"ဘုန်း..."
ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပျက်စီးနေသော ယာဉ်ပျံ၏ အပေါက်ဝ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အတွင်းမှ ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လုရှန် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ကျဉ်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်က အရပ်ရှည်ပြီး တစ်ယောက်က အရပ်ပုကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ယာဉ်ပျံပေါ်တက်စဉ်က သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို စစ်ဆေးခဲ့သော အေးစက်စက် မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ဦးမှာ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ပြုံးရွှင်နေပြီး အတော်လေး သဘောကောင်းမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
ထိုနှစ်ဦး ရောက်ရှိလာမှုက ဆူညံနေမှုကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။
တကယ်တမ်းဆိုလျှင် ဆူညံမှု သိပ်မရှိလှပေ။ လူအများစုက မိမိတို့၏ အခန်းထဲတွင်သာ တစ်ယောက်တည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ဆာယာကဲ့သို့ ဂေါက်ကြောင်များသာ ယာဉ်ပျံတစ်ဝိုက် လျှောက်သွားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
အေးစက်စက် မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."
အဆိုပါအော်ဟစ်မှု၏ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ ဆာယာနှင့် ကျောက်တုံးလူသားတို့အား သီးသန့်ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကောင်နှစ်ကောင်မှာ ယခုအခါ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လိမ္မာရေးခြားရှိနေကြပြီး ပါးစပ်ပိတ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟရဲကြတော့ပေ။
လုရှန် ကျောက်တုံးလူသားအား သတိထားကြည့်လိုက်သည်။
ဤကောင်တွင် ပါးစပ်ပင် မရှိချေ။ အကယ်၍ သူသာ မျက်လုံးမှိတ်ထားပါက တကယ့် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးနှင့် အစားထိုး၍ပင် ရနေတော့မည်။
စကြာဝဠာ၏ မျိုးနွယ်စုများမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။
"အခု မင်းတို့တွေ ဟင်းလင်းပြင် စစ်မြေပြင်ထဲကို တရားဝင် ခြေချလိုက်ပြီ..."
မျက်နှာထား တင်းမာခက်ထန်လှသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ စကားသံ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် အောက်ရှိ လူအုပ်ကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေသည်။
"ဒါ ဟင်းလင်းပြင် စစ်မြေပြင်ပဲလား..."
လုရှန် အခွင့်ကောင်းယူ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူမြင်ရသမျှမှာ ဗလာကျင်းနေသည့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ယခင်က သူတို့စီးနင်းလာသော ယာဉ်ပျံကို ပျက်ကျစေခဲ့သည့် ဥက္ကာပျံမျိုးကဲ့သို့ အရာဝတ္ထုများ တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်သည်။
ထိုအရာများမှလွဲ၍ အခြား ဂြိုဟ် ကြယ်ဟူ၍ မရှိသဖြင့် လူသူကင်းမဲ့ကာ အသက်ဓာတ် ပျောက်ဆုံးနေသည့် ခံစားချက်မျိုးကိုသာ ပေးစွမ်းနေသည်။
လုရှန် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာရှိ သဘာဝ စကြာဝဠာစွမ်းအင်မှာ ယခင် ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံထက် ပိုမိုသိပ်သည်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
စကြာဝဠာ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပိုမိုသွက်လက်နေသည်။
"ဒီနေရာမှာသာ ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံမှု အရှိန်နှုန်းက နှစ်ဆကနေ သုံးဆအထိ တိုးလာမှာ သေချာတယ်..."
လုရှန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ဤအချက်ကို သတိထားမိသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းမှာ အနည်းဆုံး အဆင့် (၁၁) သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြရာ ဟင်းလင်းပြင် စစ်မြေပြင်၏ ထူးခြားချက်ကို အာရုံခံမိပြီးနောက် လူအများအပြား၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် အေးစက်စက် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ရှေ့သို့တိုးလာကာ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်များအပေါ် ရေအေးလောင်းချလိုက်တော့သည်။
"သိပ်ပြီးတော့ မပျော်ကြနဲ့ဦး..."
သူ နှာခေါင်းရှုံ့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိတာ မှန်ပေမယ့် မင်းတို့ ခံစားနေရတာက အဲဒီထဲက အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေး တစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်..."
အကျိုးကျေးဇူး ရှိသလို အန္တရာယ်လည်း ကြီးမားလှသည်။
အေးစက်ပြီး တင်းကျပ်သည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားသည်။
"အခုချိန်ကစပြီး မင်းတို့တွေ အချိန်မရွေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အဆင့် (၁၂) (၁၃) ဒါမှမဟုတ် အဆင့် (၁၄) သားရဲကောင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရနိုင်တယ်..."
"ကံမကောင်းရင်တော့ ဒီနေရာမှာ သေဖို့ပဲ စောင့်နေရလိမ့်မယ်..."
အေးစက်စက် မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ စကားများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း အောက်ရှိ လူများမှာ သက်ဆိုင်ရာ ကြယ်တာရာ နယ်မြေများမှ အားကောင်းသူများ သို့မဟုတ် ပါရမီရှင်များချည်း ဖြစ်ကြသည်။
သူ၏ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းဖြင့် အဘယ်မှာ ကြောက်သွားကြမည်နည်း။ လူအများစုမှာ ထိုစကားကို အလေးအနက်ပင် မထားကြသေးပေ။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။
"ဆရာ..."
"ဂြိုဟ်သား စစ်မြေပြင်မှာ ကျွန်တော်တို့ လူသားတွေအတွက် ခြေကုပ်စခန်းတွေ မရှိဘူးလား..."
သူမေးလိုက်သော မေးခွန်းကို လူအများအပြားကလည်း သိလိုနေကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် အေးစက်ပြီး တင်းကျပ်သည့်ပုံစံရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့အား လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းလော။
ဤစစ်မြေပြင်တွင် လူသားမျိုးနွယ်စုအတွက် အဖွဲ့အစည်း သို့မဟုတ် အခြေစိုက်စခန်း မရှိဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းလော။
"ဒါက မေးခွန်းကောင်းတစ်ခုပဲ..."
အေးစက်စက် မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ရာမှာ အခြေစိုက်စခန်းတွေ ရှိတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူတို့က ဒီကာကွယ်ရေးမျဉ်းကို ဘယ်လိုလုပ် စောင့်ကြပ်ပြီး စကြာဝဠာရဲ့ အမှောင်ခြမ်းကနေ ဂြိုဟ်သား သားရဲကောင်တွေ ဝင်မလာအောင် တားဆီးနိုင်ပါ့မလဲ..."
"ဒါပေမဲ့ ဟင်းလင်းပြင် စစ်မြေပြင်ထဲက နေရာသတ်မှတ်ချက် ကိုဩဒိနိတ် တွေက ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။ ယာဉ်ပျံရဲ့ ခုန်ပျံမှု တစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ တည်နေရာကို တိတိကျကျ ရှာဖို့ဆိုတာ မလုံလောက်ဘူး..."
"ဆိုလိုတာက ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်ဖို့ ခရီးအဝေးကြီး သွားရဦးမယ်..."
"ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ကံ သိပ်မကောင်းဘူး ငါတို့ ဆင်းသက်လာတဲ့ နေရာက အခြေစိုက်စခန်းနဲ့ တော်တော်လေး ဝေးနေတယ်..."
"အဝေးကြီးဆိုမှတော့ ဘာလို့ ယာဉ်ပျံနဲ့ မသွားတာလဲ..."
ဩရှရှ အသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည်။
မေးခွန်းရှင်မှာ လုရှန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကျောက်တုံးရုပ်ရည်နှင့် လူသားပင် ဖြစ်သည်။
အေးစက်စက် မျက်နှာထားနှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ထိုအသားမည်းမည်းနှင့် လူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အဓိပ္ပာယ်မဖော်နိုင်သည့် အပြုံးတစ်ဝက်ကို ပုံဖော်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"မင်း သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရတာပေါ့။ ဘယ်သူမှ မင်းကို မတားပါဘူး..."
ကျောက်တုံးလူသားက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ ထိုလူလတ်ပိုင်း၏ တင်းကျပ်အေးစက်သော အပြောအဆိုတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်ရှာပေ။
သို့သော် လုရှန်မှာမူ အကြောင်းရင်းကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
ထိုလူလတ်ပိုင်း၏ စကားသာ မှန်ကန်ပါက အဆင့် ၁၁ နှင့် ၁၂ ဂြိုဟ်သား သားရဲကောင်တို့သည် ဟင်းလင်းပြင် စစ်မြေပြင်တွင် အနှံ့အပြား ပျံ့နှံ့နေပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ယာဉ်ပျံဖြင့် ခရီးနှင်ရုံမျှနှင့် မည်သို့မျှ အဝေးသို့ ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
မကြာမီ ဂြိုဟ်သား သားရဲတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
အဆင့် ၁၂ ယာဉ်ပျံ ဖြစ်နေသည့်တိုင် လုံခြုံလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ်မျှ ရိုက်ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။
ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်မောင်းနှင်နိုင်သည့် စွမ်းရည်မရှိပါက ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အဆင့် ၁၂ အားကောင်းသူတို့၏ အမြန်နှုန်းကို လိုက်မီရန် အလှမ်းဝေးလှသည်။
ပို၍ဆိုးသည်မှာ ယာဉ်ပျံ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်သည် ဂြိုဟ်သား သားရဲတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် အလွန်ပင် လွယ်ကူနေသည်။
အဓိက အချက်မှာကား အဆင့် ၁၁ သို့မဟုတ် ၁၂ သားရဲကောင်တို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ယာဉ်ပျံတို့၏ နည်းပညာစနစ်များ ပုံမှန်လည်ပတ်နိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်ပင်။
သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
လုရှန် ဤအချက်ကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။
သာမန် အဆင့် ၇ ဂြိုဟ်သား သားရဲကောင် တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ကမ္ဘာကြယ်၏ နည်းပညာအများစုကို အသုံးမဝင်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ထိုသို့ဆိုပါက ပိုမိုမြင့်မားသည့် သားရဲကောင်တို့သည် နိယာမတရားတို့ကိုပါ ဖျက်နိုင်သည့် စွမ်းအား ပိုမိုကြီးမားနေမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
ဤအချက်ကို နားလည်လိုက်သည့်အခါ သူတို့ စီးနင်းလာသည့် လူစုဆောင်းရေး ယာဉ်ပျံမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရိုးရှင်းပြီး ဟောင်းနွမ်းနေရသည်ကို လုရှန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
အဝင် ကိုဩဒိနိတ် တစ်ခုစီတိုင်းမှာ မရေရာသဖြင့် ဤယာဉ်ပျံသည် အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်ခြေ နည်းပါးလှသည်။
ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ တစ်ကြိမ်သုံးပြီးလျှင် စွန့်ပစ်ရမည့်အရာသာ ဖြစ်သည်။
တစ်ခါသုံး ပစ္စည်းအတွက် အဆင့်မြင့် ယာဉ်ပျံမျိုးကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ ဆရာ"
အခြားသူ တစ်ယောက်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
အေးစက်ပြီး တင်းကျပ်သည့်ပုံစံရှိသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်..."
"အဖွဲ့နဲ့ အမီလိုက်လာခဲ့ ပြီးရင်တော့... အသက်ရှင်အောင် နေကြ ဒါပဲ..."
ထိုလူလတ်ပိုင်းက ရှိနေသူအားလုံးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
"ဂြိုဟ်သား အခြေစိုက်စခန်းကို မရောက်မချင်း မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ခေါင်းဆောင်လို့ ခေါ်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးဘူး..."
စကားအဆုံးတွင် သူသည် နောက်မှ မည်သူလိုက်လာမည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူ၏ဘေးမှ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူကလည်း တစ်ချက်ပြုံးကာ ဘာမျှမပြောဘဲ လှည့်၍ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။
***