Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">"အရမ်းကောင်းတယ် ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် သခင်ကြီး ဟိုင်ကျိ ရောက်လာတဲ့အထိ ငါတို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မှာ သေချာတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်စက် လမ်းပြသူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူ၏ဘေးမှ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူဝကြီးမှာမူ ထိုမျှ စိတ်မချနိုင်သေးဘဲ တစ်စုံတစ်ရာကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရှိနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒေါင်းတန်... ဒေါင်းတန် မင်း မြင်လိုက်လား… အဲဒါ လုရှန်လေ ငါတို့သိတဲ့ လုရှန်ကြီး..."</p> <p style="text-align:justify">ကွင်းပြင်၏ တစ်နေရာတွင် ဆာယာနှင့် ဒေါင်းတန်တို့ အတူတူ ရပ်နေကြပြီး ဆာယာ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် နီမြန်းနေတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ဘေးမှ ဒေါင်းတန်မှာမူ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ကွင်းပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆောရီးပဲ ဆာယာ လုရှန်က မြန်လွန်းလို့ ငါ တကယ်ကို မမြင်ရဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဆာယာသည် ဒေါင်းတန်၏ အဖြေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အေးအေးဆေးဆေးနှင့် စကားနည်းလှသော လုရှန်မှာ ဤမျှအထိ စွမ်းအားကြီးလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။ </p> <p style="text-align:justify">အဆင့် ၁၁ သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏စွမ်းအားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိလောက်အောင်ပင် မြင့်မားလွန်းလှသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အဆင့် ၁၂ သတ္တဝါများကို ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးသဖွယ် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ နိယာမငါးခု ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဆာလ်ပင် သူ့နောက်သို့ ခွေးတစ်ကောင်ပမာ တကောက်ကောက် လိုက်နေရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ငါ့ဘဝမှာ မြင်ဖူးသမျှ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပါရမီရှင်ပဲ... အချိန်တစ်ခု ရလာရင် လုရှန်က ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေမယ့် စူပါလူကြီး ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူနဲ့အတူ အခက်အခဲတွေကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးတဲ့ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကလည်း..."</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ လူမှုအဆင့်အတန်းမှာလည်း လိုက်ပါမြင့်တက်လာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါ့မိသားစုထဲက ဘယ်သူက ငါ့ကို အထင်သေးရဲသေးလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ ဟားဟားဟား" </p> <p style="text-align:justify">ဆာယာသည် လုရှန်၏ ခြေထောက်ကို မည်သို့ မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ရမည်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေရင်းမှပင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီတစ်ခါ ပြန်ရောက်ရင်တော့ ဒီနေရာကို လာဖို့ အကြံပေးခဲ့တဲ့ ဗေဒင်ဆရာကို သေချာပေါက် သွားရှာပြီး ကျေးဇူးတင်ရမယ်" </p> <p style="text-align:justify">ဗေဒင်ဆိုသည်မှာ အလိမ်အညာများသာ ဖြစ်သည်ဟု မည်သူပြောသနည်း။ ယခုမူ အတိအကျ မှန်ကန်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ဆာယာတစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာ စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို နက်ဗျူလာမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များမှာ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော ဤလူသတ်ငွေ့များကြောင့် ဆာယာ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါသနှင့် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော လိမ္မော်ရောင် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆာ... ဆာလ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဆာယာသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲ၌မူ ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုပေါင်း များစွာ ပေါ်ပေါက်နေတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဆာလ်က လုရှန်ကို လိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား… ဘာလို့ အခု ရုတ်တရက် ငါ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေရတာလဲ… ဒါက မတရားဘူးလေ... နေဦး... ဆာလ်က တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု ဆာယာ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားပြီး မေးရိုးများပင် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါ တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးရမှာလား"</p> <p style="text-align:justify">ဆာလ်သည် ရွှေဖြူရောင်အလင်းတန်းထံမှ သူ၏အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ နားထင်မှ သွေးကြောများမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေတော့သည်။ သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ရာ သူ၏ ရင်တွင်းမှ ဒေါသများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သတ်စမ်း... ဆက်သတ်နေလိုက်စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ဆာလ် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ချိုးလိုက်ရာ အရိုးသံများ မြည်သွားသည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ကွင်းပြင်ထဲ၌ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားသတ်ဖြတ်နေသော ရွှေဖြူရောင်အလင်းတန်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း သူတို့ကို မြန်မြန်သတ်နိုင်တာကို ငါ တွေ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ငါက ပိုပြီး မြန်မြန် သတ်နိုင်တယ်..."</p> <p style="text-align:justify">စကားအဆုံးတွင် ဆာလ်၏ မျက်လုံးများအတွင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူသည် လျှင်မြန်လှသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူ၏ရှေ့ မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် ဆာယာထံသို့ ဖမ်းအုပ်လိုက်လေတော့သည်။ ထိုဟန်ပန်မှာ သိုးခြံထဲမှ သိုးငယ်လေးများကို သတ်ဖြတ်ရန် ဓားကို ကိုင်မြှောက်လိုက်သော ရက်စက်သည့် သားသတ်သမားတစ်ယောက်နှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအရာမှာ ဆာလ် စဉ်းစားလိုက်သော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">လုရှန်အား သူ မမီနိုင်မည့်အတူတူ အတင်းအဓမ္မ ဖိအားပေးကာ ကိုယ်တိုင် လာအောင် လုပ်ရုံသာ ရှိတော့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">"ဘန်း..."</p> <p style="text-align:justify">အဆင့် ၁၁ သိုင်းသမား တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်မှာ ပျက်စီးသွားသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသက်လု၍ ထွက်ပြေးလာနိုင်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ဆာလ်ကမူ သားကောင်ကို ဖမ်းဆုပ်သည့် သိမ်းငှက်ပမာ လက်ဖြင့် လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">"ဟင်"</p> <p style="text-align:justify">ဆာလ်သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဘေးဘက်သို့ အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဖြူရောင်ရောင် အလင်းတန်းမှာမူ ထူးဆန်းသော သားရဲကောင်များကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းလျက် မဆင်မခြင် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင်မူ သွေးကွက်များနှင့် အသားစများမှာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရေခဲအလား အေးစက်သွားကာ လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်၏ သနားစဖွယ် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေမှုများကို အလျဉ်းဂရုမစိုက်ဘဲ အလင်းမှုန်များအဖြစ် လွင့်စင်သွားအောင် တိုက်ရိုက်ပင် ညှစ်ခြေပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆာလ်သည် မည်သည့်စကားမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ခုန်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ လူသားသိုင်းသမားများမှာ ဆာလ်၏ ရက်စက်လှသော ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် လုရှန်ကို အမီမလိုက်နိုင်တော့သဖြင့် သူတို့အပေါ်တွင် အငြိုးအတေးကို ပုံချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြေးကြ..."</p> <p style="text-align:justify">လူတစ်ယောက်၏ ဟစ်အော်သံနှင့်အတူ ကျန်ရှိနေသော လူသားသိုင်းသမားများမှာ အုပ်စုကွဲကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သို့သော် ဤကျယ်ပြောလှသော စစ်မြေပြင်တွင် ထူးဆန်းသော သားရဲကောင်များမှာ လောက်ကောင်များပမာ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူတို့ ပုန်းအောင်းရန် နေရာမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့မှာ ဆာလ်၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံကြရပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံနေကြရရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒုက္ခပဲ"</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူဝကြီး လမ်းပြသူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် အကျည်းတန်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ အကြောက်ဆုံးသော အခြေအနေမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။ နိယာမ ကြယ်တာရာစနစ် ငါးခုကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ထားသော ဆာလ်အား မည်သည့်လူသားသိုင်းသမားကမျှ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဂြိုဟ်သားသားရဲကောင်များထဲမှ မည်သူကမျှ လုရှန်အား အနိုင်မယူနိုင်ကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရလဒ်အနေဖြင့် ယခုအခါ စစ်မြေပြင်ကြီးမှာ အားအကောင်းဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး၏ အမဲလိုက်ကွင်းကြီးအဖြစ်သို့ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ </p> <p style="text-align:justify">ဆာလ်နှင့် လုရှန်တို့၏ လက်ခုပ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသူများမှာ သနားစဖွယ် သားကောင်များသာ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအခြေအနေသာ ဆက်လက်ရှိနေမည်ဆိုပါက နောက်ဆုံး၌ သေဆုံးရမည့်သူများမှာ လူသားသိုင်းသမားများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p style="text-align:justify">အကြောင်းမှာ လူသားသိုင်းသမား အရေအတွက်မှာ သားရဲကောင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ နည်းပါးလွန်းလှသောကြောင့်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်သည် စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း ဆာလ်နှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိပုံမရဟု လူအများက ထင်မြင်နေကြသည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် ဤအချိန်အထိ ဆာလ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားနေမည် မဟုတ်ချေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဆာလ်သာ လူသားသိုင်းသမားများကို အကုန်အစင် သုတ်သင်ပြီးနောက် သူ၏ အင်အားများကို စုစည်းကာ တိုက်ခိုက်မည် ဆိုပါက…။</p> <p style="text-align:justify">လမ်းပြသူ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မဖြစ်သေးဘူး ငါတို့ အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဘုန်း..."</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူဝကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဓားရှည်မှ လခြမ်းသဏ္ဌာန် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထူးဆန်းသော သားရဲကောင်အချို့ကို တွန်းလှန်လိုက်ရင်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ဘေးမှ အေးစက်စက် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကလည်း သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို အသုံးပြုကာ သူတို့၏ ရှေ့နှင့်နောက်ရှိ နေရာငယ်လေးကို ကာကွယ်ရန် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အားကိုးတကြီးဖြင့် ခုခံနေကြရရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">လမ်းပြသူနှစ်ဦးမှာ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြသည့်အလျောက် အဖွဲ့လိုက်တိုက်ခိုက်မှုတွင် အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်ကြပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး စနစ်တကျ ပူးပေါင်းလိုက်မည်ဆိုပါက ဆာလ်၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခုခံတောင့်ခံထားနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆာလ်မှာလည်း ဤအချက်ကို ကောင်းစွာရိပ်မိပုံရသဖြင့် ခေါင်းမာသော ထိုနှစ်ဦးကို အလောတကြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ စစ်မြေပြင်အနှံ့ လှည့်လည်ကာ အားအနည်းဆုံးသော လူသားသိုင်းသမားများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လိုက်လံသုတ်သင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့်ပင် ယခုအချိန်တွင် လမ်းပြသူနှစ်ဦး ရင်ဆိုင်နေရသော ဖိအားမှာ မျှော်လင့်ထားသလောက် မကြီးမားသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save