Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားသိုင်းကျမ်း ဒုတိယ စာမျက်နှာနှင့် မြေအောက်ပင်လယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ယဲ့ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည် နှလုံးသားနာကျင်ရမှုကြောင့် သူ့ရင်ထဲတွင် စုပုံနေသော အနှုတ်လက္ခဏာ ဆန်သော ခံစားချက်များကို ‘နတ်ဘုရားအာရုံ’ နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ‘ရက်စက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒ’ ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“မဆိုးဘူး... ကံဆိုးတာကနေ ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်လာတာပဲ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်လာသော ရက်စက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒ အမျှင်တန်းလေးကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ ‘နှလုံးသားထဲတွင် မိန်းမသားဟူသော အရာ မရှိလျှင်၊ ဓားသိုင်းသည် သဘာဝကျကျ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လာလိမ့်မည်’ ဆိုတဲ့ စကားက တကယ် မှန်တာပဲ။ ကြည့်ရတာ ယွင်ကျဲက ‘စိတ်ကူးယဉ် နယ်ပယ်’ ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီ ထင်တယ်”</p> <p>မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင်...၊</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ၏ မူးဝေမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဓားစိတ်ဆန္ဒကြောင့် အေးခဲသွားသော တောင်ကမ်းပါးယံကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ငေးကြည့်နေ၏။ မျက်ခွံများ မထိန်းနိုင်ဘဲ လှုပ်ခတ်နေ၏။</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့သည် နေရာတင် ကျောက်ရုပ် ဖြစ်သွားကြသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခဏတာအတွင်း သူတို့ ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေကြ၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦး နှုတ်မှ ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ နဖူးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာ၏။ သို့သော် သူတို့မေးခွန်းကို ချက်ချင်း မဖြေဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ကာ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်နေသည်။</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့သည် ဟိုယွင်ကျဲ ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ခိုင်မာအောင် လုပ်နေမှန်း သိလိုက်သဖြင့် အလိုက်တသိပင် ဘေးနားတွင် နေကာ အစောင့်အရှောက် လုပ်ပေးနေကြ၏။</p> <p>သူ့မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင်...</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် ပါဝင်သော မြင်ကွင်းပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ဟိုယွင်ကျဲသည် သူမအပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>‘ဒါ အချစ်စစ် မဟုတ်ဘူး။</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ်က သူ့ဘေးနားမှာ တိတ်တဆိတ် ရှိနေပေးခဲ့တာကို သူက အကျင့်ဖြစ်နေခဲ့တာ။ သူမ ထွက်သွားတော့မှ သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတာ။</p> <p>ဒါက... သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ခံစားချက်မျိုးပဲ။’</p> <p>“ဒါ အချစ် မဟုတ်ဘူး။ သက်သက်မဲ့ အမှီသဟဲ ပြုလိုစိတ်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပါလား... ဟူး... တင်းပိုင်ရွှယ်.. မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ သူသည် ခေါင်းပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် ဦးချိုပုံစံ ဦးထုပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီဦးထုပ်ကို ဆောင်းပေးတုန်းက... ငါ့ကို ဘုရင်တစ်ပါး အဖြစ် ဘိသိက်မြှောက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါမှမဟုတ်... ငါ အချစ်ကြောင့် ဒဏ်ရာရမယ် ဆိုတာကို ကြိုသိနေခဲ့တာလား”</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဦးလေးက တကယ် အမြော်အမြင် ကြီးမားတာပဲ”</p> <p>“ရှေးလူကြီးတွေ ပြောသလိုပဲ... ‘သရဖူ ဆောင်းထားရင် သရဖူရဲ့ အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိရမယ်’ တဲ့။ ဒါက ရက်စက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ငါ ထမ်းရွက်ရမယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မယ် ထင်တယ်”</p> <p>“ရက်စက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒ ဆိုတာ ရင်ထဲမှာ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ခံစားချက် အားလုံးကို ပေါက်ကွဲထွက်စေပြီး၊ နတ်ဘုရားအာရုံနဲ့ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဝါကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝိညာဉ်ကိုတောင် အေးခဲသွားစေနိုင်တဲ့ အေးစက်ပြီး ရက်စက်တဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ”</p> <p>နာရီဝက် မပြည့်ခင်မှာပင် ဟိုယွင်ကျဲ သတိပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p>သူသည် ရက်စက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို အောင်မြင်စွာ ခိုင်မာစေလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဒီနေ့ကစပြီး သူ၏ အသက်စွမ်းအားနှင့် စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်ရုံနှင့် အချိန်မရွေး ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ပြန်ကြစို့”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ကင်းစင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူသည် ‘အမည်မဲ့ ဓားသိုင်းကျမ်း’ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပထမ စာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ စာတန်း နှစ်ကြောင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။</p> <p>“နှလုံးသားထဲတွင် မိန်းမသားဟူသော အရာ မရှိလျှင်၊ ဓားသိုင်းသည် သဘာဝကျကျ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လာလိမ့်မည်…”</p> <p>“ဓားသိုင်းကျမ်းရဲ့ ပထမ စာမျက်နှာ... နှလုံးသားထဲက လူကို မေ့ပစ်လိုက်”</p> <p>“တကယ်တော့ ဒါက.. ငါ့ရင်ထဲက မဖြစ်နိုင်တဲ့ အတွေးတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ရမယ် ဆိုတာကို ပြောပြနေတာပဲ။ ဒါက အနှစ်သာရ အစစ်အမှန်ပဲ”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ ဒီနေ့မှ ပန်းတွေက ပိုနီနေသလို၊ လေက ပိုလတ်ဆတ်နေသလို၊ ဂျူနီယာညီလေး နှစ်ယောက်ကလည်း ပိုချစ်စရာ ကောင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကမ္ဘာကြီးက သာယာလိုက်တာ။</p> <p>“ရင်ထဲက ပဋိပက္ခတွေကို ဖြေရှင်းပြီးတဲ့နောက် လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အမူအရာက ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားတာလား။ တကယ့်ကို မထင်မှတ်ထားဘူး”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည် အေးစက် အလင်းဓားကို ကျောပိုးလျက် ရှေ့မှ ဦးဆောင် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>လုံထျန်းရှင်းနှင့် ချောင်ကျားရှီးတို့သည် နားမလည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ပြောနေတာတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာ သူတို့ နားမလည်ကြပေ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... နက်နဲသော ပုံတော့ ပေါက်နေသည်။</p> <p>“နေဦး”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ရုတ်တရက် လက်မြှောက်လိုက်၏။</p> <p>သူ့ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ ရက်စက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒ အမျှင်တန်းလေး တုန်ခါသွားသည်။ မူလဇာစ်မြစ်တူသော အရာတစ်ခုခုနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဟိုယွင်ကျဲ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... စောင့်ပါဦး”</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့ အနောက်မှ အပြေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>ပျံသန်း၍ မရသော ချောင်ကျားရှီး အဆင်ပြေစေရန်အတွက် လုံထျန်းရှင်းသည် ‘နဂါးလူသား ပုံစံ’ သို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လူသားပုံစံ သားရဲကောင်များအလား မြေကြီးပေါ်တွင် ပြေးလွှားသွားကြရာ ‘ချီတာ’ များထက်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ ထသွားစေသည်။</p> <p>မိုင် ဆယ်ဂဏန်း အကွာတွင်...၊</p> <p>ချိုင့်ဝှမ်း တစ်ခု အတွင်း၌...</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည် ကမ်းပါးယံရှိ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို ဓားဖြင့် ခွဲလိုက်ပြီး စုတ်ပြတ်နေသော ဓားသိုင်းကျမ်း တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိလိုက်၏။ ကျမ်းစာအုပ်ပေါ်တွင် စာတန်းတစ်တန်း ရေးထားသည်။</p> <p>“ဓားသိုင်းကျမ်း၏ ဒုတိယ စာမျက်နှာ... ‘လောကီသံယောဇဉ် ဖြတ်တောက်ရန် ဓားကို ကိုင်စွဲလော့’ ”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ရင်ထဲ လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p>ဖော်ပြမရနိုင်သည့် ၊ ဆုပ်ကိုင်မရနိုင်သော နားလည်သဘောပေါက်မှု တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် အတွေးများကို စုစည်း၍ မရသေးပေ။ မှတ်သားထားရုံသာ တတ်နိုင်သေး၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ”</p> <p>လုံထျန်းရှင်းနှင့် ချောင်ကျားရှီးတို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး အမည်မဲ့ ဓားသိုင်းကျမ်း၏ ဒုတိယ စာမျက်နှာကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဒါက ဓားသိုင်းကျမ်းရဲ့ ဒုတိယ စာမျက်နှာပဲ။ ဒါပေမဲ့... ငါ လောလောဆယ် ဘာမှ နားမလည်သေးဘူး”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျမ်းစာအုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>“လောကီသံယောဇဉ် ဖြတ်တောက်ရန် ဓားကို ကိုင်စွဲလော့ ဟုတ်လား”</p> <p>“ကြီးကျယ်ခမ်းနားလိုက်တဲ့ ရည်မှန်းချက်ပါလား”</p> <p>“လောကီသံယောဇဉ် ဆိုတာ ဒီလောက် လွယ်လွယ် ဖြတ်တောက်လို့ ရပါ့မလား”</p> <p>“ငါ စီနီယာအစ်မ ကျီဇီလင်းပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ ရှေးဟောင်း စာပေတွေထဲမှာ ပါတယ်.. ကျင့်ကြံသူ တချို့က အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွေကို ရောက်ဖို့အတွက် လူသားအဖြစ် ဝင်စားပြီး လောကီဘဝကို ဖြတ်သန်းကြတယ်တဲ့။ ‘မဟာလမ်းစဉ်’ ကို ရှာဖွေဖို့ပေါ့”</p> <p>“ဟာ... အဲဒါ စွမ်းအားလား”</p> <p>ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့ ဆွေးနွေးရင်း ပိုမို အံ့သြလာကြ၏။</p> <p>“ခွပ်...”</p> <p>ရုတ်တရက် တောင်ကမ်းပါးယံ ကွဲအက်သွားပြီး ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာသည်။</p> <p>ခြေထောက် (၂) ချောင်းသာ ပါရှိပြီး ဖားတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော ဖားလောင်းတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ ရှေ့လက်သည်း (၂) ခုက ထက်မြက်နေပြီး၊ အားကောင်းသော အမြီးတစ်ချောင်း ပါရှိသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ငါးမန်းပါးစပ်ပေါက် ပါရှိသည်။ ၎င်းသည် ဟိုယွင်ကျဲနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ချောင်ကျားရှီးကို ကိုက်ခဲရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>“ငါ့ ဂျူနီယာညီလေးကို ထိရဲတယ်ပေါ့လေ”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။</p> <p>“ဒေါင်...”</p> <p>သတ္တဝါကောင် လွင့်ထွက်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“ဟေ... မသေဘူးလား”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ အံ့သြသွားသည်။</p> <p>ကြည့်ရတာ အားနည်းမယ့်ပုံ ပေါက်နေတဲ့ ဒီနတ်ဆိုးသားရဲက တကယ်တမ်းကျတော့ ‘နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အဆင့်’ ဖြစ်နေတာကိုး။ ယုံတောင် မယုံနိုင်စရာပဲ။</p> <p>“ဒါ ‘မြေကမ္ဘာ သားရဲ’ ပဲ”</p> <p>ချောင်ကျားရှီးက ထွက်ပြေးသွားသော သတ္တဝါကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ ကျီဇီလင်း ပြောဖူးတယ်။ ဒီလို နတ်ဆိုးသားရဲတွေက မြေအောက် လိုဏ်ဂူတွေထဲမှာပဲ နေတတ်ကြတာတဲ့။ သူတို့ရဲ့ အသိုက်နားမှာ ‘သွေးကြော အားဖြည့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်’ တွေ တွေ့ရတတ်တယ်တဲ့”</p> <p>“စစ်သူကြီး အဆင့် ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ သွေးကြော အားဖြည့် ဆေးပင်လား”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ချောင်ကျားရှီးကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒါဆို သတ်ပြီး ဝင်ယူကြတာပေါ့”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည် အေးစက် အလင်းဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆောင် လိုက်ပါသွားသည်။ ချောင်ကျားရှီးနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့လည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြ၏။</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲသည် ကျောက်ဆောင် ကြားရှိ အပေါက်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက် ထွက်ပြေးသွားသည်။</p> <p>သူတို့ (၃) ဦးသည် လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး ‘ဝိညာဉ်မျက်လုံး’ များကို အသက်သွင်းကာ အတွင်းပိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရအောင် ပြုလုပ်လိုက်၏။ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားပြီးနောက် မကြာမီ ကျယ်ပြောလှသော မြေအောက် ရေပြင်ကြီး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p>ဒါက မြေပြင်အောက် မိုင်ဆယ်ဂဏန်း အနက်မှာ ရှိသော ကမ္ဘာ တစ်ခုပါလား။</p> <p>မီတာ ရာချီ မြင့်မားသော လိုဏ်ဂူ ပေါင်းများစွာ ရှိပြီး၊ မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ပြန့်သည်။ အောက်ခြေ အများစုကို ပြာလဲ့နေသော ပင်လယ်ရေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထား၏။</p> <p>ဟိုမှသည် သည်မှသည် ကျွန်းငယ်လေးများ ရှိနေပြီး၊ ထိုကျွန်းများပေါ်တွင် အထူး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ပေါက်ရောက်နေသည်။</p> <p>“ဒါက ‘လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ပန်း (၇) ပွင့်’ ၊ ဒါက ‘ဝိညာဉ်စုစည်း အသီး’ ၊ ဒါက ‘အဖြူရောင် ပန်းဆေးပင်’ ...”</p> <p>ချောင်ကျားရှီးသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော ပန်းများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်ပြီး ကျီဇီလင်းထံမှ မကြာခဏ သင်ယူလေ့လာထားသဖြင့် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“ဒီနေရာက သဘာဝ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေ စုဝေးနေတဲ့ နေရာပဲ”</p> <p>“ဟေ... မြေကမ္ဘာ သားရဲ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့... ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ အရင် စုဆောင်းကြတာပေါ့”</p> <p>သူတို့ (၃) ဦးသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာများနှင့် ‘ဝိညာဉ်ပိုးမျှင် လက်အိတ်’ များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဝိညာဉ်မြေဆီလွှာများကို ဂရုတစိုက် တူးဆွ စုဆောင်းလိုက်ကြ၏။</p> <p>ရင့်မှည့်နေသော အပင်များကို ဝမ်ဖင်းအန်းဆေးဖော်ရန်အတွက် ပေးမည်။</p> <p>နုနယ်သော အပင်များကို ကျားယွိလန်ထံ ပေးပို့ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ခင်းတွင် ပြန်လည် စိုက်ပျိုးစေမည်။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာလျှင် ဆက်လက် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒီနေရာက တော်တော် ကျယ်တယ်။ ဆေးပင်တွေ ရှာရင်း မြေကမ္ဘာ သားရဲကိုလည်း ရှာကြတာပေါ့”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>ကျန်နှစ်ယောက် သဘောတူလိုက်ကြ၏။</p> <p>...</p> <p>မြေအောက် ပင်လယ်ပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်...</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ်၊ ကျန်းကျင်းထျန်းနှင့် မြင့်မြတ်သော လေ ဓားဂိုဏ်းမှ အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အတွင်းစည်း တပည့်အချို့သည် ‘အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ဓား’ များကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရေပြင်အထက် (၃) မီတာ အမြင့်တွင် ပျံဝဲနေသော ‘ဝိညာဉ်လှေ’ ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေကြ၏။</p> <p>“ကျင်းထျန်း... ငါတို့ တာဝန် အောင်မြင်ပါ့မလား”</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ် ရှိနေသရွေ့ တာဝန်က သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ။ ဟုတ်တယ်မလား... ယွဲ့ရူ”</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်းသည် သူ့နောက်တွင် ထိုင်နေသော ပန်းပွင့်လေးကဲ့သို့ လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျီစယ်လိုသော အပြုံးများ လက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save