Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှုမိသားစု၏ မဟာတန်ခိုးရှင် သုံးပါး၊ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“မဟုတ်ဘူး... သူတို့ သေသွားပြီ”</p> <p>ပင်လယ်လူသား ခေါင်းဆောင်ကြီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။</p> <p>“သတ္တိရှင် လမ်းကြောင်းပေါ်က အန္တရာယ်တွေ အကုန်လုံးက အစစ်အမှန်တွေချည်းပဲ။ ဒါ စိတ်ကူးယဉ် နယ်ပယ် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့... ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ‘ဘိုးဘေး သစ်ပင်’  ဆီကို ပြန်ရောက်သွားကြတယ်။ (၁၀) လ ကြာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးရင် အတိတ်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့အတူ ပြန်လည် မွေးဖွားလာနိုင်တယ်”</p> <p>“အံ့သြစရာ ကောင်းလိုက်တဲ့ ပါရမီပါလား”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲနှင့် အခြားသူများ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။</p> <p>‘ကြည့်ရတာ သတ္တိရှင် လမ်းကြောင်းပေါ်က အန္တရာယ်တွေက အစစ်အမှန်တွေ ဖြစ်နေတာကိုး။ တကယ်လို့ လမ်းပေါ်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရင်... ငါတို့ တကယ် အသက်ဆုံးရှုံးရမှာပေါ့။</p> <p>ကံကောင်းလို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာ။’,</p> <p>မကြာမီ ပင်လယ်လူသား အားကြီးမောင်းသန်များသည် ငါးကြီး အကောင် (၁၀၀) ကို ယဇ်ပလ္လင် အနီးသို့ သယ်ဆောင်လာကြ၏။ အလျင်အမြန် သန့်စင်လိုက်ပြီး မီးပုံပွဲ ကျင်းပကာ ငါးကင်ကြ၏။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးနဂါးသီးများကို အပိုင်းပိုင်း လှီးဖြတ်ပြီး အရောင်တင်ထားသော အရိုးပန်းကန်ပြားများပေါ်တွင် ထည့်ကာ ဟိုယွင်ကျဲတို့ ရှေ့သို့ လာချပေးသည်။</p> <p>ထို့အပြင် အဖြူရောင် အနှစ်ရည် ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p>“နတ်ဘုရား ပူဇော်သက္ကာ အသီးရဲ့ မီးတောက်က အရမ်း ပြင်းထန်တယ်။ ဒီအနှစ်ရည်နဲ့ တွဲစားမှ မီးတောက်ကို ဖြေလျော့ပေးပြီး ပြီးပြည့်စုံစွာ စုပ်ယူနိုင်မှာ”</p> <p>ဟု ပင်လယ်လူသား မိန်းကလေးက မိတ်ဆက်ပေးလာပါသည်။</p> <p>“တိုက်ရိုက် စားလို့ မရဘူးလား”</p> <p>လုံထျန်းရှင်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>မိန်းကလေးက သူ့စကားအား ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆို သေသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဟေ...”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“နတ်ဘုရား ပူဇော်သက္ကာ အသီးရဲ့ မီးတောက်စွမ်းအားက အရမ်း ပြင်းထန်တယ်။ အနှစ်ရည် မပါဘဲ စားလိုက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ ပေါက်ကွဲပြီး သေဆုံးဖို့ များတယ်”</p> <p>မိန်းကလေး ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>“သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်း၍ ပင်လယ်လူသားတွေနှင့် သိကျွမ်းပြီး ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိလိုက်ရခြင်းတည်း။ မဟုတ်လျှင် မီးနဂါးသီးကို ဒီတိုင်း စားမိပြီး အဆင့်တက်ဖို့ နေနေသာသာ အသက်အန္တရာယ်ပါ ကြုံရနိုင်သည်။</p> <p>“ဒီ အဖြူရောင် အနှစ်ရည်က ဘာလဲ”</p> <p>ဟု ချောင်ကျားရှီး ဘေးမှ ဝင်မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါက မီးနဂါးသီးပင်ရဲ့ အစေးလေ”</p> <p>မိန်းကလေးက ကျောက်နံရံပေါ်တွင် တွားသွားပေါက်ရောက်နေသော နှစ်တစ်ထောင် မီးနဂါးသီးပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>“သြော်... အဲဒီလိုလား”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲနှင့် အခြားသူများ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားကြ၏။</p> <p>ကြည့်ရတာ သူတို့ ပြန်ရောက်လျှင် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မီးနဂါးသီး အစေ့ (၅) စေ့ကို စိုက်ပျိုးပြီး အပင်ရှင်သန်လာအောင် လုပ်ရမည်။</p> <p>ပြီးမှ အပင်က ထွက်သော အစေးနှင့် မီးနဂါးသီးကို တွဲစားလျှင် မီးတောက် ပေါက်ကွဲတာကို ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး အန္တရာယ်ကင်းကင်း အဆင့်တက်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီ ငါးကင်များ ကျက်သွား၏။</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲတို့သည် မီးနဂါးသီး အပိုင်းအစများနှင့် မွှေးကြိုင်သော ငါးကင်များကို စားသုံးလိုက်ရာ ဒေသထွက် အစားအစာများသည် ထူးခြားပြီး အရသာရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>“ကကြစို့”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပင်လယ်လူသား ခေါင်းဆောင်ကြီးက လူတိုင်းကို မီးပုံပွဲ ဘေးတွင် စုရုံးစေပြီး ‘လက်ခုပ်တီး အက’  ကို စတင် ကခုန်စေ၏။</p> <p>ပင်လယ်လူသား မိန်းကလေးသည် ဟိုယွင်ကျဲကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြပြီး အကထဲ ဝင်ပါရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကကြတာပေါ့။ ကိုယ်မရှက်သရွေ့... ရှက်ရမှာက သူများတွေပဲ”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး မတတ်သာဘဲ ဝင်ကလိုက်ရ၏။</p> <p>မကြာမီ နေ့တစ်ဝက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>ဝလင်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့ (၃) ဦးသည် ပင်လယ်လူသားများ ပေးအပ်သော လက်ဆောင်များစွာကို လက်ခံ ရရှိခဲ့ပြီး ကျောက်နံရံ လမ်းကြောင်းမှတဆင့် ပြန်လည် ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။</p> <p>တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>သူတို့ (၃) ဦး နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့် ရင်းနှီးနေသော လေထုကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူတို့ (၃) ဦးသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ဗိုက်ကားနေအောင် စားထားသော ဗိုက်များကို ပုတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“ဗိုက်ကားနေပြီ”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်တစ်ထောင် မီးနဂါးသီးတွေ အများကြီး စားထားမိ၍ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်နေပြီး ‘ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့်’ ကို ချိုးဖျက်တော့မလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေး လုံ... မင်း အဆင့်တက်တော့မလို့လား”</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။</p> <p>‘ဒီအချိန်က အဆင့်တက်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ အချိန် မဟုတ်သေးဘူးလေ။’</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော် ထိန်းထားနိုင်ပါသေးတယ်။ ဂိုဏ်းကို အရင် ပြန်ကြတာပေါ့။ ‘ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်း’  နားမှာ အဆင့်တက်ရင် အောင်မြင်နိုင်ချေ (၁၀) ရာခိုင်နှုန်း ပိုများမယ်လို့ ခံစားရတယ်”</p> <p>လုံထျန်းရှင်း သည် ‘နဂါးသွေးမျိုးဆက် အသွင်ပြောင်း’ပုံစံ သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်၊ ချောင်ကျားရှီး ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် သယ်သွားပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် မြင်းစီးသိုင်းကွက်ဟန် ယူလိုက်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>ဆယ်ဆကျော်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဆံပင်များ ထောင်ထလာပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လုံထျန်းရှင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မ,တင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။</p> <p>‘ရွှစ်...’</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ လည်း ဓားပျံစီးပြီး လိုက်ပါသွား၏။</p> <p>အရှိန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းနေသော ချောင်ကျားရှီးကို ကြည့်ရင်း ဟိုယွင်ကျဲ အံ့သြနေမိသည်။</p> <p>“ကျားရှီး... မင်း တကယ် ပျံနိုင်နေပြီပဲ။ မြင်ရတာ ထူးဆန်းနေတုန်းပဲကွာ”</p> <p>“ဟား ဟား... ကျွန်တော်လည်း အရင်က မသိခဲ့ဘူး။ အရှိန်အဝါ (၁၀) ဆ ကျော်သွားရင် ပျံလို့ ရမယ် ဆိုတာ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့် အရှိန်ကလည်း တော်တော် မြန်သားပဲ”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ (၃) ဦးသည် အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြူခိုးဂိုဏ်း  ဆီသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားကြ၏။</p> <p>*</p> <p> </p> <p>နောက်ကွယ်တွင်...</p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ပြန်ရောက်လာသော တပည့် (၃) ဦးကို ကြည့်လိုက်၊ ရွှေယန်မြို့တော် အပျက်အစီးများ  ပေါ်တွင် အသစ်တည်ဆောက်ထားသော ခန်းမဆောင်ကြီးများကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် အလွန် ကျေနပ်အားရနေသည်။</p> <p>“တပည့်တွေကလည်း ကြိုးစားကျင့်ကြံကြတယ်။ ဂိုဏ်းကိစ္စတွေကလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေတယ်။ အရမ်း ကောင်းတယ်”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးပုံဖော်နေ၏။</p> <p>...</p> <p>*</p> <p> </p> <p>မြူခိုးဂိုဏ်းနှင့် မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာတွင်...</p> <p>မိုင် (၁၀၀၀) ကျော် ရှည်လျားသော ဧရာမ မြို့တော်ကြီး တစ်ခု ရှိသည်။ အတွင်းတွင် ‘အသေးစား’  ၊ ‘အလယ်အလတ်စား’  နှင့် ‘အလတ်စား’  ဝိညာဉ်သွေးကြော ပေါင်းများစွာ ရှိပြီး သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အံ့မခန်း ကြီးမားသော ‘အကြီးစား ဝိညာဉ်သွေးကြော’  တစ်ခု ရှိသည်။</p> <p>ဤနေရာကား... ‘လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော်’  ၏ မြို့တော်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>*</p> <p> </p> <p>‘လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် မြို့တော်။</p> <p>ဒါက မြို့တော်၏ နာမည်အပြည့်အစုံ ဖြစ်ပေမယ့်၊ လူအများစုကတော့ ‘တော်ဝင်မြို့တော်’  သို့မဟုတ် ‘မြို့တော်’ဟုသာ ခေါ်ကြ၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှုဟွာမို  သည် ရှေးဟောင်း မျှော်စင် တစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိပြီး၊ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော်  တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ရိုသေစွာ တင်ပြနေသည်။</p> <p>“သြော်... မင်း ပြောချင်တာက မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းစောင့်ရှောက်သူ ဟူဖေးဖေး  က ‘မူလနတ်ဘုရား အဆင့်’  နဲ့ အကန့်အသတ်မရှိ နီးကပ်တဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား”</p> <p>စေတီပေါ်မှ သန်မာထွားကြိုင်းသော အသံ တစ်ခု ဆင်းသက်လာ၏။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>ရှုဟွာမို အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ပြောပုံအရ ဆိုရင်... အဲဒီ အမျိုးသမီး နောက်ဆုံး ထုတ်သုံးလိုက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက မဟာတန်ခိုးရှင် အဆင့်  ကို ရောက်နေပြီ။ မင်း သတိမထားမိလိုက်ရုံပဲ”</p> <p>အနည်းငယ် အေးစက်သော နောက်ထပ် အသံ တစ်ခု စေတီအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ရှုဟွာမို လန့်ဖျပ်သွားသည်။</p> <p>ဒီဘိုးဘေး (၂) ယောက် ပြောပုံအရ ဆိုရင်... ဟူဖေးဖေး က မူလနတ်ဘုရား အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။</p> <p>ဒါကြောင့် သူ လုံးဝ ပြန်မခုခံနိုင်ဘဲ အဖိနှိပ်ခံလိုက်ရတာကိုး။</p> <p>ထို့နောက် တတိယမြောက် အိုမင်းပြီး အက်ကွဲနေသော အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“လောလောဆယ် ဒီကိစ္စကို ခေါင်းထဲ မထည့်နဲ့ဦး။ အရေးအကြီးဆုံးက စောင့်ဆိုင်းဖို့ပဲ”</p> <p>“စောင့်ဆိုင်းဖို့ ဟုတ်လား”</p> <p>ရှုဟွာမို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ရှုမိသားစု ဆိုတာ မြို့တော်၏ ထိပ်တန်း မိသားစုကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင် (၃) ပါးတောင် ရှိ၏။ ထိုအထဲက အသန်မာဆုံး ဖြစ်သော အဘိုးအို အသံပိုင်ရှင် ဆိုလျှင် သာမန် မူလနတ်ဘုရား အဆင့်တွေကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖိနှိပ်နိုင်သည်။</p> <p>ကျန်တဲ့ ဘိုးဘေး (၂) ယောက်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် မြူခိုးဂိုဏ်းကို ပြားပြားဝပ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရမည်။ ဘာကြောင့် ဟူဖေးဖေးကို နည်းနည်း စိုးရိမ်နေပုံ ပေါက်နေရသည်နည်း။</p> <p>“ဟွန်း... မင်းက ငါတို့ ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p>သန်မာထွားကြိုင်းသော အသံပိုင်ရှင်က ရှုဟွာမို ၏ အတွေးကို ဖတ်မိသကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်တော်.. မထင်ရဲပါဘူး”</p> <p>ရှုဟွာမို နဖူးကို မြေကြီးနှင့် ထိသည်အထိ ဦးညွှတ်လိုက်၏။</p> <p>“ငါတို့က ‘ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေး’  ကို စောင့်နေတာ”</p> <p>အိုမင်းသော အသံက ထပ်ပြောလာသည်။</p> <p>“တော်ဝင် ဘိုးဘေးကြီး  ‘ဟင်းလင်းပြင် ဖြိုခွင်း အဆင့်’  ကို တက်လှမ်းဖို့ သေချာနေပြီ။ မကြာခင် ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေးကြီး ရောက်လာတော့မယ်။ ဒီအချိန်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် အတွင်းက မူလနတ်ဘုရား အဆင့်တွေ အကုန်လုံး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေကြတယ်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွေလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားဖြည့်နေကြတယ်။ အားလုံးက အဲဒီ ကပ်ဘေးကြီးကို စောင့်နေကြတာ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှုဟွာမို သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဘိုးဘေး (၃) ပါးလုံးက ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေးကြီး ပြီးသွားမှ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာပြီး နေရာထိုင်ခင်း ခိုင်မာသွားမှ မြူခိုးဂိုဏ်းကို ရှင်းပစ်မယ်လို့ ရည်ရွယ်ထားတာကိုး”</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ ရှုဟွာမို ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွား၏။</p> <p>ခဏလောက် သည်းခံလိုက်ရုံပါပဲ။ ပြီးရင် မြူခိုးဂိုဏ်းကို ကိုယ်တိုင် သွားပြီး သိက္ခာပြန်ဆယ်လို့ ရပြီ။</p> <p>“ကဲ... မင်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ”</p> <p>အိုမင်းသော အသံက စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ပြီးတော့... ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေးကြီး နီးလာပြီ။ မင်းလည်း ‘မဟာဆရာသခင် အဆင့်’  ကို ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းထားပြီပဲ။ သေချာ ပြင်ဆင်ထား။ အဆင့်တက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရကောင်း ရနိုင်တယ်”</p> <p>“ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။ လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး”</p> <p>ရှုဟွာမို အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>သူ ထွက်သွားပြီးနောက် စေတီတော် အတွင်း၌ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင် (၃) ပါး၏ တီးတိုး ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဟင်းလင်းပြင် ဖြိုခွင်း အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး မွေးဖွားလာမယ်။ ‘ရှေးဟောင်း သူတော်စင်’  တစ်ပါး ဆင်းသက်လာမယ်။ ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေးကြီး အတွင်းမှာ ငါတို့လည်း ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အဆင့် (၁) ဆင့်၊ (၂) ဆင့်လောက် တက်နိုင်ကောင်း တက်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက တစ်သက်မှာ တစ်ခါ ကြုံရခဲတယ်။ ငါတို့ ကံတရားက တကယ် ကောင်းတာပဲ”</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ ရှုမိသားစု ဘက်မှာ ရှိနေတာကိုး”</p> <p>...</p> <p>မြူခိုးဂိုဏ်းမှာမူ၊</p> <p>ဟိုယွင်ကျဲ၊ လုံထျန်းရှင်း နှင့် ချောင်ကျားရှီး တို့သည် လွမ်းဆွတ်နေရသော မြူခိုးတောင်ထိပ်  ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သည့် နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save