Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ..မင်းအပေါ် ခံစားချက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ရက်စက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~မကြာမီ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p>သူတို့သည် လမ်းထောင့်တွင် ရပ်နေသော ဟိုယွင်ကျဲကို သတိမထားမိသလို၊ သူ့ဝတ်ရုံလက်အောက်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားသော လက်သီးကိုလည်း မမြင်တွေ့လိုက်ကြပေ။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>ချောင်ကျားရှီးသည် ဟိုယွင်ကျဲ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p>“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>သူသည် အဝေးမှ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ငါ မင်းတို့ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်မယ်”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ရှေ့မှ ဦးဆောင် ထွက်ခွာသွားသည်။ ယဲ့ဖုန်း ပေးထားသော အစိမ်းရောင် ဦးချိုပုံစံ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p>အစိမ်းရောင် ဦးထုပ် ဆောင်းထားသော ဟိုယွင်ကျဲ၏ ကျောပြင်သည် စစ်ရှုံးထားသော ကြက်ဖကြီး တစ်ကောင်အလား အထီးကျန် ဆွေးမြေ့ဖွယ် ကောင်းနေသည်ဟု သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟူး... ဒီကိစ္စက တော်တော် ခက်ခဲတာပဲ”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြ၏။</p> <p>*</p> <p>လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အတွင်း၌...</p> <p>သူတို့ (၃) ဦးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြ၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းနည်းပက်လက်နှင့် မှုန်မှိုင်းနေ၏။</p> <p>လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်လိုက်စဉ် မတော်တဆ ဖျစ်ညှစ်မိပြီး ခွက်ကွဲသွားကာ လက်ဖက်ရည်များ ဖိတ်စင်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ လုံထျန်းရှင်းက သူ့အသက်ရှူသံကို အသုံးပြုပြီး လက်ဖက်ရည်များကို အနီးနားရှိ ရေပုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားအောင် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့ အလွန် စိုးရိမ်နေကြ၏။</p> <p>“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ ထူးဆန်းနေတာ တစ်ခုက... ငါ တင်းပိုင်ရွှယ်ကို ဘယ်အချိန်က စပြီး သဘောကျသွားတာလဲ ဆိုတာပဲ။ ငါ့ဘာသာငါတောင် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ ဒီနေ့သာ မဟုတ်ရင်... ငါ သူ့ကို သဘောကျဖူးတယ် ဆိုတာတောင် သိလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အေးစက်သော သစ်သား စားပွဲခုံပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်၏။</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် ဟိုယွင်ကျဲ၏ ရင်ဖွင့်သံများကို နားထောင်သူ အဖြစ်သာ နေနေလိုက်ကြ၏။</p> <p>“ငါ တင်းပိုင်ရွှယ်နဲ့ ‘ပိုင်ရှားမြို့တော်’ မှာ စတွေ့ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက သူက ပခုံးကျော်ကျော် ဆံပင်တိုလေးနဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး ငါ့ကို ‘နတ်ဆိုးချုပ်လှောင် မျှော်စင်’ ကို သွားပြီး နတ်ဆိုးသားရဲ ဖမ်းမလား လို့ မေးခဲ့တယ်။ ငါလည်း သဘောတူလိုက်တယ်”</p> <p>“အဲဒီညမှာ ငါတို့ (၅) ယောက် ပေါင်းတိုက်တာတောင် အဲဒီ သားရဲကောင်ကို မနိုင်ခဲ့ဘူး။ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေမှာ သူနဲ့ ငါ အပြန်အလှန် အသက်ကယ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီကတည်းက သံယောဇဉ် တွယ်ခဲ့ကြတာ”</p> <p>“နောက်ပိုင်း ငါ ဒဏ်ရာရပြီး အိပ်ရာထဲ လဲနေတုန်း... ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဂျူနီယာညီမလေး မိုယင်နဲ့ ရူယွီတို့ လာမတွေ့ခင်အထိ သူ ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးခဲ့တယ်”</p> <p>“ပြီးတော့... ငါ ‘ရေစီးသန်သော မြစ်’ ကမ်းပါးမှာ ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်တုန်းကလည်း သူက ငါ့ဘေးမှာ အမြဲ ရှိနေပြီး တိတ်တဆိတ် အားပေးခဲ့တယ်”</p> <p>“အဲဒီတုန်းကတော့ ငါ ဘာမှ သိပ်မတွေးခဲ့ဘူး။ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက်လို့ပဲ သဘောထားခဲ့တာ”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ သူ့ရင်ထဲက စကားလုံးတွေကို ဆက်လက် ဖွင့်ဟနေ၏။</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့သည် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံစီ သောက်ရင်း ဂရုတစိုက် နားထောင်နေကြသည်။ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p> ဟိုယွင်ကျဲ ပြောတာကို</p> <p>နားထောင်ကြည့်ရသလောက်... သူ တင်းပိုင်ရွှယ်ကို သဘောကျဖူးတယ် ဆိုတာ တကယ် မသိသာခဲ့ပေ။</p> <p>*</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်ဖြူများ အထက်၌...၊</p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။ ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ‘ကောင်းကင်မေးမြန်း ကြေးမုံပြင်’ ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှ တပည့် (၃) ဦးကို စောင့်ကြည့်နေ၏။</p> <p>“အရူးလေး...”</p> <p>“အဲဒါကို သဘောကျတယ်လို့ မခေါ်ဘူးကွ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း နှုတ်ခမ်း တွန့်ကွေးပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲက တင်းပိုင်ရွှယ်အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်က အချစ်စစ် မဟုတ်ပါ။ အမှီသဟဲ ပြုလိုစိတ်နှင့် အကျင့်ပါနေတာ သက်သက်ပါပင်။</p> <p>အရင်တုန်းက တင်းပိုင်ရွှယ်က ဟိုယွင်ကျဲ ဘေးနားမှာ အမြဲ ရှိနေတော့... သူက ထို အဖော်ပြုမှုကို ယဉ်ပါးနေခဲ့ခြင်းပါ။</p> <p>ယခု တင်းပိုင်ရွှယ်က တခြား တစ်ယောက်နှင့် တွဲသွားတာ မြင်လိုက်ရတော့... ဟိုယွင်ကျဲ ခံစားချက်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ဝင်ပြီး သတိမပေးချင်တော့ပါဘူး။ ဒီလို ကိစ္စမျိုးက တပည့်တွေ ကိုယ်တိုင် သဘောပေါက် နားလည်မှ ရမှာ။ ဒါမှ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်တက်မှာ”</p> <p>“သူတို့အတွက်တော့... ဒါက နှလုံးသားကို စစ်မှန်စွာ သန့်စင်ခြင်း ခရီးစဉ်ပဲ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>သူက ကိုယ်ထင်မပြဘဲ နောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲနေ၏။</p> <p>လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အတွင်း၌...</p> <p>“ဆုံးရှုံးရတယ် ဆိုတာ ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်မယ်”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ အသစ်လဲပေးထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ခွဲလိုက်ပြီး (၃) ထပ်မြောက် ပြတင်းပေါက်မှ တိုက်ရိုက် ခုန်ချသွားသည်။ လမ်းဘေးမှ အရက်အိုး တစ်အိုးကို ဝယ်လိုက်ပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်ရင်း မော့သောက်နေတော့သည်။</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့သည် လက်ဖက်ရည်ဖိုး ရှင်းပေးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် နောက်မှ လိုက်သွားကြ၏။</p> <p>“ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုကြီး... တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာများလား”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။</p> <p>“ငါလည်း မသိဘူးလေ”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>“ငါလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြိုက်ဖူးဘူး။ ဒီလို အတွေ့အကြုံလည်း မရှိဘူး။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ”</p> <p>“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ငါလည်း နားမလည်ဘူး”</p> <p>ဟု လုံထျန်းရှင်းလည်း ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မြင့်မြတ်သော လေ ဓားဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်း တပည့် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား အမျိုးသမီး (၅) ဦးသည် အနီးနား လမ်းကြားမှ လျှောက်လာကြ၏။</p> <p>ထိုအထဲတွင် တင်းပိုင်ရွှယ်နှင့် သူမ၏ ချစ်သူလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟိုယွင်ကျဲနှင့် တင်းပိုင်ရွှယ်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြ၏။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ရီသွားကြ၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲက  ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်၏။</p> <p>“ရွှယ်အာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>ဘေးနားရှိ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ချောမောသော ဓားသမားက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ပညာတတ် ပုံစံ ပေါက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဟိုယွင်ကျဲ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။</p> <p>“သြော်... ဒါ မြူခိုးဂိုဏ်းက အစ်ကိုဟိုပဲ။ ရွှယ်အာက ခင်ဗျားအကြောင်း ခဏခဏ ပြောပြပါတယ်”</p> <p>“ဟို... အစ်ကိုဟို... နေကောင်းလားဟင်”</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ်သည် ဟိုယွင်ကျဲကို မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲပေ။</p> <p>“အစ်ကိုဟို... ကျွန်တော်က ‘ကျန်းကျင်းထျန်း’ ပါ။ ရွှယ်အာရဲ့ ဂိုဏ်းတူ မောင်နှမ ဖြစ်သလို... သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ‘ကျင့်ကြံဖော်’ လည်း ဖြစ်ပါတယ်”</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်းသည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။ နွေဦးလေညှင်း ခံနေရသကဲ့သို့ ကြည်လင်လန်းဆန်းပြီး ဖြောင့်မတ်မည့်ပုံ ပေါက်သည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဟိုယွင်ကျဲ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“ကံကောင်းပါစေဗျာ”</p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ သူသည် အရက်ကို မော့သောက်လိုက်ပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်။ တင်းပိုင်ရွှယ်အတွက် အထီးကျန် ဆွေးမြေ့ဖွယ် ကျောပြင် တစ်ခုကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>“ဟူး...”</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောထွေးနေ၏။</p> <p>‘အစ်ကိုဟို... ရှင် သိလား။ ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် ခံစားချက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်နှလုံးသားထဲမှာ ဓားသိုင်း ဆိုတာပဲ ရှိတယ်။ ဓားလေ့ကျင့်ဖို့ပဲ စိတ်ဝင်စားတယ်။ ရှင့်နှလုံးသားထဲမှာ ကျွန်မက ရှင့်ဓားလောက် ဘယ်တော့မှ အရေးမပါနိုင်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေခဲ့တယ်…’</p> <p> </p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် ရင်ထဲတွင် အားငယ်မိသည်။</p> <p>သူမသည် ဟိုယွင်ကျဲနှင့်အတူ အသက်စွန့် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးပြီး၊ သူ့ကို သဘောကျနေခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>ကံဆိုးစွာနှင့်ပင်... ဒါက တစ်ဖက်သတ် အချစ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမက ချစ်ပေမယ့်၊ သူကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါချေ။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ... ရှင်က ဓားသိုင်းကိုပဲ နားလည်ပြီး မိန်းမသား တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို နားမလည်ပါလား။</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ်သည် လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။ လက်သည်းများ ဖြူလျော့ပြီး အပြာရောင် သန်းလာသည်အထိ ဖျစ်ညှစ်ထားသော်လည်း၊ နာကျင်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေမိသည်။</p> <p>“ရွှယ်အာ... တို့တွေ လုပ်စရာ တာဝန်တွေ ရှိသေးတယ်။ ဒီမှာ ကြာကြာနေလို့ မရဘူး”</p> <p>ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ကျန်းကျင်းထျန်းသည် ဟိုယွင်ကျဲ ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မောက်မာသော အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တင်းပိုင်ရွှယ် ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာထားသည် စိုးရိမ်ပူပန်သော ပုံစံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>အနီးနားတွင် ရှိနေသော ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့သည် အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး ကျန်းကျင်းထျန်းကို ချက်ချင်း တံဆိပ်ကပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>‘ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ကောင်’</p> <p>‘ဒီလူက အပေါ်ယံ ကြည့်ရင်တော့ သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးမည့်ပုံ ပေါက်ပေမယ့်... သေချာတယ်၊ သူက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး။’</p> <p>သူတို့ နှစ်‌ယောက်လုံး ထပ်တူ  တွေးလိုက်ကြ၏။</p> <p>ထို့နောက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဟိုယွင်ကျဲ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p>...</p> <p>လေနတ်ဘုရားမြို့တော် အပြင်ဘက်ဝယ်၊</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည် လေချဉ်တက်လိုက်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေ၏။ မျက်နှာ ရဲရဲနီနေပြီး ကောင်းကင်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ငေးကြည့်နေသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒီလောက် ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူးဗျာ”</p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့ စတင် နှစ်သိမ့်ကြ၏။</p> <p>“ဒါနဲ့ စကားမစပ်... စီနီယာအစ်ကိုကြီး။ ယွမ်ဟွာဂိုဏ်းက မယ်မင်းကြီးမ ‘လင်းယွီယန်’ ရှိသေးတယ်လေ”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။</p> <p>သူမက ယွမ်ဟွာဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်း တပည့် ဖြစ်သလို၊ မီးရှူးတိုင်မြို့တော် လင်းမိသားစု၏ သခင်မလေး လင်းယွီယန်လည်း ဖြစ်သည်။ ဟိုယွင်ကျဲနှင့် သိကျွမ်းတာ ကြာပြီ ဖြစ်ပါ၏။</p> <p>တစ်ချိန်တုန်းက ဟိုယွင်ကျဲနှင့် လင်းယွီယန်တို့ စေ့စပ်မလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသေးသည်။</p> <p>မအောင်မြင်ခဲ့ပေမယ့်... လူတိုင်းကတော့ သူတို့နှစ်ဦးကြားမှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်ဟု ထင်မြင်နေကြ၏။</p> <p>“မိန်းမတွေ... ဟွန်း... မိန်းမတွေ”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည် အရက်အိုးကို အနီးနားရှိ ကျောက်တုံးနှင့် ရိုက်ခွဲလိုက်၏။ ‘အေးစက် အလင်းဓား’ ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် မူးရူး ကခုန်သကဲ့သို့ ဓားသိုင်း ကစားလေတော့သည်။</p> <p>သူ့ဓားကွက်များသည် ဟာကွက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသော်လည်း... ထိုးချက်၊ ခုတ်ချက်၊ ပင့်ချက် တစ်ခုစီတိုင်းတွင် စူးရှပြီး ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေ၏။ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေပြီး အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>“မိန်းမတွေ... သူတို့က ငါ့ ဓားဆွဲထုတ်တဲ့ အရှိန်ကို နှေးကွေးစေရုံပဲ ရှိတယ်”</p> <p>“နှလုံးသားထဲမှာ မိန်းမသား မရှိမှ... ငါ့ဓားသိုင်းက နတ်ဘုရားအဆင့် ရောက်မှာ”</p> <p>“ဓားသိုင်းကျမ်းရဲ့ ပထမ စာမျက်နှာ... နှလုံးသားထဲက လူကို မေ့ပစ်လိုက်”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည် ရုတ်တရက် အေးစက် အလင်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ သူ့စိတ်ထဲရှိ အနှုတ်လက္ခဏာ ဆန်သော ခံစားချက် အားလုံးကို ‘နတ်ဘုရားအာရုံ’ ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုမှတဆင့် စွမ်းအင်များနှင့်အတူ ဓားထဲသို့ စီးဝင်စေလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဗြိ...”</p> <p>သရဲတစ္ဆေဆန်သော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု လေထုကို ခွဲဖြတ်သွား၏။ ‘ဆိတ်သမင် ဦးချို’ ကဲ့သို့ မြေပြင်ကို ရှပ်တိုက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ ထောင်တက်သွားကာ အနီးနား တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို အမှုန့် ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ခွပ်...”</p> <p>ဓားချီ ထိမှန်သွားသော နေရာသည် ရေခဲရိုက်ထားသကဲ့သို့ အေးခဲသွားပြီး၊ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်မှုကြောင့် ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့ မှင်သက်သွားကြ၏။</p> <p>အမှောင်ရိပ် ထဲတွင်...</p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက ‘ရက်စက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒ’ ပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save