Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါကို ဆောင်းလိုက်ပါ၊ မင်း..ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်မြှောက်ခံရလိမ့်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>~ကမ်းပါးယံအောက်ရှိ နွယ်ပင်များပေါ်တွင်...</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ၊ ချောင်ကျားရှီး နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့သည် ကျွန်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အံ့သြနေကြ၏။</p> <p>ကျန်းကျင်းထျန်းက တင်းပိုင်ရွှယ်နှင့် အခြား တပည့် (၂) ဦးအား လှည့်စားခဲ့သည်။ မြေကမ္ဘာသားရဲက ကျန်းကျင်းထျန်းအား ပြန်လည် လှည့်စားကာ လက်ဝါးကြီးအုပ်လိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>လှည့်ကွက်များ... အားလုံးမှာ လှည့်ကွက်များချည်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူတို့ (၃) ဦးသာ ဤနေရာသို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိမလာခဲ့ပါက... မြေကမ္ဘာသားရဲသည် အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိသွားမည့်သူ ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ခရု နဲ့ ကြိုးကြာ ရန်ဖြစ်နေတုန်း... တံငါသည်က အကျိုးအမြတ် ရသွားတာပေါ့။ အခုတော့ တို့အလှည့် ရောက်ပြီ”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ သည် လုံထျန်းရှင်း နှင့် ချောင်ကျားရှီး တို့၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြ၏။</p> <p>ကျွန်းပေါ်တွင်...</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလျက် တင်းပိုင်ရွှယ် နှင့် ကျောက်ယွဲ့ရူ တို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကောက်ကျစ်စွာ ရယ်လိုက်၏။</p> <p>“မလုပ်နဲ့... ငါ့ကို မထိနဲ့”</p> <p>ကျောက်ယွဲ့ရူ က လေနတ်ဘုရားမြို့တော် က မိသားစုကြီး တစ်ခုရဲ့ သမီးပင်။ ပါရမီ သိပ်မကောင်းပေမယ့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပြည့်စုံစွာ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်ပြီး ယခုလို အရှက်ခွဲခံရမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>အခုတော့ မြေကမ္ဘာ သားရဲ တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာတာ မြင်နေရပြီး၊ မကြာခင် ဖြစ်ပျက်တော့မယ့် ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို တွေးကာ အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေ၏။</p> <p>“မဟာ နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ရှင်... ရှင် သူ့ဆီကို အရင် သွားမလားဟင်”</p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ကျောက်ယွဲ့ရူ သည် ဘေးနားရှိ တင်းပိုင်ရွှယ် ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို လွှဲချရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>“နင်... အရှက်မရှိလိုက်တာ”</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် သည် ကျောက်ယွဲ့ရူ ကို အေးစက်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုကြီး တစ်ခုရဲ့ သခင်မလေးက ဒီလောက်ထိ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့မိပေ။</p> <p>“မရဘူး... ငါက မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ပိုကြိုက်တယ်။ အပေါ်ယံ ကြည့်ရင်တော့ အပြစ်ကင်းစင်မယ့်ပုံ ပေါက်ပေမယ့်... တကယ်တမ်းကျတော့ လုံးဝ အပြစ်မကင်းတဲ့ မိန်းမမျိုးလေ။ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းကနေ စလိုက်မယ်... ဟဲ ဟဲ”</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး ကျောက်ယွဲ့ရူ ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။</p> <p>“အား...”</p> <p>ကျောက်ယွဲ့ရူ ၏ ပါးစပ်မှ အော်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မဖော်ပြနိုင်သော ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ မကြာမီ သူမလည်း ထိုကံကြမ္မာဆိုးနှင့် ကြုံရတော့မည်ကို တွေးမိပြီး မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားရသည်။</p> <p>‘ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...’</p> <p>လေးလံသော အရာဝတ္ထုများ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သံ (၃) သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ၊ ကျောက်ယွဲ့ရူ နှင့် တင်းပိုင်ရွှယ် တို့ အသံကြားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ဟိုယွင်ကျဲ၊ လုံထျန်းရှင်း နှင့် ချောင်ကျားရှီး တို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ ဆင်းသက်လိုက်သော နေရာရှိ မာကျောသော ကျောက်သားများတွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွား၏။</p> <p>“မင်းတို့...”</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ သည် ဟိုယွင်ကျဲ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးအိမ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>ဟိုတစ်ခါက ချောင်ကျားရှီး၏ သွေးကြောစွမ်းအားကို လိုချင်၏ တိုက်ခိုက်တုန်းက ဟိုယွင်ကျဲ၏ ဓားချက်နှင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရတာကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိနေပါသည်။</p> <p> အချိန်မီ မပြေးခဲ့လျှင် သူ သေနေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တင်းပိုင်ရွှယ် မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ရှင်က ဟိုယွင်ကျဲ မဟုတ်လား။ မြန်မြန်... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး။ ကယ်ပေးရင် ရှင့်ကို တစ်သက်လုံး ပြုစုပါ့မယ်။ တခြား မိန်းမတွေ မသိတာတွေ အကုန်လုံး ကျွန်မ သိတယ်”</p> <p>ရေနစ်နေသူက ကောက်ရိုးမျှင်ကို လှမ်းဆွဲသကဲ့သို့ ကျောက်ယွဲ့ရူ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... ယုတ်မာတဲ့ မိန်းမ”</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ သည် ကျောက်ယွဲ့ရူ ကို တန်းခနဲ မျိုချပစ်လိုက်၏။ သူမ၏ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားဖြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“နဂါးအကြေးခွံ ချပ်ဝတ်”</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ ၏ အရေပြားပေါ်တွင် မာကျောသော နဂါးအကြေးခွံများ လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အေးစက်သော သတ္တုရောင် တောက်ပနေ၏။</p> <p>သို့သော် စွမ်းအား မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသဖြင့် တင်းပိုင်ရွှယ် ကိုပါ မျိုချရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ဘာမှ မပြောပေ။ သို့သော် သူ့လက်ထဲရှိ ‘အေးစက် အလင်းဓား’  သည် ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>‘ချွင်...’</p> <p>အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ဝေဝါးသွားသည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထက်မြက်ဆုံး ရတနာဓား တစ်လက် အလား ဟိုယွင်ကျဲ ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်ထင်ဟပ်နေပြီး၊ သူ့ကို အလွန် အေးစက် တည်ငြိမ်နေစေ၏။</p> <p>‘ရွှပ်...’</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ လှမ်းလိုက်သော လက်သည်းကြီး ပြတ်ထွက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p>“စွမ်းလိုက်တာ...”</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် သည် ဟိုယွင်ကျဲ ကို ကြည့်ရင်း အံ့သြနေမ်ိ၏။</p> <p> </p> <p>‘ နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တုန်းကနဲ့ ယှဉ်ရင် သူ အများကြီး ပိုသန်မာလာပါလား။</p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ‘အနိမ့်အဆင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်’  ရဲ့ လက်သည်းကို ဖြတ်ပစ်နိုင်တယ်တဲ့လား။ ’</p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း...”</p> <p>မြေကမ္ဘာ သားရဲ သည် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သဖြင့် လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် ပြတ်ထွက်သွားသော လက်သည်းမှတဆင့် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားကာ လှုပ်ရှားမရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်ပြီး ရေခဲများကို ခွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>သို့သော် တောက်ပပြီး အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ မြေကမ္ဘာ သားရဲ ၏ ခေါင်းသည် ကောင်းကင်သို့ မြောက်တက်သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။</p> <p>‘ချွင်...’</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။ သူ့မျက်နှာထားသည် ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည်။</p> <p>‘ရက်စက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒ’ ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ မိုယင်၊ မူရူရွှယ် တို့ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်လျှင် မမီသေးသော်ငြား... သာမန် အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများကိုမူ ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ခုတ်ထစ်ပစ်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေတင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့သည် တင်းပိုင်ရွှယ် ကို ချည်နှောင်ထားသော ပိုက်ကွန်များကို ဆွဲဖြတ်ပေးလိုက်ပြီး ချိတ်ပိတ်ထားသော စွမ်းအားများကို ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>သို့သော် ဟိုယွင်ကျဲ က သူမဘက်ကို ကျောပေးထားပြီး မြေကမ္ဘာ သားရဲ အလောင်းဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း တင်းပိုင်ရွှယ် ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>လေထုက အနည်းငယ် လေးလံနေ၏။</p> <p>ချောင်ကျားရှီး နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့ နှစ်ယောက်သား နေရခက်စွာဖြင့် ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။</p> <p>“မင်း သွားသင့်ပြီ”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဟိုယွင်ကျဲ သည် သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းဘက်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အဲဒီလမ်းကြောင်း တစ်လျှောက်လုံးကို ငါတို့ ညီအစ်ကို (၃) ယောက် ရှင်းလင်းထားပြီးပြီ။ အလယ်အလတ်အဆင့် နတ်ဆိုးစစ်သည် အထက် သားရဲကောင်တွေ မရှိတော့ဘူး”</p> <p>ငါ့ကို သွားခိုင်းနေတာလား။</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် မျက်နှာ ညှိုးငယ်သွားသည်။</p> <p>သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ မြေကြီးပေါ်တွင် ကျနေသော အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ဓားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ဘယ်က စပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ခေါင်းပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် ဦးချိုပုံစံ ဦးထုပ်ကို မော့ကြည့်ရင်း ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အစ်ကိုကြီးဟို... ကျွန်မ...”</p> <p>“ဘာမှ မပြောပါနဲ့တော့”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ သည် တင်းပိုင်ရွှယ် ကို ကျောပေးထားဆဲပင်။ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော နွယ်ပင်များကို မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>‘ဒီနေရာက ရှုခင်းတွေက ငါ ‘စိတ်ကူးယဉ် နယ်ပယ်’  ထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတာတွေနဲ့ တော်တော် တူတာပဲ။ အကုန်လုံးက စိမ်းလန်းနေတာပဲ။ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရလောက်အောင်ကို စိမ်းလန်းနေတာ’</p> <p>မြေအောက် ကမ္ဘာ၊ စိမ်းပြာရောင် ပင်လယ်ရေ၊ အစိမ်းရောင် နွယ်ပင်တွေ၊ ကျွန်းပေါ်က နှစ်တစ်ထောင် မီးနဂါးသီးပင်။</p> <p>အရာအားလုံးက အစိမ်းရောင်တွေချည်းပဲ။</p> <p>ဟုတ်တယ်... အရမ်း ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တာပေါ့။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်ပြီး ရယ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက်.. ခေါင်းပေါ်မှ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တင်းပိုင်ရွှယ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှု အရိပ်အယောင်များ ရောထွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒီဦးထုပ်ကို ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ။ သူက ငါ့ကို ‘ကြံ့ကြံ့ခံပါ’  လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အခုတော့ ငါ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဆိုတော့... ဒီဦးထုပ်က တကယ် အသုံးဝင်ခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့... ဒါကို မင်းကို ပေးလိုက်မယ်”</p> <p>သူ လျှောက်လာပြီး လူတိုင်း၏ အံ့သြနေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် အစိမ်းရောင် ဦးချိုပုံစံ ဦးထုပ်ကို တင်းပိုင်ရွှယ် ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဆောင်းပေးလိုက်၏။</p> <p>သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း ဟိုယွင်ကျဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကို ဆောင်းလိုက်ပါ... မင်း ဘုရင်တစ်ပါး အဖြစ် ဘိသိက်မြှောက်ခံရလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းမှာ အဆုံးအစမဲ့ စွမ်းအားတွေ၊ အလားအလာတွေ ပိုင်ဆိုင်လာပြီး အမှောင်ရိပ်ထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး... ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်ကြစို့”</p> <p>ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ချောင်ကျားရှီး နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့သည် ဖြစ်ပျက်သမျှ အားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p>သူတို့ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>နောက်ကွယ်တွင်...</p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ‘ပျော်ရွှင်ခြင်း ရေ’  ကို သောက်ရင်း ‘ကောင်းကင်မေးမြန်း ကြေးမုံပြင်’  ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟိုယွင်ကျဲ က တင်းပိုင်ရွှယ် ကို အစိမ်းရောင် ဦးထုပ် ဆောင်းပေးနေသည်ကို အံကိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>‘ဖူး...’</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ပါးစပ်ထဲမှ ရေများ ပန်းထွက်ကုန်သည်။</p> <p>“ရှယ်ပဲကွာ...”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ထိုစကားသာ ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>အစိမ်းရောင် ဦးချိုပုံစံ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်ရင် ဘုရင်တစ်ပါး အဖြစ် ဘိသိက်မြှောက်ခံရမယ်၊ အဆုံးအစမဲ့ စွမ်းအားတွေ ရလာမယ်၊ ပြီးတော့ အမှောင်ရိပ်ထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်မယ် ဟုတ်လား။</p> <p>ယွင်ကျဲ... မင်းရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေက ငါ လိုက်မမီနိုင်အောင် ကောင်းလွန်းပါတယ်ကွာ။</p> <p>ယဲ့ဖုန်း မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ တစ်ခုခုကို အကြီးအကျယ် နားလည်မှု လွဲနေပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>မြေအောက် ကမ္ဘာရှိ ကျွန်းပေါ်တွင်...</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် သည် သူမရှေ့ရှိ ဟိုယွင်ကျဲ ကို ချစ်ခင်စုံမက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဦးထုပ်ကို ပြင်ဆောင်းလိုက်ရာ သူ့ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို ရလိုက်သဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါကို ဆောင်းထားရင်... တကယ်ပဲ စွမ်းအားတွေ ရလာမှာလားဟင်”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ ပြန်မဖြေပေ။</p> <p>သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ စကားပြောစရာ မလိုဘဲ အဓိပ္ပာယ် ရှင်းလင်းနေသည်။</p> <p>ဒါက “နှင်လွှတ်ခြင်း” ပါပင်။</p> <p>တင်းပိုင်ရွှယ် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်၏။ ဦးထုပ်ကို သေချာ ပြင်ဆောင်းလိုက်ပြီး ဟိုယွင်ကျဲ ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုဟို... ရှင် ကျွန်မကို အထင်သေးနေမယ် ဆိုတာ သိပါတယ်။ စိတ်ပျက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ရွံရှာတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ ကြိုးစားပါ့မယ်။ တစ်နေ့ကျရင်...</p> <p>... ကျွန်မ ရှင့်ခြေရာနောက်ကို ထပ်ပြီး လိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ ပြတ်ပြတ်သားသား လှည့်ထွက်လိုက်၏။ မျက်ရည်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။</p> <p>‘တောက်...’</p> <p>မျက်ရည်ပေါက်များ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားချိန်တွင် တင်းပိုင်ရွှယ် သည် ဓားပျံစီး၍ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်၏။ ကျက်သရေရှိသော်လည်း အထီးကျန် ဆွေးမြေ့ဖွယ် ကောင်းသော ကျောပြင်တစ်ခုကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ကျယ်ပြောလှသော ကျွန်းပေါ်တွင် ဟိုယွင်ကျဲ၊ လုံထျန်းရှင်း နှင့် ချောင်ကျားရှီး တို့ (၃) ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>‘ဝုန်း...’</p> <p>လှိုင်းလုံးများ ကမ်းခြေကို ရိုက်ခတ်ပြီး ရေစက်များ ဖြာထွက်သွားသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တင်းပိုင်ရွှယ် ၏ နှလုံးသား ကွဲကြေသွားသလိုပါပင်…။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save