Book List

<h2 style="text-align: center;">ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ သာမန်ဆန်သော ဘဝ စာစဉ်(၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟာ... ဒီလိုလား... ဒါက နှလုံးသားနာကျင်ရမှုပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ဟိုယွင်ကျဲ ၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။</p> <p>အကြောင်းမူကား ယဲ့ဖုန်း ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားဂရုဏာ သက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဦးလေး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟိုမိသားစု  တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ သည် ယဲ့ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်၏။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အထင်းသား ပေါ်နေ၏။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး... မီးရှူးတိုင်မြို့တော်  က ဟိုမိသားစု ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း သည် ဟိုယွင်ကျဲ ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီကိစ္စက... မင်း သဘောကျနေတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ ဆိုင်တယ်”</p> <p>“ကျွန်တော် သဘောကျတဲ့ ကောင်မလေး ဟုတ်လား... မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ သဘောမကျပါဘူး။ တကယ်လို့ ပြောရမယ် ဆိုရင်တော့... တင်းပိုင်ရွှယ် ကို သဘောကျတယ် ဆိုပေမယ့် ချစ်ကြိုက်တဲ့ အဆင့်ထိ မရောက်သေးပါဘူး။ သူ အန္တရာယ် ကြုံနေရလို့လား။ မဖြစ်ဘူး... ကျွန်တော် သွားကယ်မှ ဖြစ်မယ်”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ သည် ‘အေးစက် အလင်းဓား’  ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>“မလောပါနဲ့... သူ အန္တရာယ် မကြုံပါဘူး။ မင်း သူ့ကို သွားတွေ့လိုက်ရင် အကုန် ရှင်းသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့... ငါ့အထင်တော့ ဒီတွေ့ဆုံမှုက သိပ်ပြီး ပျော်စရာ ကောင်းမယ် မထင်ဘူး”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း သည် ဟိုယွင်ကျဲ ၏ ပခုံးကို ထပ်မံ ပုတ်ပေးရင်း “ဂရုစိုက်နော်” ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ပို၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် နဲ့ တွေ့ရတာ ဘာလို့ ပျော်စရာ မကောင်းရမှာလဲ။</p> <p>မဖြစ်သင့်ပါဘူး။</p> <p>အရင်တုန်းက သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေခဲ့ကြတာပဲလေ။</p> <p>'ငါ့နှလုံးသားက ဓားသိုင်းအတွက်ပဲ ရှိတာ။ တင်းပိုင်ရွှယ် အပေါ်မှာ အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုး မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဦးလေး ပြောသလို တွေ့ဆုံမှုက မပျော်စရာ ဖြစ်မယ် ဆိုရင်... တင်းပိုင်ရွှယ် က ငါ့ကို ကြိုက်နေပြီး ငါက ပြန်မကြိုက်လို့ အချစ်ကနေ အမုန်း ပြောင်းသွားတာများလား’</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အမျိုးမျိုး ထင်ကြေးပေး တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချောင်ကျားရှီး နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့ လျှောက်လာကြ၏။</p> <p>ပြင်းထန်စွာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် တစ်ယောက်က ‘ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့်’  ၊ နောက်တစ်ယောက်က ‘ချီစုစည်းခြင်း နဝမအဆင့်’ သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး ‘ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့်’  သို့မဟုတ် ‘စစ်သူကြီး အဆင့်’  သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... (၄) ထပ်မြောက်ကို အောင်မြင်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့ ပြိုင်တူ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“အင်း... ငါ (၅) ထပ်မြောက်ကနေ အခုပဲ ထွက်လာတာ။ ‘မြင့်မြတ်သော လေ ဓားဂိုဏ်း’ ကို ခရီးထွက်မလို့။ မင်းတို့နှစ်ယောက် လိုက်မလား”</p> <p>“ဟာ... ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျားရှီး လည်း တာဝန် တစ်ခု ယူထားတယ်။ လေနတ်ဘုရားမြို့တော်  နားမှာပဲ။ လမ်းကြုံ ဝင်လို့ ရတာပေါ့”</p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒါဆို တို့ (၃) ယောက် အတူတူ သွားကြမယ်”</p> <p>မကြာမီ ညီအစ်ကို (၃) ယောက်သည် ဓားပျံများကို စီးလျက် မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသော မြင့်မြတ်သော လေ ဓားဂိုဏ်း ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ကုလားထိုင်ရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း သူ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။</p> <p>“ယွင်ကျဲ... တောင့်ထားနော်”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ယဲ့ဖုန်းသည် စိတ်ငြိမ်စေရန် ‘ပျော်ရွှင်ခြင်း ရေ’ (ဟက်ပီး ဝေါတား  - ကိုလာ) ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။</p> <p>အခြားသော မြူခိုးဂိုဏ်း တပည့်များသည်လည်း ကြိုးစား ကျင့်ကြံနေကြ၏။</p> <p>ယဲ့ဖုန်းက တပည့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အသစ်တွေကို ကြေညာပြီးကတည်းက တပည့်အားလုံးဟာ မနားမနေ ကျင့်ကြံလာကြသည်။</p> <p>တချို့လူတွေဆိုရင် နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံရေး မျှော်စင် ကို သွားပြီး ကံစမ်းနေကြ၏။</p> <p>သို့သော် အများစုကတော့ (၂) ထပ်မြောက် ‘ဆွဲငင်အားနယ်မြေ’  မှာပဲ သောင်တင်နေကြပြီး၊ နောက်ပိုင်း အဆင့်တွေဖြစ်တဲ့ ‘ဉာဏ်အလင်းပွင့်နယ်မြေ’  ၊ ‘တိုက်ခိုက်ရေးနယ်မြေ’  ၊ ‘စိတ်ကူးယဉ် နယ်မြေ’  နှင့် အခွင့်အလမ်းနယ်မြေ’  တွေကို မရောက်နိုင်ကြသေးပေ။</p> <p>ယန်ယွင် မြို့ (၁၃) မြို့မှ ပြည်သူများ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်  သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ ကူးလူးဆက်ဆံမှုများ များပြားလာပြီး ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့များ ပူးပေါင်းကာ စီးပွားရေး အင်အားစု အသစ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>လူဦးရေ များလာသည်နှင့်အမျှ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်သည် စည်ကားသိုက်မြိုက်လာ၏။</p> <p>မြို့စားမင်း ကုန်းချင်းချိုး သည် ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်ပြီး လီဇီလုံ၊ ချူယွင်အာ တို့နှင့်အတူ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးလေ့ရှိသည်။</p> <p>ဒုတိယ မြို့စားမင်း၊ နီရှန် နန်းတော်  သခင်မ နှင့် အခြားသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ပညာရှင်များ၏ ကူညီမှုဖြင့် ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် ဓားပျံစီးထားသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေ၏။</p> <p>*</p> <p>ရွှေယန်မြို့တော် အပျက်အစီးများဝယ်၊</p> <p>ရှီလေ့ သည် ရက်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဆေးပညာ ဌာနခွဲ ခန်းမဆောင် အသစ်ကို တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ အချိန် အကန့်အသတ် ရှိသောကြောင့် သစ်သား အဆောက်အအုံကို အလှဆင်ခြင်း မပြုလုပ်ဘဲ ရိုးရှင်းစွာ ထားရှိလိုက်၏။</p> <p>“အုတ်ခဲ ဆက်သယ်ရမယ်”</p> <p>ရှီလေ့ ခဏ နားပြီးနောက် အလုပ်ဆက်လုပ်ပါတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>လေနတ်ဘုရားမြို့တော် အပြင်ဘက် မိုင် (၅၀၀) အကွာမှာကား၊</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ၊ လုံထျန်းရှင်း နှင့် ချောင်ကျားရှီးတို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p>ထိုနေရာတွင် လူသူကင်းမဲ့သော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု ရှိသည်။</p> <p>ချိုင့်ဝှမ်း အတွင်း၌ ရှေးဟောင်း ကျောက်မျှော်စင် တစ်ခု ရှိပြီး၊ ထိုနေရာတွင် နတ်ဆိုးသားရဲ  အချို့ နေထိုင်ကျက်စားလျက် ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်နေကြ၏။</p> <p>‘ရွှစ်...’</p> <p>ငွေရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားသော လူတစ်ယောက် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ငွေရောင် အလင်းတန်းများ ယှက်သန်းသွားပြီး နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ခေါင်းများ ပြတ်ထွက်သွားသည်။</p> <p>‘ဘုန်း...’</p> <p>နတ်ဆိုးသားရဲ၏ ခေါင်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လိမ့်သွား၏။</p> <p>လုံထျန်းရှင်း သည် ‘နတ်ဆိုးအမြုတေ’  နှင့် နတ်ဆိုးသွေးများကို ယူဆောင်လိုက်ပြီး၊ သားရဲ အလောင်းများကို (၁၀) မိုင်အကွာရှိ မြို့ငယ်လေး တစ်ခုဆီသို့ ဆွဲယူသွားကာ ပစ်ချပေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါ ဒုက္ခပေးနေတဲ့ နတ်ဆိုးကောင်တွေပဲ”</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ သေသွားကြပြီ”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ် ဆရာသခင်”</p> <p>မြို့သူမြို့သားများသည် ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။ အချို့က ကြက်မကြီးများ၊ ကြက်ဥများ ကိုင်ဆောင်လျက် နဂါး စစ်ဘုရင် တစ်ပါးအလား ဖြစ်နေသော လုံထျန်းရှင်း ကို လက်ဆောင်ပေးရန် ပြင်နေကြ၏။</p> <p>“အားလုံးပဲ... ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးခင်ဗျ”</p> <p>လုံထျန်းရှင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ခုန်တက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>နတ်ဆိုးသားရဲများကို သတ်ဖြတ်ပြီး နတ်ဆိုးသွေးအိုးကြီး တစ်လုံးနှင့် နတ်ဆိုးအမြုတေများ ပြန်ယူလာခြင်းသည် သူ၏ ဂိုဏ်း တာဝန် ဖြစ်သည်။</p> <p>“နောက်ထပ် တာဝန် တစ်ခု ပြီးရင် ငါ ‘အတွင်းစည်း တပည့်’  ဖြစ်ပြီ”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း သည် ဟိုယွင်ကျဲ နှင့် ချောင်ကျားရှီး တို့ ရှိရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>အတွင်းစည်း တပည့် ဖြစ်ဖို့ လိုအပ်ချက် (၃) ချက် ရှိလေသည်။</p> <p>ပထမအချက် - ချီစုစည်းခြင်း သတ္တမအဆင့် ရှိရမည်။</p> <p>ဒုတိယအချက် - ဂိုဏ်း တာဝန် (၃) ခု ပြီးမြောက်ရမည်။</p> <p>တတိယအချက် - ကျင့်ကြံရေး မျှော်စင်ရဲ့ (၁၀) ဆသော ဆွဲငင်အားအောက်မှာ (၂) မော့သောက်ချိန် ကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်ရမည်။</p> <p>ယန်ယွင် မြို့ (၁၃) မြို့ ရွှေ့ပြောင်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်တုန်းက မြူခိုးဂိုဏ်း တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တာဝန် ယူခဲ့ကြပြီး အားလုံး အောင်မြင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့် အချို့သည် ‘စာရင်းသွင်းထားသော တပည့်’  ဘဝမှ ‘အပြင်စည်း တပည့်’  အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>“ဟဲ ဟဲ... ကျွန်တော်လည်း တာဝန် ပြီးသွားပြီ။ နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့ လေနတ်ဘုရားမြို့တော်ကို သွားပြီး တင်းပိုင်ရွှယ် ကို ရှာကြမယ်”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူ့တာဝန်က ရိုးရှင်းပါသည်။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေး ပါ။</p> <p>အနီးနားက မြို့ငယ်လေး တစ်ခု ရေလွှမ်းမိုးခံရ၍ ချောင်ကျားရှီးက သူ၏ သန်မာသည့် ရုပ်ခန္ဓာ အင်အားကို သုံးပြီး စပါးတွေ အများကြီး ကယ်တင်ပေးခဲ့သလို၊ ဒဏ်ရာရ ပြည်သူတွေကိုလည်း ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့သည်။</p> <p>“မင်းက မြန်လိုက်တာ။ ကျင့်ကြံတာလည်း ကြိုးစားသလို၊ တာဝန် လုပ်တဲ့ နေရာမှာလည်း တက်ကြွလွန်းလို့ ကြောက်စရာတောင် ကောင်းနေပြီ”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း အံ့သြသွား၏။</p> <p>“ဟာ... မြှောက်လွန်းပါပြီ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရာ”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။</p> <p>‘ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်း’ လမ်းစဉ်ကို လိုက်ခဲ့ကတည်းက သူ အလွန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ မြူခိုးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင် အကြိုးစားဆုံးနှင့် ဇွဲအကောင်းဆုံး လူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရ၏။</p> <p>ယနေ့တွင် သူသည် ‘ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့်’  သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထပ်ဆင့်တက်ပြီး ‘စစ်သူကြီး အဆင့်’  ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာဖို့ ဆိုရင် သူ၏ သွေးကြောကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ လိုအပ်သည်။</p> <p>အဲဒါက နေ့တိုင်း ကြိုးစား ကျင့်ကြံရုံနှင့် မရဘဲ၊ သက်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်သော ‘ဝိညာဉ်အသီး’  တွေကို စားသုံးဖို့ လိုအပ်သည်။</p> <p>“သွားကြစို့... လေနတ်ဘုရားမြို့တော်ကို”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ဦးဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p>သူတို့ (၃) ဦး၏ အရှိန်ဖြင့် တစ်နာရီ မပြည့်ခင်မှာပင် လေနတ်ဘုရားမြို့တော်၏ မြောက်ဘက် မြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး လမ်းလျှောက် ကြည့်ရှုကြသည်။</p> <p>“ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုကြီး... မိတ်ဆွေတင်း ကို ဘယ်လို ဆက်သွယ်မလဲ”</p> <p>ဟု ချောင်ကျားရှီးက မေးလိုက်၏။</p> <p>“ငါ့မှာ ‘သတင်းပို့ စက္ကူကြိုးကြာ’  ရှိတယ်”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ သည် အဖြူရောင် စက္ကူကြိုးကြာ တစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ‘စစ်မှန်သော အစစ်အမှန်ယွမ်’  မှုတ်သွင်းကာ တင်းပိုင်ရွှယ် ကို အကြောင်းကြားရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>“ဟေ့... ဟိုမှာ တင်းပိုင်ရွှယ် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>မျက်စိလျင်သော လုံထျန်းရှင်း က လမ်းတစ်ဖက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။</p> <p>ချောင်ကျားရှီး နှင့် ဟိုယွင်ကျဲ တို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လက်ချင်းချိတ်လျက် လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေပုံ ရပြီး၊ ချစ်သူ ရည်းစားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြ၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် လွတ်သွားသည်။</p> <p>သူ တင်းပိုင်ရွှယ် အပေါ်မှာ အချစ်စိတ် မရှိ၊ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက် အနေနှင့်သာ သဘောထားတယ် ဆိုတာ သူ သေသေချာချာ မှတ်မိနေပါသည်။</p> <p>သို့ရာတွင်၊ ... မည်သို့မှန်း မသိ။ သူမ တခြား ယောက်ျား တစ်ယောက်နှင့် လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်လာတာ မြင်လိုက်ရတော့ ရင်ထဲမှာ စူးအောင့်ပြီး နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>အပ်နှင့် ထိုးလိုက်သလိုပင်။</p> <p>“ဒါ... နှလုံးသား နာကျင်ရမှုနဲ့ ဆုံးရှုံးရမှု ဆိုတာ ဒီလိုမျိုးကိုး”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်နေ၏။</p> <p>“ဟဲ... ငါ တကယ်တော့ တင်းပိုင်ရွှယ် ကို ဂရုစိုက်မိနေတာပဲ။ သူ့အပေါ်မှာ အဲဒီလို စိတ်မျိုး ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားမိတော့တယ်”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ပြဿနာ တက်ပြီ ဆိုတာ ရိပ်မိလိုက်ကြ၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုကြီးလေ။</p> <p>ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ... သူတို့က ဟိုယွင်ကျဲ ဘက်ကပဲ အပြည့်အဝ ရပ်တည်ရမှာပေါ့။</p> <p>ထိုသို့ တွေးတောကာ သူတို့သည် တင်းပိုင်ရွှယ် နှင့် အခြား အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ရုပ်ရည် ချောမောသော ဓားသမားကို မကြည်မလင် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save