Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နီရှန် နန်းတော်သို့ အလည်တစ်ခေါက်၊ လမ်းညွှန်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ချောင်ကျားရှီး  တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>သူ့ရှေ့မှ စာအုပ်သည် အလွန် သစ်လွင်နေပြီး၊ မင်သားများပင် မခြောက်သေးပေ။</p> <p> ပြီးတော့... ဒါတွေက ယဲ့ဖုန်းရဲ့ လက်ရေးတွေပင်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စစ်သူကြီး အခန်းကဏ္ဍ  အပြည့်အစုံကို ရထားတာလဲ”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး.. ရှေးဟောင်း စာအုပ်ကို ကောက်ယူပြီး လှန်လှော ကြည့်ရှုရင်း ပိုမို အံ့သြလာသည်။</p> <p>ငါက ဂိုဏ်းချုပ်ကို မပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်စဉ်တောင် မပေးရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြိုသိနေရတာလဲ။</p> <p>ဒါ နတ်မျက်စိနဲ့ ကြိုမြင်တာများလား။</p> <p>ချောင်ကျားရှီး ပိုပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>“ဒီလောကကြီးမှာ ဒီဂိုဏ်းချုပ် မလုပ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး။ တချို့ကိစ္စတွေက ယုံနိုင်စရာ မရှိဘူး ဆိုပေမယ့်၊ အံ့သြမနေဘဲ အေးဆေး လက်ခံလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း မျက်နှာသေဖြင့် ဘလိုင်းကြီး လိမ်ညာ လေလုံးထွားလိုက်၏။</p> <p>ချောင်ကျားရှီး ကတော့ အဟုတ်ကြီး မှတ်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ကျမ်းစာအုပ်ကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော် ကျင့်စဉ်ကို အလွတ်ရတာနဲ့ ဒီစာအုပ်ကို ပြန်လာပေးပါ့မယ်”</p> <p>“ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းအတွက်ပါ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူက (၂) အုပ် ရေးထားသည်လေ။ တစ်အုပ်ကို ကျီဇီလင်းဆီ ပေးပြီး သိုင်းကျမ်းဆောင် မှာ ထားခိုင်းထားသည်။</p> <p>နောက်မှ အားနေတာနှင့် နောက်ထပ် တစ်အုပ် ထပ်ရေးပြီး ချောင်ကျားရှီး ကို ပေးလိုက်ခြင်းပါ။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး အလွန် ကျေးဇူးတင်သွားသည်။ ကျင့်စဉ်ကို ယူဆောင်ပြီး ကမ်းပါးစွန်းသို့ သွားကာ အလေးအနက်ထား ဖတ်ရှုလေတော့၏။</p> <p>အတွင်းထဲတွင် ‘ချီနှင့်သွေး ဓား’နှင့် ဆင်တူသော မန္တန်အချို့ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချောင်ကျားရှီး အလွန် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။</p> <p>“ဒါတွေ ရှိရင်... ငါ့တိုက်ခိုက်မှုတွေက တစ်မျိုးတည်း ဖြစ်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ချောင်ကျားရှီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>‘ချီနှင့်သွေး ဓား’ ကဲ့သို့သော မန္တန်များ မရှိလျှင်... သူတစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်သောအခါ သန်မာသည့် ရုပ်ခန္ဓာကိုသာ အားကိုး၍ အတင်း ဝင်တိုက်ရ၏။</p> <p>ကြည့်ကောင်းသော်ငြား လက်တွေ့တွင်မူ အင်မတန် ပင်ပန်းရပါသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဧရိယာအလိုက် တိုက်ခိုက်မှုများကိုလည်း မလုပ်နိုင်ပေ။</p> <p>ရေရှည်တွင် ထိုအချက်က အားနည်းချက် တစ်ရပ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ... ‘ချီနှင့်သွေး ဓား’ နှင့် ဆင်တူသည့် မန္တန်များကို ရရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အားနည်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်ပါ၏။</p> <p> </p> <p>*</p> <p>မြူခိုးတောင်ထိပ်  ပေါ်တွင် တပည့်များသည် ဆက်လက်၍ ကြိုးစား ကျင့်ကြံနေကြသည်။</p> <p>ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့် အချို့သည် တာဝန် အသစ်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီး ‘ချီစုစည်းခြင်း စတုတ္ထအဆင့်’သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ‘အပြင်စည်း တပည့်’  အဖြစ် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>‘အတွင်းစည်း တပည့်’ စစ်ဆေးမှုကတော့ နည်းနည်း နှေးနေ၏။</p> <p>လောလောဆယ် ဘယ်သူမှ အတွင်းစည်း တပည့် ဖြစ်မလာကြသေးပေ။</p> <p>အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်တဲ့ ‘စစ်မှန်သော တပည့်’  စစ်ဆေးမှု အတွက်ကတော့... ဒီအဆင့်မှာ မိုယင်နှင့် ဟိုယွင်ကျဲ  (၂) ယောက်သာ မျှော်လင့်ချက် ရှိကြ၏။</p> <p>“တိုးတက်မှုက နည်းနည်း နှေးနေတုန်းပဲ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ညည်းတွားရင်း ပိုမို သက်တောင့်သက်သာ ရှိမည့် အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲ အိပ်စက်လိုက်သည်။</p> <p>‘ဒေါင်...’</p> <p>တောင်ခြေမှ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ယဲ့ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ‘မြေခွေးတာ့ဟုန်’  သည် ကြက်ပေါင် တစ်ချောင်း ကိုက်လျက် တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် အနီရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျက်သရေရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။</p> <p>“ဟေ... နီရှန် နန်းတော်  သခင်မပါလား။ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က တကယ့်ကို မေ့တတ်တာပဲ။ ကျွန်မတို့ နီရှန် နန်းတော် ကို လာပြီး တပည့်တွေကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ဖိတ်ထားတာ ကြာပြီလေ။ အခုထိ တစ်ခါမှ ရောက်မလာသေးဘူး။ တကယ် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ”</p> <p>နီရှန် နန်းတော် သခင်မ သည် ယဲ့ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p>‘အသက် နည်းနည်း ကြီးနေလို့သာပေါ့... မဟုတ်ရင် ဒီနန်းတော် သခင်မက တော်တော် မိုက်မှာ’</p> <p>ယဲ့ဖုန်း သူမကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ရုပ်ရည်၊ အမူအရာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ အားလုံး ပထမတန်းစား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့...”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိပြီး နန်းတော် သခင်မက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။</p> <p>“အာ... တောင်းပန်ပါတယ်၊ စောစောက အိပ်ချင်နေလို့ အတွေးလွန်သွားတယ်”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း အရှက်ပြေအောင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ အားရင် ကျွန်မတို့ နီရှန် နန်းတော် ကို လာပြီး ဆိုးသွမ်းတဲ့ တပည့်လေးတွေကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦးလား”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတာနှင့် အပြင်ထွက်ပြီး အလှအပတွေ (အဲလေ... ရှုခင်းတွေ) ခံစားရတာ မဆိုးဘူးဟု တွေးလိုက်ပါ၏။</p> <p>*</p> <p> </p> <p>‘ရွှစ်...’</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ပြီး ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်  ၏ မြို့ဟောင်း အပိုင်း (ယခင်က အနောက်ဘက် မြို့နယ်) သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ပန်းရောင် နံရံ၊ အနီရောင် အမိုးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ရှေးဟောင်း နန်းတော်ကြီး ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဤနေရာကား... နီရှန် နန်းတော်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကြိုဆိုပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့”</p> <p>နီရှန် နန်းတော်မှ အကြီးအကဲများ၊ ကြီးကြပ်သူများ နှင့် အမျိုးသမီး တပည့်များ အားလုံး ဝဲယာ စီတန်း ရပ်နေကြ၏။ ယဲ့ဖုန်း နှင့် နန်းတော် သခင်မ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်ကြ၏။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖုန်းသည် ပန်းခင်းကြီးထဲသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ့မျက်လုံးများကို တည့်တည့် ကြည့်ထားသော်လည်း၊ မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှတဆင့် အသားအရေ ဖြူဝင်းပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ ခြေတံရှည်သော မိန်းကလေးများကို မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>“လူတွေ နီရှန် နန်းတော် မှာ မီးဖိုချောင် အလုပ်သမား ဖြစ်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားကြတာ မဆန်းပါဘူးလေ။ ဒီက အလှလေးတွေကို လာချောင်းကြတာကိုး”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p>မကြာမီ နီရှန် နန်းတော်၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌...</p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် သူ့ရှေ့တွင် တန်းစီနေသော ရာချီသည့် လှပသော အမျိုးသမီး တပည့်များကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မလုကြပါနဲ့။ တစ်ယောက်ချင်းစီ တန်းစီကြပါ”</p> <p>သူ အရင်က နီရှန် နန်းတော် သခင်မ ကို ကတိပေးထားဖူးသည်လေ။ တပည့်တွေ အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်ပေးပါ့မည်ဟူ၍။ ဒါကြောင့် ကတိဖျက်လို့ မဖြစ်ပေ။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ကျွန်မက နီရှန် နန်းတော်ရဲ့ အစ်မကြီး ‘ရွှီယွင်ပင်း’  ပါ။ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ‘ချီစုစည်းခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်’  ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်လုံးအတိုင်းအတာ နဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်ကတော့...”</p> <p>အနီရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ယဲ့ဖုန်း ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။ မျက်နှာ ရဲရဲနီနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရသည်။</p> <p>“မိတ်ဆက်စရာ မလိုပါဘူး။ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာကိုသာ ပြောပါ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လက်ကာပြကာ တားလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မ အလွန် ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ကြုံနေရပါတယ်။ အဲဒါကတော့... ကျွန်မရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ခန့်ညားချောမောတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြိုက်လား၊ မကြိုက်လား ဆိုတာ မသိရဘူး”</p> <p>ရွှီယွင်ပင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ယဲ့ဖုန်း မျက်နှာ ရဲသွားသည်။</p> <p>ခန့်ညားချောမောတဲ့ လူငယ်လေး ဆိုတာ... ငါ့ကို ပြောတာများလား။</p> <p>ထိုစဉ်၊ နီရှန် နန်းတော် သခင်မ သည် ရွှီယွင်ပင်း ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီကောင်မလေး... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ကို ဖိတ်ထားတာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ မန္တန် ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့။ ရည်းစားစကား ပြောဖို့ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>သူမ မပြောဘဲ ချန်ထားခဲ့သော စကားတစ်ခွန်း ရှိပါသေးသည်။</p> <p>‘ရည်းစားစကား ပြောမယ် ဆိုရင်တောင်... နန်းတော် သခင်မ ဖြစ်တဲ့ ငါနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ပြောရမှာ။ ညီမလေး... မင်း အလှည့် မဟုတ်သေးဘူး။ သွား တန်းစီချေ’</p> <p>ထိုစဥ်၊ ရွှီယွင်ပင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အို... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ မှားပြောမိသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ မကြာသေးမီက ‘ချီစုစည်းခြင်း နဝမအဆင့်’ကို ရောက်ဖို့ အခက်အခဲ တွေ့နေပါတယ်။ ပြီးတော့ ‘ပန်းပွင့် လွင့်ပျံ ဝတ်ရုံစအက’  မန္တန်ကို ကျင့်ကြံတဲ့အခါ...”</p> <p>မန္တန် ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက် အနေနှင့် ယဲ့ဖုန်း အများကြီး သိထားပါသည်။</p> <p>ဒီ ‘ပထမအဆင့် မန္တန်’  ဖြစ်သော ‘ပန်းပွင့် လွင့်ပျံ ဝတ်ရုံစအက’ က မြူခိုးဂိုဏ်း၏ သိုင်းကျမ်းဆောင် မှာလည်း ရှိသည်။ ယဲ့ဖုန်း က ထိုအထဲက မန္တန်တွေ အကုန်လုံးကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးသားပင်။</p> <p>ဘယ်လို နားလည်သလဲ ဆိုရင်တော့... ပိုက်ဆံ သုံးပြီးပေါ့။</p> <p>“ဒီမန္တန်က နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ စွမ်းအား လိုအပ်တယ်။ အသက်ရှူနှုန်းကို ရှည်လျားပြီး တည်ငြိမ်အောင် ပြောင်းလဲရမယ်။ ဒါမှ အဆင့်တက်နိုင်မှာ...”</p> <p>ထိုသို့၊ ယဲ့ဖုန်းက စတင် ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ရွှီယွင်ပင်း သည် ဉာဏ်အလင်း ပွင့်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ယဲ့ဖုန်း ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကာ ဖက်လိုက်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဟွန်း... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ကို ထိရဲတယ်ပေါ့လေ။ နံရံကို မျက်နှာမူပြီး (၃) ရက် ဒဏ်ပေးမယ်”</p> <p>နီရှန် နန်းတော် သခင်မ သည် ရွှီယွင်ပင်း ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ဘေးသို့ ပစ်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ယဲ့ဖုန်း သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မလှုပ်မယှက် နေနေ၏။</p> <p>“နှမြောစရာပဲ... နည်းနည်းလေး လိုတော့တာကို”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်ခန့်ညားနေပေမယ့်... ရင်ထဲမှာတော့ တော်တော် စိတ်ပျက်နေမိသည်။</p> <p>ကျေးဇူးတင်လို့ ဖက်တာလေးကိုများ... နန်းတော် သခင်မရာ။ ဘာကိစ္စ အတင်း ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်ရတာလဲ။</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ရင်ထဲ နာကျင်မိ၏။</p> <p>သို့သော် ၊ မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တစ်ယောက် အနေနှင့်... တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ နေရမည်ပင်။ ရင်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးမှုကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသော်ငြားလည်းပေါ့။</p> <p>ထို့နောက် နီရှန် နန်းတော်မှ တပည့်များ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လာရောက် မေးမြန်းကြ၏။ ယဲ့ဖုန်း သည် ပြဿနာ အားလုံးကို လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းပေးလိုက်၏။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ကျွန်မရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းပေးပါလားဟင်”</p> <p>နောက်ထပ် အမျိုးသမီး တပည့်တစ်ဦး လာမေးပြန်သည်။</p> <p>“ယောက်ျား နဲ့ မိန်းမ မထိတွေ့ရဘူး”</p> <p>နီရှန် နန်းတော် သခင်မ သည် ထိုမိန်းကလေး၏ ကော်လာကို ဆွဲပြီး ဆွဲထုတ်သွားပြန်သည်။</p> <p>ယဲ့ဖုန်းခမျာ.. ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p>*</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်၊ ကောင်းကင်ယံ အထက်..</p> <p>သွေးနီရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အဖြူရောင် မိကျောင်းခေါင်းခွံကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေ၏။ လေထဲတွင် ပျံသန်းလာပြီး နီရှန် နန်းတော်၏ တံခါးပေါက် ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ပြီးနောက် သူ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“ဒီနေရာ ဖြစ်လောက်တယ်။ နှစ်တွေ အကြာကြီး နေပြီးမှ ဒီဌာနခွဲက ဘယ်လောက် တိုးတက်လာလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ငါ့အတွက် အရည်အသွေး ကောင်းတဲ့ ‘မီးဖို’ (နှစ်ကိုယ်တူ ကိင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးပြု) တွေ လုံလောက်အောင် ထုတ်ပေးနိုင်မလား ဆိုတာ”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူ နီရှန် နန်းတော် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p>“ငါက ‘သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင်’  ဌာနခွဲရဲ့ အကြီးအကဲ ‘ဝူဝူခိုင်’  ပဲ။ လက်ရှိ နီရှန် နန်းတော် သခင်မ ဘယ်သူလဲ။ ထွက်ခဲ့စမ်း”</p> <p>ဝူဝူခိုင် သည် ရှေးဟောင်း အနီရောင် အမိန့်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>‘ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း ပဉ္စမအဆင့်’ အရှိန်အဝါများ မုန်တိုင်းအလား ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး နီရှန် နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p>ယဲ့ဖုန်း မှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးသည် ပခုံးပေါ်တွင် တောင်ကြီးနှစ်လုံး ပိနေသကဲ့သို့ လေးလံသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ဝူဝူခိုင် ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save