး... နောက်ဆုံးတော့ သူ့ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက... ဒီ ခေါင်းမာတဲ့ကောင်က ဒဏ်ရာ မပျောက်သေးခင်မှာပဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ကံကောင်းတာက... မင်းအဖေနဲ့ ငါ စောစောစီးစီး ရိပ်မိလိုက်လို့... သူ့နောက်ကို ခြေရာခံ လိုက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ သူ့ကို အမီလိုက်နိုင်တဲ့အချိန်မှာ... သူက ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>“သူ့ကို ဝိုင်းထားတဲ့သူတွေက တခြားသူတွေ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီ အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေနဲ့ ငါ၊ ပြီးတော့ ရှို့ရွှမ် တို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းက... ခြေရာလက်ရာ တချို့ ကျန်ခဲ့ပုံရတယ်... အဲဒါကို သူတို့ ခြေရာခံမိသွားတာ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့က အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး စောင့်နေခဲ့တာ ကြာပြီ”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် ရဲ့ မျိုးနွယ်စုမှာ ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း အပြင် တခြား နည်းလမ်းတွေလည်း ရှိသေးတော့... သူ ကြိုသိနေခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ကို အသိမပေးဘဲ... ငါတို့ကို ဒီကိစ္စထဲ ထပ်မပါစေချင်လို့... သူ့ဘာသာသူ ရန်သူတွေကို မျှားခေါ်သွားဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းပေမယ့်... အစီအစဉ်က ရိုးရှင်းလွန်းတယ်... အဲဒီအချိန်မှာ ငါတို့က ရွှံ့နွံထဲ နစ်နေပြီလေ... ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ ရုန်းထွက်လို့ ရတော့မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီညက သူသာ ထွက်မသွားရင်... ငါတို့အားလုံး အတူတူ ရင်ဆိုင်လို့ ရသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတော့... ရန်သူတွေ တိုက်ခိုက်လာဖို့ အချိန်ကို ပိုမြန်ဆန်သွားစေတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ... ရန်သူ့ဘက်က သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ပါလာတယ်... သူ့သိုင်းပညာက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“မြေကြီးပေါ်မှာ ရပ်နေလိုက်တာနဲ့... တောင်ကြီးတစ်လုံးလိုပဲ... လုံးဝ မယိမ်းယိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေက ဇီယန် နတ်ဘုရားလက်ဝါးနဲ့ အစွမ်းကုန် ရိုက်ထုတ်လိုက်တာတောင်... သူက (၃) လှမ်းပဲ နောက်ဆုတ်သွားတယ်... (၃) ခါလောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးတာနဲ့ ပြန်တိုက်ခိုက်လာတော့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပိုင်းကျမှ ငါတို့ သိလိုက်ရတာက... အဲဒီလူဟာ သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း ရဲ့ လက်ရှိ မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေတာကိုး”</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ ကျိခွန်သိုင်းက  တော်တော်လေး နက်နဲတယ်”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းနဲ့ သူက ဆုမိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့တုန်းက လူသားဂိုဏ်းချုပ်  ပြောတာ ကြားတယ်... မင်းက မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းချုပ် အသစ်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သေလုမျောပါး ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်ဆို”</p> <p> </p> <p>ဆုမို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့... သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းကမှ... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက နန်ကုန်းယွီ ကို သတ်ချင်နေတဲ့ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းချုပ် ဆိုတာ သိလိုက်ရတာပါ”</p> <p> </p> <p>“...နှမြောစရာ ကောင်းတာက ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်တာ မြန်လွန်းသွားတယ်... တစ်ကွက်တည်းနဲ့ သူက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက သူက ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာ ပေးလိုက်တာပါလို့တောင် ပြောသွားသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူ့ဒဏ်ရာ ဒီလောက် ပြင်းထန်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ မျက်နှာထားသည် ထူးဆန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းချုပ် လောက် လူတစ်ယောက်က ဆုမိုရှေ့မှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ ကောင်လေးလို အထုခံလိုက်ရပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒီညတုန်းက... မင်းအဖေရယ်၊ ငါရယ်၊ မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းချုပ်ရယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲက မရိုးရှင်းပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါရော မင်းအဖေပါ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးခဲ့ရတာ”</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ ကျိခွန်သိုင်း က ကောက်ကျစ်တယ်... မြေကမ္ဘာရဲ့ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး ကိုယ့်ဒဏ်ရာကို ကုစားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးမှာ ငါက အားကုန်သုံးပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ ထိုးဖောက်... လေပေါ် မ,တင်ပေးလိုက်မှ... မင်းအဖေက နေမင်းသုံးစင်း နှလုံးကြေ လက်ဝါး နဲ့ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်နိုင်တာ”</p> <p> </p> <p>“ဒီတိုက်ပွဲ ပြီးတဲ့နောက်... မင်းအဖေနဲ့ ငါ ..ရှို့ရွှမ် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပိုပြီး နားလည်လာခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက ငါတို့ မျှော်မှန်းထားတာထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>“တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ရှင်းလင်းပြီးတဲ့နောက်... ခြေရာလက်ရာ တချို့ကို ကြည့်ပြီး ငါတို့ ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်... ရန်သူတွေက ငါတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်တွေကို အပြည့်အဝ မသိသေးဘူး ဆိုတာကိုပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါမှမဟုတ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလောက်ပဲ သိထားတာ ဖြစ်မယ်... အခု သူတို့အကုန်လုံး ဒီမှာ သေသွားပြီဆိုတော့... ရန်သူ့ဆီ သတင်းရောက်ဖို့ လမ်းစ ပြတ်တောက်သွားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“သေချာ တိုင်ပင်ပြီးတဲ့နောက်... ငါတို့က လီစစ်ယွင် ကို ငြင်းခွင့်မပေးဘဲ... သူ့ဒဏ်ရာ ကုသဖို့ ခေါ်သွားလိုက်တော့တယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေနဲ့ ငါ သိုင်းလောကမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေရယ်... ရန်သူ့ရဲ့ အင်အားကြီးမားမှုရယ်ကို ထည့်တွက်ပြီး... ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အထူး သတိထားခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“အခုတော့... မင်းအဖေက ငါ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ရဲတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမို မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> သူသာ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့လျှင်... ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ရထားသော သတင်းအချက်အလက်တွေက မှားယွင်းကောင်း မှားယွင်းနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>‘တကယ်လို့ အဲဒီ မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းချုပ် ဟောင်းကသာ ယန်ရီဇီ တို့အကြောင်း သတင်းမပို့လိုက်ဘူး ဆိုရင်... ဘယ်လမ်းကို ရွေးတာ အမှန်ကန်ဆုံး ဖြစ်မလဲ။ ဘယ်လို သေချာအောင် လုပ်မလဲ’</p> <p> </p> <p>ဆုမို ရုတ်တရက် ယန်ရီဇီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးတို့... ဇီယန် အာမခံဌာန ကို ပြန်သွားခဲ့ကြတာလား”</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ ပြောပြီးပြီးချင်း သူ ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး... ဦးလေးတို့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို သွားခဲ့ကြတာပဲ..”</p> <p> </p> <p> </p>


Save