Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၁၀) </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်သူ့ကို လာရှာတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်မှာ တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။ သူ ရုပ်ဖျက်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မိမိ၏ မူလခန့်ညားသော အသွင်အပြင်ကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အမှတ်အသားကတ်ကို ထုတ်ပေးကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ယာဉ်ပေါ် တက်ဖို့ ရောက်လာတာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူသည် ကတ်ကိုယူကာ အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဆင့် ၁၁ လား"</p> <p style="text-align:justify">သူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မထီမဲ့မြင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ဒီနေရာကို ကစားကွင်းလို့ ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ထပ်ပြောစရာ စကားမရှိတော့သည့်အလား ကတ်ကို လုရှန်ထံ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ရင်း သူ ဆက်ပြောသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"တက်သွားတော့... နေရာရှာပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ လျှောက်မသွားနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်မှာ ချောချောမောမောပင် ယာဉ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ အတွင်းပိုင်းမှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ရိုးရှင်းနေသည်။ သူ၏ အမှတ်အသားကတ်ကို လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား လက်ထဲသို့ ပေးလိုက်စဉ်ကပင် အချက်အလက်တစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ခံလိုက်ရကြောင်း သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချက်အလက်မှာ အခန်းနံပါတ်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လုရှန်တစ်ယောက် မိမိ၏အခန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အခန်းတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီမှာပင် ဘေးခန်းမှ တံခါးပွင့်လာပြီး လိမ္မော်ရောင်ဆံပင်နှင့် အနက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူငယ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ တောက်လောင်နေကာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ သူသည် လုရှန်အား တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အကြည့်တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်၏ အင်အားအဆင့်ကို ခံစားမိလိုက်သည့်နောက် အကြည့်ကို ချက်ချင်းရုပ်သိမ်းကာ အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့်ပင် ဖြတ်လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်မှာ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေသော အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ နံရံများတွင်လည်း အရေပြားရောဂါသည်တစ်ဦး၏ အနာဖေးများနှယ် နီညိုရောင် သံချေးတက်နေသည့် အကွက်များက ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက်ဖြင့် ပြန့်နှံ့နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်ကမူ ဤအခန်း၏ ယခင်ပိုင်ရှင်မှာ အနုပညာအမြင် ထူးခြားသူဖြစ်၍ အခန်းကို တမင်ရည်ရွယ်ပြီး ဤသို့ပုံစံသွင်းထားသည်ဟု စတင်ထင်မြင်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခေတ္တမျှ နေထိုင်ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ဤအခြေအနေမှာ အခန်း၏ မူလသွင်ပြင်စစ်စစ်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလောက်တောင် ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်နေရတာလား..."</p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲရှိ လေအေးပေးစက်မှာလည်း ပျက်စီးနေပြီး လက်ဆေးကန်မှ ထွက်လာသည့်ရေမှာလည်း သံချေးနံ့ အလွန်ပြင်းထန်နေသည်။ ရေသန့်စင်စနစ်ပါ အလုပ်မလုပ်တော့ကြောင်း ခိုင်လုံစွာ သက်သေပြနေခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကုတင်ဘောင်ကို စမ်းသပ်ထိတွေ့ကြည့်ပြီး ယာဉ်ပေါ်မတက်မီက သူမြင်ခဲ့ရသည့် ယာဉ်ပျံ၏ အပြင်ပိုင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်တွေးတောမိကာ ဤယာဉ်ပျံမှာ အမှိုက်ပုံမှ ကောက်လာသည့် အဟောင်းအစုတ်ကြီး ဖြစ်မည်လောဟုပင် သံသယ ဝင်မိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ ယာဉ်မှားစီးမိပြီလားဟုပင် ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဂြိုဟ်သားစစ်မြေပြင်သို့ သွားရန် ယုံကြည်မှု သို့မဟုတ် အရည်အချင်းရှိသူများအနက် အားအနည်းဆုံးသူများမှာပင် လုရှန်ကဲ့သို့ အဆင့် ၁၁ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။ အဆင့် ၁၁ သိုင်းသမားတစ်ဦးဟူသည် မည်သည့် ကြယ်တာရာနယ်မြေတွင်မဆို ထိပ်တန်း အားကောင်းသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူများ မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့မှာ အခြေခံအားဖြင့် ကြယ်တာရာ အထက်တန်းလွှာများ ဖြစ်ကြပြီး ထင်ရှားသော အဆင့်အတန်းရှိသူများ ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရပ်သို့ ရောက်ပါစေေ အခြွေအရံများ ဝန်းရံမနေလျှင်ပင် ယခုကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော နေရာမျိုးတွင် နေထိုင်ရမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူကြီးလူကောင်းတစ်စုကို ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ထဲတွင် အတင်းအကျပ် သွားနေခိုင်းသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လုရှန်ကမူ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားမှုအပေါ် အလွန်အမင်း တောင်းဆိုလေ့ရှိသူ မဟုတ်ပေ။ သူ့အတွက်မူ အင်အားတိုးတက်လာခြင်း၏ အရသာမှာ ကောင်းမွန်သော စားသောက်မှုများထက် သာလွန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်သည် အခန်းကျဉ်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး သိုလှောင်လက်ပတ်ထဲမှ စွမ်းအင်သလင်းကျောက်အချို့ကို ထုတ်ယူ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အမှန်စင်စစ် သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအရ ရွှမ်လင်းဘောလုကို အသုံးပြုခြင်းက ပို၍ မြင့်မားသည်။ သို့သော် ရွှမ်လင်းဘောလုအား စတင်လည်ပတ်လိုက်သည်နှင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤစကြာဝဠာအတွင်းရှိ အားကောင်းသူများက မသေမျိုးလမ်းစဉ် ယဉ်ကျေးမှုအပေါ် မည်သို့သဘောထားသည်ကို သူ မသိသေးသဖြင့် မသေမျိုးလမ်းစဉ်နှင့် သိုင်းလမ်းစဉ် နှစ်မျိုးလုံး ကျင့်ကြံနေခြင်းကို ခေတ္တလျှို့ဝှက်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် အပြင်ပန်းတွင် အခြေခံသိုင်းကျင့်စဉ်ကိုသာ ပြသထားပြီး စိတ်စွမ်းအားအများစုကိုမူ အိပ်မက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အသုံးပြုလိုက်သည်။ အိပ်မက်နယ်မြေထဲတွင် လုရှန်သည် အဆင့် ၁၃ ဇမ်ဘီအရှင်သခင်များကို စတင်စိန်ခေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့အား မအောင်နိုင်သေးသော်လည်း လတ်တလောရရှိထားသော စိတ်ခံစားချက် ထိန်းချုပ်ခြင်း စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ရန် သူ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စုတ်ပြတ်နေသော ယာဉ်ပျံကြီးအတွင်း၌ ထပ်တူပင် ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ပဲ့ကိုင်ခန်းတစ်ခု ရှိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤယာဉ်ပျံ၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤပဲ့ကိုင်ခန်းအား ဇိမ်ခံနေရာဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူတစ်ဦးမှာ ပဲ့ကိုင်ခန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ရှေ့တွင်မူ အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ပန်းကန်ပြား တစ်ထောင်ခန့် ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် အရသာစုံလင်သော ကမ္ဘာကျော်ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အခြားသော သောက်စရာများနှင့် ဝိုင်ကောင်းများလည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူမှာ သူရှေ့ရှိ အရသာရှိသော အစားအစာများကို အားရပါးရ စားသောက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွိ"</p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းနွမ်းနေသော ပဲ့ကိုင်ခန်းတံခါးမှာ စက်ပစ္စည်းများ လည်ပတ်သံနှင့်အတူ ပွင့်သွားပြီး ထက်ရှသောအရှိန်အဝါရှိသည့် အေးစက်ခက်ထန်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နောက်ဆုံးတစ်ယောက်လည်း တက်လာပြီ အားလုံးစုံပြီဆိုတော့ ငါတို့ ပျံတက်လို့ ရပြီ"</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားသည် မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး နာမည်မသိသော ဝိုင်ပုလင်းကို ကောက်ယူကာ မော့သောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ "</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူမှာ ပါးစပ်ထဲ အစားအစာများ ပြည့်နေသဖြင့် ဗလုံးဗထွေး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ခလုတ်အချို့အား ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် နှိပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်နှင့် ဘေးပတ်လည်မှ စက်ပစ္စည်းများ စတင်လည်ပတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူ၏ခံနိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို သယ်ပိုးရင်း မြေပြင်ပေါ်မှ အားယူထလိုက်သကဲ့သို့ တဟူးဟူးနှင့် အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟူး…"</p> <p style="text-align:justify">ယာဉ်ပျံမှာ အမြင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း အရှိန်ရလာသည့် အခါမှသာ အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါတော့ ဒါကြီး မပျံနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ..."</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုလုပ် အဲလို ဖြစ်မှာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူက ခေါင်းမဖော်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက အဟောင်းဆုံး အမျိုးအစား ယာဉ်ပျံ ဖြစ်နေပေမယ့်လည်း အပိုပစ္စည်းတွေ ဟောင်းတာနဲ့ မော်ဒယ်လ် အောက်တာကလွဲရင် အလင်းနှစ် ထောင်ချီ ပျံဖို့ကတော့ အေးဆေးပါပဲ။ ဒါနဲ့ ဒီခရီးက တစ်ခါသုံး ခရီးစဉ်ပဲဆိုပေမယ့် သူတို့ ဒီထက်နည်းနည်း ပိုကောင်းတဲ့ ယာဉ်ပျံမျိုး မရှာပေးနိုင်ကြဘူးလား..."</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားသည် သူထိုင်နေသော ကုလားထိုင်၏ ဆေးလွင့်ပြီး ကွာကျနေသော လက်တင်ခုံကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောတယ်လေ ဒါက တစ်ခါသုံးပဲလို့။ တစ်ခါသုံးပြီး ပစ်ထားမယ့်အရာကို ဘာလို့ အကောင်းစားတွေ သုံးနေမှာလဲ။ အလုပ်လုပ်ရင် ပြီးတာပဲလေ။ ပြီးတော့ ဒါက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူမှာ မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလူသစ်တွေကို ဂြိုဟ်သားစစ်မြေပြင်ရဲ့ အမှိုက်ပုံစတိုင်ကို ကြိုတင်ပြီး မြည်းစမ်းခိုင်းလိုက်တာပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify">ပြောရင်းနှင့်ပင် မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူမှာ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါနဲ့ ဒီတစ်ခေါက်မှာ ထူးထူးခြားခြား ပါရမီရှင် လူသစ်တွေရော ပါလား..."</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းဆီမှာ အချက်အလက်တွေ အကုန်ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား..."</p> <p style="text-align:justify">"ရှားရပ်စ်လို့ အမည်ရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ပါတယ် အသက်တစ်ထောင် မပြည့်သေးဘဲ အဆင့် ၁၂ ကို ရောက်နေပြီ။ ပြီးတော့ သူက နေမင်းအဆင့် သာလွန်ထူးခြား သက်ရှိခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးတယ်။ ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ့်ကို ပါရမီရှင် စစ်စစ်ပဲ မဟုတ်လား..."</p> <p style="text-align:justify">"အင်း... ဂြိုဟ်သားစစ်မြေပြင်မှာတောင် ဒီလိုပါရမီမျိုးက ထူးကဲတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်က..."</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသား ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး လေသံမှာ အနည်းငယ် ပိုလေးနက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူကတော့ လူဟောင်းကြီးတစ်ယောက်ပဲ ဂြိုဟ်သားစစ်မြေပြင်ကို တတိယအကြိမ်မြောက် ဝင်ရောက်တာ။ သူ့ရဲ့ အင်အားက ငါတို့ထက်တောင် မနိမ့်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဟွမ်ကျိလား ငါ သူ့ကို သိပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူမှာ စားလက်စကို ရပ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ တစ်ခါ သူနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ဖူးတယ် သူ့အင်အားက တကယ်ကို အားကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူမှာ မည်သို့ ဖော်ပြရမည်ကို မသေချာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးမှ ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူက အတော်လေး လက်တွေ့ကျတယ်။ စစ်မြေပြင်ကို ဝင်တိုင်း သူ့မှာ တခြားရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိတတ်တယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုမလား..."</p> <p style="text-align:justify">"မလိုပါဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ့ကို အသည်းနှလုံး တစ်ရာလောက် ပေးထားရင်တောင် လမ်းမှာ ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ စစ်မြေပြင်ထဲ ရောက်သွားရင်တော့ ငါတို့နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူးလေ။ ဒီတစ်ခါ သူပါလာတာ ကောင်းပါတယ် အနည်းဆုံးတော့ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ မလိုအပ်တဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှောင်ရှားနိုင်တာပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားမှာ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ဟွမ်ကျိဆိုသော အမည်ကို သူ၏စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အော်... ဒါနဲ့ ဟိုကြုံလို့ လိုက်လာတဲ့ကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူက ရုတ်တရက် စပ်စုလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">အေးစက် ခက်ထန်သော အမျိုးသားက ပြောပြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး သူ့ယာဉ်ပျံကို လွဲချော်သွားတဲ့ သာမန်လူငယ်တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပါရမီကတော့ တုန်လှုပ်စရာပဲ။ အသက်တစ်ရာတောင် မပြည့်သေးဘဲ အဆင့် ၁၁ ကို ရောက်နေတာ..."</p> <p style="text-align:justify">"တောက်... အသစ်စက်စက် အညှောင့်လေးပဲ။ ဘာလို့များ ဒီလောက်စောစောစီးစီး လွှတ်လိုက်ကြတာလဲ မသိဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူက အသားမုန့်တစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထည့်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့တာဝန်က လမ်းမှာ သူ မသေဖို့ပဲ။ အထဲရောက်သွားရင်တော့ သူ့ကံတရားပဲပေါ့။ နေရာမသိတဲ့ ကောင်လေးတွေကို သင်ခန်းစာပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမျှထပ်မပြောတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်လှည့်စီ စကားပြောနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ပဲ့ကိုင်ခန်းအတွင်းရှိ ဖန်သားပြင်တစ်ခု လင်းလာပြီး အားကိုးရာမဲ့နေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာ... အခန်း ၄၈၅ က ရှားရပ်စ်က အခန်းပြောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်။ လက်ရှိ အခန်းအခြေအနေက အရမ်းညံ့လွန်းလို့ ပိုကောင်းတဲ့နေရာမှာ နေချင်တယ်လို့ ပြောနေပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီယာဉ်ပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးအခန်းက ငါ့အခန်းပဲလို့ သူ့ကို သွားပြောလိုက်။ သူတကယ်ပြောင်းချင်ရင် ငါ့ဆီကို တိုက်ရိုက်လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်စမ်း..."</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ဖန်သားပြင်မှာ ပြန်မှောင်သွားပြီး မျက်နှာဝိုင်းနှင့် လူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းအဲလိုပြောလိုက်ရင် သတိထားဦး သူတကယ်ရောက်လာနိုင်တယ်။ သူတို့အားလုံးက အဆင့် ၁၂ တွေပဲ။ ငါတို့ကို ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါ ပိုကောင်းတာပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားက မျက်နှာသေနှင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါစစ်မြေပြင်က ခွာလာတာ တစ်လခွဲလောက်ရှိပြီဆိုတော့ လက်တွေကနည်းနည်း ယားနေတာ။ သူနဲ့ အပျင်းပြေဆော့ရတာပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify"><br /> ***</p>


Save