Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြေကမ္ဘာ သားရဲ၊ ဒါတွေအားလုံးက လှည့်ကွက်တွေချည်းပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ”</p> <p>‘ကျောက်ယွဲ့ရူ’ ဟု ခေါ်သော လှပသည့် မိန်းကလေးငယ်လေးသည် တိုးညှင်းစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ကျန်သော ဂိုဏ်းတူ မောင်နှမ (၂) ယောက်ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တင်းပိုင်ရွှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>‘အတွင်းစည်း တပည့် (၅) ယောက် ပေါင်းစည်းထားမှတော့ တာဝန် အောင်မြင်ဖို့ သေချာသလောက် ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခက်အခဲတချို့တော့ ကြုံရမှာပဲလေ။’</p> <p>'တကယ်လို့ အန္တရာယ် ကြုံလာရင်... ကျင်းထျန်း က ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်လား’</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် သည် ဘေးနားရှိ ကျန်းကျင်းထျန်း ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူက ကျောက်ယွဲ့ရူ ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>“ဟေ... ရွှယ်အာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်း သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်ပြီး တင်းပိုင်ရွှယ် ၏ ပခုံးများကို အလျင်အမြန် ကိုင်လိုက်၏။ ထို့ထက်ပို၍ ရင်းနှီးသော အပြုအမူများ လုပ်ဆောင်ရန်ပင် ကြံစည်လိုက်သေးသည်။</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။</p> <p>“ကျင်းထျန်း... ငါတို့ သဘောတူထားတာ ရှိတယ်လေ။ လက်မထပ်ရသေးခင် ငါ့အသားကို မထိပါနဲ့လို့”</p> <p>“အင်းပါ... ကိုယ် သိပါတယ်”</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်း သည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။</p> <p>‘ဟန်ဆောင်နေလိုက်တာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကလည်း မင်းကို ထိချင်လို့မှ မဟုတ်တာ။ အသုံးချချင်ရုံ သက်သက်ပဲ။ ဟား ဟား’</p> <p>ဝိညာဉ်လှေသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားသည်။</p> <p>မိုင် ဆယ်ဂဏန်း အကွာတွင်...</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ၊ ချောင်ကျားရှီး နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့သည်လည်း ရေပြင်ပေါ်တွင် ခရီးနှင်နေကြ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အများအပြား စုဆောင်းရရှိခဲ့ပြီး မြေကမ္ဘာ သားရဲ  နှင့် ဆင်တူသော နတ်ဆိုးသားရဲ အများအပြားကိုလည်း သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီ မြေကမ္ဘာ သားရဲ ကို ရှာမတွေ့တာလဲ”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အပြာရောင် ရေပြင်မှလွဲ၍ ဘာမှ မတွေ့ရပေ။</p> <p>“စောစောက ငါတို့ သတ်ခဲ့တဲ့ မြေကမ္ဘာ သားရဲတွေက နတ်ဆိုးစစ်သည် အဆင့်  တွေပဲလေ။ အဲဒီကောင်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဒါမှမဟုတ် အမျိုးတွေ ဖြစ်လောက်တယ်”</p> <p>ဟု ဟိုယွင်ကျဲ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဟုတ်သားပဲ”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့သည် မြေအောက် ပင်လယ်ပြင်၏ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာများဆီသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားကြ၏။</p> <p>...</p> <p>မိုင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်း ရှည်လျားသော ဧရာမ မြေအောက် လိုဏ်ဂူကြီး တစ်ခု အတွင်းတွင်...</p> <p>ကျယ်ပြန့်သော အပြာရောင် ရေပြင်ကြီး တစ်ခု ရှိသည်။ လိုဏ်ဂူ နံရံများတွင် မီးအိမ်ပုံစံ ‘အလင်းရောင် အသီး’  များ သီးနေသော ရှေးဟောင်း နွယ်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေပြီး မြေအောက် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် တင်းပိုင်ရွှယ်၊ ကျန်းကျင်းထျန်း၊ ကျောက်ယွဲ့ရူ နှင့် အခြား မြင့်မြတ်သော လေ ဓားဂိုဏ်း တပည့် (၂) ဦးတို့သည် ဝိညာဉ်လှေဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p>“ကြည့်စမ်း... မြေအောက် ပင်လယ်ပြင် အလယ်က ကျွန်းပေါ်မှာ ငါတို့ လိုချင်တဲ့ ‘နှစ်တစ်ထောင် မီးနဂါးသီး’  တွေ ရှိတယ်”</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်း သည် အလယ်ကျွန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အဲဒါကို စားလိုက်ရင် ‘မီးမူလစွမ်းအား’  ကို စုစည်းနိုင်ပြီး ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး တိုးလာလိမ့်မယ်”</p> <p>“သွားကြစို့... အဲဒီကို သွားကြမယ်”</p> <p>တပည့်များသည် ဝိညာဉ်လှေကို မောင်းနှင်ထွက်ခွာလိုက်ကြ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ငါးခေါင်းလူသားများ၊ ဓားရှည်ငါးများ  နှင့် ရေဘဝဲများ အပါအဝင် ပင်လယ် နတ်ဆိုးသားရဲ အများအပြား လာရောက် တားဆီးကြသော်လည်း အားလုံးက နတ်ဆိုးစစ်သည် အဆင့်များသာ ဖြစ်သဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>‘ဘုန်း...’</p> <p>လူ (၅) ယောက် အဖွဲ့သည် မီးနဂါးသီးပင် ရှိသော အပြာရောင် ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် တွဲလျားခိုနေသော မီးနဂါးသီး (၅) လုံးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကြ၏။</p> <p>“တစ်ယောက် တစ်လုံးစီပဲ”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... အောင်မြင်သွားရင် (၃) လ အတွင်း ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ရောက်နိုင်ပြီ”</p> <p>“ဝမ်းသာစရာပဲ”</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် လည်း အလွန် ပျော်ရွှင်နေ၏။</p> <p>ကျောက်ယွဲ့ရူ ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။</p> <p>“ဒီမှာ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။ သွားယူကြစို့”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူ အရင်ဆုံး လမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်။</p> <p>“ဟဲ ဟဲ... ငါ အရင် ယူမယ်”</p> <p>တပည့်တစ်ဦးသည် စိတ်လောကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး နှစ်တစ်ထောင် မီးနဂါးသီးပင် အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်... အပင်အောက်ရှိ တွင်းပေါက်ထဲမှ အရိပ်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာပြီး ထိုတပည့်၏ ခေါင်းကို ကိုက်ဖြတ်ကာ တစ်ကောင်လုံးကိုပါ မျိုချပစ်လိုက်၏။</p> <p>“အား...”</p> <p>ကျန် (၄) ယောက် ထိတ်လန့်သွားကြ၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ သာ ရှိနေလျှင်... ဒီနတ်ဆိုးသားရဲက သူ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သော မြေကမ္ဘာ သားရဲ ဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်မှာ သေချာသည်။</p> <p>‘ဝေါင်း...’</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ ‘အနိမ့်အဆင့် ကောင်းကင် ဗိုလ်ချုပ်’  အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကျန် (၄) ယောက်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာ၏။</p> <p>“မင်း... နေ့လယ်စာ ဖြစ်လိုက်တော့”</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်း သည် အခြား တပည့် တစ်ဦး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဆေးလုံး တစ်လုံး ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး မြေကမ္ဘာ သားရဲ ရှိရာဘက်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုတပည့်သည် သားရဲ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်ရှိသွားပြီး ဝါးအစား ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>“ရှင်... ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ”</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။</p> <p>“သူက ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူ မောင်နှမလေ။ ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”</p> <p>သူမ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလို့ မပြီးခင်မှာပင် ကျန်းကျင်းထျန်း သည် သူမ၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းညှစ်လိုက်ပြီး ချီစွမ်းအားများကို ချိတ်ပိတ်လိုက်၏။ တင်းပိုင်ရွှယ် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>“အင်း... အရသာ မဆိုးဘူး။ မင်းထည့်ပေးလိုက်တဲ့ ဆေးလုံးက တော်တော် စားလို့ကောင်းတာပဲ”</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောလာသည်။ ကျေနပ်အားရနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများသည် မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် လျင်မြန်စွာ ကျက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တင်းပိုင်ရွှယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p>“မဟာ မြေကမ္ဘာ သားရဲကြီး... ဒီမှာ နောက်ထပ် တစ်ယောက် ကျန်ပါသေးတယ်။ သူ့ကို ဘယ်လို စီစဉ်မလဲ မသိဘူး။ ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ဒီမိန်းမက အပျိုစင် စစ်စစ်ပါ”</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်း ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ... သူ့ကို ငါ့အတွက် ‘ကြင်ဖော်’  အဖြစ် ချန်ထားခဲ့လိုက်။ ငါတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းလိုက်ရင် အလွန် လှပတဲ့ သတ္တဝါလေးတွေ မွေးဖွားလာနိုင်တယ်”</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ ထူးဆန်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝေါ့...”</p> <p>ဒီလို ရုပ်ဆိုးပန်းဆိုး မြေကမ္ဘာ သားရဲကြီးရဲ့ ကြင်ဖော် ဖြစ်ရမယ် ဆိုသည့် အတွေးဝင်လာတာနှင့် တင်းပိုင်ရွှယ် ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ကျန်းကျင်းထျန်း ကို နာကျည်းစွာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“နင် ပြောခဲ့တဲ့ ကတိသစ္စာတွေ အကုန်လုံးက ငါ့ကို လိမ်ဖို့ သက်သက်ပဲလား”</p> <p>“ဒါပေါ့...။ ငါ တကယ် ကြိုက်တာက မိသားစုကြီးက ဆင်းသက်လာတဲ့ ယွဲ့ရူ ကိုပဲ။ မင်းနဲ့က ဟန်ဆောင် တွဲပြရုံ သက်သက်ပါ”</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်း သည် ကျောက်ယွဲ့ရူ ကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား အလွန် ရင်းနှီးနေပုံ ပေါက်နေ၏။</p> <p>“နင်... ဝေါ့...”</p> <p>ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တင်းပိုင်ရွှယ် သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်ရသည်။</p> <p>မီတာ ရာချီ မြင့်မားသော ကမ်းပါးယံ အထက်တွင်...</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ၊ လုံထျန်းရှင်း နှင့် ချောင်ကျားရှီး တို့သည် နွယ်ပင်များကို ကိုင်လျက် လျှောက်လာကြရာ အောက်ဘက် ကျွန်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“အမယ်လေး... တင်းပိုင်ရွှယ် ကံဆိုးရှာပါ့”</p> <p>“ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်ပဲ”</p> <p>ပွဲကြည့်ရင်း၊ လုံထျန်းရှင်း နှင့် ချောင်ကျားရှီးတို့ ကြိတ်၍ ရယ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အထင်မလွဲကြနဲ့။ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါနဲ့ တင်းပိုင်ရွှယ် က တရားဝင် တွဲခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို စွန့်ပစ်တယ် ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့... ငါ သေချာ စဉ်းစားပြီးပါပြီ။ ငါ့မှာ သူ့အပေါ် အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုး မရှိပါဘူး။ ကံကြမ္မာက လူတွေကို ကစားနေတယ်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ”</p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဝင်ပါကြမလား”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း မေးလိုက်ခြင်းပါ။</p> <p>“ဒါပေါ့... စောစောက ကြားတယ် မဟုတ်လား။ နှစ်တစ်ထောင် မီးနဂါးသီးပင် က မီးနဂါးသီးတွေက ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ရောက်ဖို့ အထောက်အကူ ပြုတယ်တဲ့။ အသီးတင် မကဘူး... အပင်လိုက်ပါ ယူသွားရမယ်”</p> <p>“ပြီးတော့... မြေကမ္ဘာ သားရဲ လို သတ္တဝါမျိုး နဲ့ ကျန်းကျင်းထျန်း၊ ကျောက်ယွဲ့ရူ လို လူမျိုးတွေကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်ရမယ်”</p> <p>ဟု ဟိုယွင်ကျဲက ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p>ကျန်နှစ်ယောက် သဘောတူလိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျွန်းအလယ်တွင်...</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ သည် ကျောက်ယွဲ့ရူ နှင့် တင်းပိုင်ရွှယ် တို့ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဟဲ ဟဲ... ကောင်မလေး နှစ်ယောက်စလုံး မိုက်သားပဲ။ ငါ နှစ်ယောက်စလုံးကို လိုချင်တယ်”</p> <p>“ဟင်... မဖြစ်ဘူးလေ”</p> <p>ကျောက်ယွဲ့ရူ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ကျန်းကျင်းထျန်း ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်လိုက်၏။</p> <p>“ကိုကိုထျန်း... ရှင် ကျွန်မကို စွန့်ပစ်လို့ မရဘူးလေ။ ကျွန်မတို့ အတူရှိခဲ့တဲ့ ညတွေကို မေ့သွားပြီလား”</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် စွန့်ပစ်ရက်မှာလဲ”</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ ရုတ်တရက် ကျောက်ယွဲ့ရူ ၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းညှစ်လိုက်ပြီး ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“ဟဲ ဟဲ... မိန်းမနှစ်ယောက် ပေးပြီး မီးနဂါးသီး (၅) လုံး ပြန်ရမယ် ဆိုရင်... ငါ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ကို သေချာပေါက် ရောက်မှာပဲ”</p> <p>ကျောက်ယွဲ့ရူ နှင့် တင်းပိုင်ရွှယ် တို့၏ ရွံရှာသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုပြီး မြေကမ္ဘာ သားရဲ ကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လေးစားရတဲ့ မဟာမြေကမ္ဘာ သားရဲကြီး... ဒီမိန်းမနှစ်ယောက်ကို ခင်ဗျားအတွက် ဆက်သပါတယ်”</p> <p>“ကောင်းတယ်... အရမ်း ကောင်းတယ်”</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲက  ဟားတိုက် ရယ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအချိန်၌၊ ကျန်းကျင်းထျန်း သည် တင်းပိုင်ရွှယ် နှင့် ကျောက်ယွဲ့ရူ ကို ဆက်သလိုက်၏။ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတုကြီး ဆင်မြန်းထားသော်လည်း ရင်ထဲတွင် အဆိပ်ပြင်းသော အတွေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>‘မြေကမ္ဘာ သားရဲ... မင်း ဇာတ်သိမ်းပြီသာ မှတ်။ ငါ့မိန်းမကို ထိရဲတယ်ပေါ့။ ငါ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ရောက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ ခွေးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မယ်...’</p> <p>သို့သော် ကျန်းကျင်းထျန်း စိတ်ကူးယဉ်၍ မပြီးခင်မှာပင် မြေကမ္ဘာ သားရဲ သည် ရုတ်တရက် သူ့ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာပြီး ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်း ကိုက်ဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>‘ခွပ်...’</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်း နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားသည်။</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ က သူ့ထက် ပိုရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။ ခဏလေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့တာတောင်မှ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်သည်တည်း။</p> <p>“ငါ မကျေနပ်ဘူး”</p> <p>မသေခင်လေးမှာ ကျန်းကျင်းထျန်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သေးသည်။</p> <p>“ဟီး ဟီး ဟီး... အခုတော့ မီးနဂါးသီးတွေလည်း ရပြီ၊ အလှလေး နှစ်ယောက်လည်း ရပြီ။ တကယ့် အကြီးစား ရိတ်သိမ်းမှုကြီးပါလား”</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ သည် အလင်းကွန်ရက် တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တင်းပိုင်ရွှယ် နှင့် ကျောက်ယွဲ့ရူ တို့ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်၏။</p> <p>ချီစွမ်းအားများ ချိတ်ပိတ်ခံထားရသဖြင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက် လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် တင်းပိုင်ရွှယ် ရင်ထဲ၌ နောင်တများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ဟိုတုန်းကသာ သူမ သတ္တိရှိရှိနှင့် ဟိုယွင်ကျဲ ကို ဖွင့်ပြောခဲ့လျှင်... အခုချိန် သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ရှိနေလောက်ပြီလား။</p> <p>ကံဆိုးစွာနှင့်ပင်... အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။</p> <p>သူမတို့ နှစ်ယောက်က ကမ္ဘာမတူတော့ပါ။</p> <p>“ဟူး...”</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် ကူရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save