အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ထိုသူကား ဆာလ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဆာလ်၏ ပျောက်ဆုံးမှုသည် တစ်ဖွဲ့လုံး အား ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
အဖွဲ့ထဲတွင် အသွက်လက်ဆုံး အထင်ရှားဆုံးနှင့် နောက်လိုက်နောက်ပါများ ဝန်းရံနေလောက်သည့် ဆာလ်တစ်ယောက် မည်သူမျှ မရိပ်မိလိုက်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးထင်ခဲ့မိပေ။
သူ မည်သည့်အချိန်တွင် အဖွဲ့နှင့် လမ်းခွဲသွားခဲ့သည်ကိုပင် အတည်တကျ မသိလိုက်ရခြင်းက ပဟေဠိဆန်လွန်းလှသည်။
ဤအဖြစ်အပျက်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ထူးခြားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
လမ်းပြသူနှစ်ဦးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆာလ်၏ ပျောက်ဆုံးမှုအကြောင်းကို အတန်ကြာအောင် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြသည်။
"ပျောက်သွားတဲ့ နှစ်ယောက်ကို ခဏလောက် လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြစို့။ စစ်မြေပြင် အခြေစိုက်စခန်းကို ပြန်ရောက်မှ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းကြမယ်"
အဖွဲ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ခရီးဆက်ခဲ့ပြန်သည်။
"ဆာလ် က ဘာလို့ အဖွဲ့ထဲကနေ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတာလို့ မင်းတို့ ထင်လဲ။ သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"
လမ်းခရီးတွင် ဆာယာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လုရှန်နှင့် ဒေါင်းတန်တို့အား မေးခွန်းထုတ်သည်။
လုရှန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"သူ အလေးသွားချင်လို့ ခိုးထွက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ မကြာခင် ပြန်လာမှာပါ"
"ဒါက ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ..."
ဆာယာက မယုံကြည်နိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ဒေါင်းတန်ကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို အလေးအနက် တွေးဆနေဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။
"လုရှန်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲလို့ ငါထင်တယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ သဘာဝကိစ္စကို သူများမမြင်စေချင်တာ သဘာဝပဲ မဟုတ်လား"
"၈၀၃.."
လုရှန်မှာ အရူးချီးပန်းစကားများ ပြောနေခြင်းသာဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်းတွင်မူ ဆာလ်သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအား ထောက်လှမ်းမှုကို မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ကျော်လွန်ကာ အဖွဲ့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်ကို လုရှန် စူးစမ်းချင်နေမိသည်။
သို့သော် ပြန်လည်တွေးဆကြည့်သော် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၁၁ အားကောင်းသူများတွင် ထိပ်တန်းဖြစ်သော်လည်း အဆင့် ၁၂ အားကောင်းသူများကြားတွင်မူ အပြိုင်အဆိုင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူသည် ဆာလ်အား အထူးတလည် စောင့်ကြည့်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဆာလ်အနေဖြင့် သူ၏ အာရုံခံမှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် အထူးနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်ဟု ဆိုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
အနည်းဆုံးတော့ လုရှန်တစ်ယောက် ဤကိစ္စကို ထူးထူးခြားခြား ပြဿနာဟု မခံစားမိပေ။
"အဲဒီ ဆာလ် က အစကတည်းက အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ။ အရူးတစ်ယောက်က အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်တာက ပုံမှန်ပါပဲ"
"ပြီးတော့ သူက ဂြိုဟ်သား သားရဲကောင် အမြုတေတွေကို အများကြီး စုပ်ယူထားတာဆိုတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အခု အဆိုးမြင် စိတ်ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေလောက်ပြီ။ သူ ဘယ်လို ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်တွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"
"သူ အဖွဲ့ထဲက ထွက်သွားတာက တကယ်တော့ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ လူတိုင်း စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"
သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဒေါင်းတန် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
လုရှန်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ရိုးရိုးသားသားဆိုရလျှင် ဒေါင်းတန်၏ စကားမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဆာလ်အား အမြင်မကြည်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ ဆာလ် သေသည်ဖြစ်စေ ရှင်သည်ဖြစ်စေ သူနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။
သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်များမှာမူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။
အဖွဲ့သည် ဟင်းလင်းပြင်၌ နေ့တစ်ဝက်နီးပါး ခရီးနှင်ပြီးနောက် လူဦးရေကို စစ်ဆေးရန် ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည်။
သို့သော် လူထပ်လျော့နေပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဖွဲ့ဝင် သုံးဦး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အခြေအနေ မည်မျှ လေးနက်နေသည်ကို အားလုံး နားလည်သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။
တစ်ဖွဲ့လုံး မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ ပွက်လောရိုက်သွားသည်။
ဤနေရာတွင် ရှိနေသူအပေါင်းမှာ ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင်၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသော အထက်တန်းလွှာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ မျက်ဝန်း၌ စိုးရိမ်ခြင်း အရိပ်အယောင်တို့ လွှမ်းခြုံလာသည်။
မိမိဘေးတွင် အကောင်းပကတိ ရှိနေခဲ့သည့် လူသားတို့မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ထို့အပြင် ပျောက်ဆုံးသွားသူများအားလုံးမှာ အဆင့် ၁၂ အားကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။
နောက်ထပ် သားကောင်မှာ မိမိဖြစ်လာမည်လောဟူသော မေးခွန်းက ထိတ်လန့်စရာပင်။
ကြောက်ရွံ့ခြင်းဟူသော ခံစားချက်တစ်ခုသည် အဖွဲ့အတွင်း အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာနေသည်ကို လုရှန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ..."
အဖွဲ့၏ ရှေ့မှ လမ်းပြပေးနေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ့အဖော်အား ပြောလိုက်သည်။
"အဆိုးဝါးဆုံး အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီလို့ ငါသံသယရှိတယ်။ အဲဒါက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပဲ"
မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူဝကြီးက ထိုစကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။
"အခြေစိုက်စခန်းကို ဆက်သွယ်ပြီး အဆင့် ၁၃ အားကောင်းသူ တစ်ယောက် လာကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်"
လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ငါ သူတို့ကို အကြောင်းကြားပြီးပြီ။ အရိုးစုဓားသခင် ဟိုင်ကျိတောက် လာနေပြီတဲ့"
ဟိုင်ကျိတောက် ဟူသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူဝကြီး၏ တင်းမာနေသော မျက်မှောင်များ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားသည်။
"အရိုးစုဓားသခင် ဟိုင်ကျိတောက် လာနေပြီဆိုမှတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ငါတို့က အချိန်ဆွဲထားပြီး သူနဲ့ ဘေးကင်းကင်း ဆုံနိုင်ဖို့ပဲ လိုတယ်"
"ငါ သူတို့ကို ဒီသတင်းပြောပြပြီး အရင်ဆုံး စိတ်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်မယ်..."
"ကောင်းပြီ"
"ကြည့်ရတာ ငါတို့က အဆင့် ၁၃ သားရဲကောင်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို တကယ်ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်..."
လမ်းပြသူတို့၏ ကြေညာချက်ကို ကြားရသောအခါ ဆာယာ အနည်းငယ် ဝမ်းသာနေဟန်ရှိသည်ကို လုရှန် သတိပြုမိသည်။
သေချာပေါက် ဆာလ် အသက်မရှင်တော့ဟု သူ ယုံကြည်နေ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဒေါင်းတန်ကမူ လုံးဝ စိုးရိမ်ဟန်မပေါ်ပေ။
"အဆင့် ၁၃ အားကောင်းသူ တစ်ယောက် ငါတို့ကို လာခေါ်မယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ် မဟုတ်ဘူးလား ဘာစိုးရိမ်စရာ ရှိလို့လဲ"
ဒေါင်းတန်၏ လေသံမှာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
ဆာယာက ရယ်မောကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါပြောတာလေ"
ထိုအချိန်တွင် လုရှန် ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ အဆင့် ၁၃ အားကောင်းသူ တစ်ယောက် လာတာကို ငါတို့ မစောင့်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"မင်းတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်တောင် အဆင့် ၁၃ အားကောင်းသူ နှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ပွဲကြားထဲကနေ အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ယုံကြည်ချက် ရှိရဲ့လား"
လုရှန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆာယာနှင့် ဒေါင်းတန် တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဤအချက်ကို သူတို့ အဘယ်ကြောင့် မတွေးမိခဲ့ပါသနည်း။
လမ်းပြသူများက အဆင့် (၁၃) အားကောင်းသူ လာရောက်မည်ဟု ပြောသော်လည်း ထိုသူ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာနိုင်ပါမည်လော။
သူတို့အား လှည့်စားရန်အတွက် ဖန်တီးထားသည့် ပရိယာယ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေနိုင်သည်။
ထို့ပြင် လုရှန် ပြောသည့်အတိုင်း အဆင့် (၁၃) သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့လျှင်ပင် မိမိတို့၏ အသက်ရှင်သန်ရေးမှာ မသေချာသည့်အပြင် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
သိုင်းပညာ၏ အဆင့်အတန်း ကွာဟချက်ဆိုသည်မှာ မြင့်မားလေလေ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လေလေ ဖြစ်သည်။ အဆင့်ကြီးနှစ်ခု၏ ကွာဟချက်ကား အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
အဆင့် (၁၃) သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ စိတ်စွမ်းအင် ဖိအားသက်သက်ဖြင့်ပင် သူတို့ သေကျေပျက်စီးစေရန် လုံလောက်နေသည်။
တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဟုန်ကြားတွင် အဆင့် (၁၃) သိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နင်းမိမသွားစေရန် သတိထားပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်၍ မရနိုင်ပေ။
"သေစမ်း... ဒါဆိုရင် ငါတို့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း (၁၀) လောက်ပဲ ရှိတော့တယ်ပေါ့"
ဆာယာ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားသည်။
ဒေါင်းတန်၏ မျက်နှာတွင်လည်း လေးနက်သည့် အရိပ်အယောင်တို့ ထင်ဟပ်လာသည်။
လုရှန်ကမူ ပေါ့ပါးသည့် လေသံဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
"အရမ်းကြီး အဆိုးမြင်မနေပါနဲ့။ ပြေးလမ်းကြောင်းသာ ကြိုတင်တွက်ဆထားကြပါ"
သို့သော် သူ၏ နှစ်သိမ့်စကားမှာ မည်သို့မျှ အရာမထင်မှန်း သိသာလှသည်။
ကျန်ရှိနေသော ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဆာယာနှင့် ဒေါင်းတန်တို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ဖြင့် ခြောက်ကပ်နေပြီး စကားပြောရန်ပင် စိတ်မပါတော့ချေ။
အဖွဲ့သားအပေါင်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ လမ်းပြသူနှစ်ဦး၏ နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
"အခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်ဖို့ ခရီးတစ်ဝက်တောင် မကျိုးသေးဘူး..."
"အားလုံး ခဏ နားကြပါဦး။ နောက်ထပ် သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ခရီးဆက်ပြီးရင်တော့ အခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်ပါလိမ့်မယ်"
သို့သော် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့မှာ မည်သို့မျှ လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိပေ။
အကြောင်းမှာ အဖွဲ့ဝင်များ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထပ်မံပျောက်ဆုံးနေသောကြောင့်ပင်။
***