Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးနဂါးသီး စိုက်ပျိုးခြင်း၊ ရန်သူ ချဉ်းကပ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~နီရှန် နန်းတော် သခင်မ၊ ရွှီယွင်ပင်း နှင့် အခြားသူများသည် ရှေးဟောင်း စာအုပ်ထဲရှိ မှတ်တမ်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသ တစ်ခုတည်းမှာတင် သူမတို့လို လက်ခွဲဂိုဏ်းပေါင်း ရာချီ ရှိခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် အများစုကတော့ ပျက်စီးသွားကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင်သည် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မလှုပ်ရှားရဲသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ တည်ထောင်ထားသည့် လက်ခွဲဂိုဏ်းများမှာ ‘ထိပ်တန်းအဆင့် ဂိုဏ်း’ အဆင့်လောက်သာ ရှိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့်’ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးခန့်ကသာ စောင့်ကြပ်ထားပြီး အင်အားမှာ (၁၀၀) မှ (၂၀၀) ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိရာ အတိုင်းအတာအားဖြင့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အင်အားစုများသည် အနည်းငယ် ပို၍ သန်မာသည့် ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက လွယ်လင့်တကူ ပြိုလဲသွားတတ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ရေရှည် ရပ်တည်နိုင်စွမ်း မရှိကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှေးဟောင်း စာအုပ် မှတ်တမ်းတွေအရ... ဒီလို လက်ခွဲဂိုဏ်းတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် အမျိုးသမီး တပည့်တွေကိုပဲ လက်ခံကြတယ်။ ပြီးတော့ ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး လှပဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ တချို့ အင်အားစုတွေကျတော့ အမျိုးသား တပည့်တွေကိုပဲ လက်ခံကြတယ်။ သန်မာထွားကြိုင်းပြီး ရုပ်ရည်ချောမော တင့်တယ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူတို့ကိုလည်း မီးဖို  အဖြစ် မွေးမြူဖို့ပါပဲ”</p> <p>“ဟာ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင်... ဒီလို နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားဖြည့်နေတာလား။ ငါတို့ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသ ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေတာပဲ။ ယုတ်မာလိုက်တာ”</p> <p>မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် မိန်းကလေးများ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွားကျိုးမတတ် ကြိတ်ထားမိသည်။ လက်သီးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်သည်းများက နုနယ်သော အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်နေ၏။</p> <p>“ဒေါသထွက်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေတော့သည်။ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း ပဉ္စမအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်တာက သူ့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကိစ္စ မဟုတ်သလိုမျိုး အေးဆေးတည်ငြိမ်နေ၏။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နီရှန် နန်းတော် သခင်မ နှင့် အခြားသူများ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။</p> <p>‘သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ဆိုတာ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင်တွေ ရှိတဲ့ ကြယ်သုံးပွင့် အင်အားစုကြီးလေ။ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော်  တောင် မီးစနဲ့ မကစားရဲဘူး။ ဘာလို့ ယဲ့ဖုန်း က ဒီလောက် အေးဆေးနေရတာလဲ။</p> <p>သူလည်း မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင် ဖြစ်နေလို့များလား။’</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ရှင် ကျွန်မတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးရမယ်နော်”</p> <p>နီရှန် နန်းတော် သခင်မ သည် ချက်ချင်းပင် ယဲ့ဖုန်း ရှေ့၌ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အကူအညီ တောင်းခံလိုက်တော့၏။</p> <p>ယဲ့ဖုန်း မရှိလျှင်... နီရှန် နန်းတော် ရဲ့ အင်အားလောက်နှင့် သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် လို ဧရာမ အဖွဲ့အစည်းကြီးကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>“နီရှန် နန်းတော် ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ရဲ့ အင်အားစု တစ်ခုပဲ။ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ဆိုတာကလည်း ကျွန်တော်တို့ မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ လက်အောက်ခံ မြို့တော်လေ။ ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက် အနေနဲ့... သူများတွေ ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ် လာတက်နင်းတာကို ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်၏။</p> <p>“ဒီနေ့ကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်ပြန်တော့မယ်”</p> <p>‘ရွှစ်...’</p> <p>သူ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>နီရှန် နန်းတော်မှ လူများသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>“သခင်မ... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က တကယ်ပဲ ကျွန်မတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးပါ့မလား”</p> <p>မိန်းကလေး တပည့်များ အလွန် စိုးရိမ်နေကြ၏။ အရေးကြုံလာလျှင် ယဲ့ဖုန်း ကူညီပါ့မလား ဆိုတာ မသေချာပါလေ။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပြီး ကတိတည်တဲ့သူပါ။ သူ့ဘေးနားက လူတွေကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်လေ့ မရှိဘူး။ ငါတို့ နီရှန် နန်းတော် သာ မြူခိုးဂိုဏ်း အပေါ် သစ္စာရှိမယ် ဆိုရင်... သူ ဒီကိစ္စကို လစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>နန်းတော် သခင်မ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>တကယ်တမ်းကျတော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ထဲမှာ မယုံကြည်မှုတွေ ရှိနေပါသည်။</p> <p>သို့သော်၊ လူတွေကို စိတ်ငြိမ်အောင် ထိန်းဖို့အတွက် ဒီလိုပဲ ပြောရမည်ပင်။</p> <p>မြူခိုးတောင်ထိပ်...</p> <p>ယဲ့ဖုန်း သူ့နေရာတွင် ပြန်ထိုင်နေ၏။</p> <p>နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ‘ပျော်ရွှင်ခြင်း ရေ’  တစ်ခွက် သောက်လိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ စားပွဲကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘာမှ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ၊ အနီးနားရှိ ကမ်းပါးစွန်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ကျားယွိလန် နှင့် ယန်ရူယွီ တို့သည် ပေါက်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကမ်းပါးစွန်းတွင် တွင်း (၅) တွင်း တူးထားကြ၏။ တွင်းများကို အမြဲ စိုစွတ်နေစေရန် ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းမှ ရေအချို့ သွယ်ယူထားသည်။</p> <p>တွင်းများထဲတွင် နှစ်တစ်ထောင် မီးနဂါးသီးပင်  ၏ အကိုင်းအခက်များကို စိုက်ပျိုးထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>မြေအောက် ပင်လယ်ကမ္ဘာမှ မထွက်ခွာမီ ပင်လယ်လူသား ခေါင်းဆောင်ကြီးက မီးနဂါးသီးပင်မကြီးမှ အကိုင်း (၅) ကိုင်း ခုတ်ဖြတ်ပြီး ဟိုယွင်ကျဲ ကို ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုတော့ ကျားယွိလန်နှင့် ယန်ရူယွီ တို့ စိုက်ပျိုးပြီးကြလေပြီ။</p> <p>‘အသက်ဝိညာဉ် စွမ်းအား’  ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် အကိုင်း (၅) ကိုင်းစလုံး အမြစ်တွယ်ပြီး ကြီးထွားလာကြပြီ။ မကြာခင် အသီးသီးတော့မည်။</p> <p>ဆေးစွမ်းထက်မြက်မှုက မူရင်းအတိုင်း ကောင်းမွန်ပါ့မလား ဆိုတာတော့ ယဲ့ဖုန်း အာမမခံနိုင်ပေ။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ရောက်လာပြီလား။ ကျွန်မတို့ မီးနဂါးသီး အကိုင်း (၅) ကိုင်း စိုက်ပြီးပါပြီ။ အမြစ်တွယ်နေပါပြီ”</p> <p>ယန်ရူယွီ သည် ပေါက်ပြားကို ကိုင်လျက် ပြေးလာပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“တော်လိုက်တာ”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ခပ်ဖွဖွ ဆွဲလိုက်၏။ ကျားယွိလန် ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အပင်ပေါက်လေးများစွာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>ဒါတွေက မီးနဂါးသီး အတွင်းက အစေ့တွေကနေ ပေါက်လာသော အပင်တွေပင်။</p> <p>အကိုင်းဆက်တာနှင့် ယှဉ်ရင် အစေ့ကနေ စိုက်တာက ကြီးထွားနှုန်း နှေးကွေးပေမယ့်... နောက်ပိုင်းကျလျှင် နေရာအနှံ့ ရွှေ့ပြောင်း စိုက်ပျိုးလို့ ရသည်။</p> <p>ထို့ပြင်၊... အလားအလာ ပိုကောင်းလေ၏။</p> <p>...</p> <p>တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းဒေသ ၏ တောင်ဘက်၊ သဲကန္တာရ  နှင့် ကပ်လျက်တွင် ကျောက်စရစ် ကန္တာရ  တစ်ခု ရှိသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်း တစ်ဆောင် ရှိ၏။</p> <p>အတွင်း၌ ‘အနိမ့်အဆင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် ထိပ်ဆုံး’အဆင့် ရှိသော ကျားရဲတစ်ကောင် နေထိုင်ပြီး၊ မိုင် (၁၀၀) ပတ်လည် ဖြတ်သန်းသွားလာသော သက်ရှိမှန်သမျှကို စားသောက်လေ့ ရှိသည်။</p> <p>ဒီကျားနတ်ဆိုးက သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ဖွားလာတာ မဟုတ်ဘဲ၊ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ဌာနခွဲ တစ်ခု၏ ဂိတ်စောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပါချေ။</p> <p>မြေအောက် အနက်ပိုင်းတွင်...၊</p> <p>‘ကလစ်...’</p> <p>ဝိညာဉ်မီးအိမ်  တစ်လုံး ကွဲကြေသွား၏။</p> <p>မီးအိမ်စောင့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီ ရှေးဟောင်း ချပ်ဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော လူပုံစံ ရုပ်သေးရုပ် (၅) ရုပ်သည် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာကြ၏။ သူတို့နောက်တွင် မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းသာ ရှိသော ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။</p> <p>“စစ်ဆေးပြီးပြီ... ဝူဝူခိုင်  က ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် နီရှန် နန်းတော် မှာ အသတ်ခံလိုက်ရတာ။ သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ကို လက်ဖျားနဲ့ ထိရဲတယ်ပေါ့လေ။ ဟွန်း... ဒီနေ့ အဲဒီက အင်အားစုတွေ အကုန်လုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်မယ်”</p> <p>ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုသည် ခါးကိုင်းနေသော်လည်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေ၏။ ကောင်းကင်ကို ခွဲခြားပြီး မြေကြီးကို ချေမှုန်းနိုင်မည့်အလား ရင်တုန်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>“သွားကြ... ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ကို မြေလှန်ပစ်ကြ”</p> <p>အဘိုးအိုသည် ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ရှိရာဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ လူပုံစံ ရုပ်သေးရုပ် (၅) ရုပ်သည် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားကြ၏။</p> <p>အဘိုးအိုကတော့ ဆေးတံကို တစ်ဖွာ ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် အေးဆေးစွာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်များ တောက်ပနေ၏။</p> <p>...</p> <p>*</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်ဝယ်၊</p> <p>ကုန်းချင်းချိုးသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး ‘အလယ်အလတ်အဆင့် အဆောင်’  များကို အဆက်မပြတ် ပစ်ချနေသည်။ တချို့က လေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားပြီး၊ တချို့က မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ၊ တချို့က မြို့ရိုးများပေါ်တွင် ကပ်ငြိသွားကြ၏။</p> <p>မကြာမီ အဆောင် စာရွက်ပေါင်း (၁၀၀) ကျော် ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>“မြို့တော် အကာအကွယ် ဒိုင်း... ပွင့်စေ”</p> <p>ကုန်းချင်းချိုး လက်သင်္ကေတများ ဖော်ဆောင်လိုက်၏။ ‘ အစစ်အမှန်ယွမ်’  စွမ်းအားမျှင် (၁၀၀) ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အဆောင်များထဲသို့ စီးဝင်စေလိုက်၏။</p> <p>‘ဝုန်း...’</p> <p>အဆောင်များ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ရောင်စုံ အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လေထဲတွင် အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်သွားပြီး မိုင် (၅၀) အချင်းရှိသော အမိုးခုံးပုံစံ အကာအကွယ် ဒိုင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွား၏။</p> <p>အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် တံခါးပေါက် (၄) ခုကို ဖွင့်ထားသည်မှလွဲ၍ ကျန်နေရာအားလုံး ဒိုင်းဖြင့် ကာကွယ်ထားသည်။ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း တတိယအဆင့် အောက် မည်သူမျှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ”</p> <p>ကုန်းချင်းချိုး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။ မီတာဝက်ခန့် ထူထဲပြီး ကြည်လင်နေသော အကာအကွယ် ဒိုင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်အားရနေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်တွင်... တောင်ဘက်မှ ရှေးဟောင်း ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော လူပုံစံ ရုပ်သေးရုပ် (၅) ရုပ် ပျံသန်း ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ရုပ်သည် ရုတ်တရက် မီတာ (၁၀၀) အထိ ကြီးထွားလာပြီး ခြေထောက်ဖြင့် နင်းချလိုက်၏။</p> <p>‘ဂျွတ်...’</p> <p>အသစ်စက်စက် တည်ဆောက်ထားသော အကာအကွယ် ဒိုင်းကြီး အက်ကွဲသွားပြီး အစိတ်အပိုင်း အများအပြား ကွဲကြေသွားသည်။</p> <p>ကုန်းချင်းချိုး ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားရ၏။</p> <p>တိုက်ခိုက်လိုက်သော ရုပ်သေးရုပ်ကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ‘ဝိညာဉ်ပန်းချီကားချပ်’  ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရေဓား  ပေါင်းများစွာ ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုပ်သေးရုပ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်၏။</p> <p>လူပုံစံ ရုပ်သေးရုပ်များသည် ‘ထိပ်တန်းအဆင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်’  စွမ်းအား ရှိကြ၏။</p> <p>သို့သော် ဒေါသထွက်နေသော ကုန်းချင်းချိုး နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မပြောပလောက်ပေ။ အထူးသဖြင့် ပန်းချီကားချပ် ကမ္ဘာထဲမှ နွယ်ပင်များ၏ ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရချိန်တွင် ပို၍ အားနည်းသွားကြသည်။</p> <p>“သတ်ပစ်စမ်း”</p> <p>ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ဆီမှ အေးစက်ပြီး အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>မြူခိုးတောင်ထိပ် ပေါ်ရှိ ယဲ့ဖုန်း ပင်လျှင် ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>“ဟေ... ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာပြီလား”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ‘ဟင်းလင်းပြင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်’  ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>သွေးနတ်ဆိုး ခန်းမဆောင် က လူတွေ ရောက်လာပြီ ဆိုတာ သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။</p> <p>“ဝိုး... တိုက်လို့ ရပြီလား”</p> <p>ဟူဖေးဖေး  သည် ‘ပေါက်ကွဲစေသော တုတ်တို’ ကို ထမ်းလျက် ‘ပထမ တိုက်ခိုက်ရေး အဆင့်’ သို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ‘ဒုတိယ တိုက်ခိုက်ရေး အဆင့်’ သို့ပါ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လိုက်၏။</p> <p>“နေဦး... မင်း အလှည့် မရောက်သေးဘူး”</p> <p>ယဲ့ဖုန်း ဟူဖေးဖေး ကို တားလိုက်သည်။</p> <p>သူမက လက်ရှိ မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ အသန်မာဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး အင်အားစုပင်။ လွယ်လွယ်နှင့် ထုတ်သုံး၍ မဖြစ်ချေ။</p> <p>“ဟွန်း...”</p> <p>တိုက်ခိုက်ခွင့် မရသောအခါ၊ ဟူဖေးဖေး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်တော့၏။</p> <p>*</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် အထက်တွင်...၊</p> <p>ကျန်ရစ်သော ရုပ်သေးရုပ် (၄) ရုပ်သည် ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီး ‘သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါ’  တစ်ခု ဖွဲ့စည်းကာ ကုန်းချင်းချိုး ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“ဟွန်း... ကလေးအထာတွေပါ”</p> <p>ကုန်းချင်းချိုး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ပန်းချီကားချပ် ကမ္ဘာကြီး ထပ်မံ ပွင့်လာသည်။ နွယ်ပင်ပေါင်းများစွာ ထိုးထွက်လာပြီး ရုပ်သေးရုပ် အားလုံးကို ရစ်ပတ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် ရေဓားပေါင်းများစွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်ရှိ ပြည်သူ (၂) သန်းနီးပါး၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် စွမ်းအားရှိသော ရုပ်သေးရုပ် (၄) ရုပ်သည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မြို့သူမြို့သားများ အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p>“မြို့စားမင်း ကျန်းမာပါစေ”</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာ၏ အော်ဟစ် အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“မြို့စားမင်း ကျန်းမာပါစေ”</p> <p>“မြို့စားမင်း ကျန်းမာပါစေ”</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုး ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် တစ်ရှိန်ထိုး တက်သွားတော့သည်။</p> <p>“မင်းက ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် မြို့စားမင်း ဆိုတာကိုး။ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်တောင် ရောက်နေပြီပဲ။ ကောလာဟလ သတင်းတွေထက် အများကြီး ပိုစွမ်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့... ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက မင်းရဲ့ အဆင့်လောက်နဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ထိုအေးစက်ပြီး မောက်မာသော အိုမင်းသည့် အသံသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်နှယ်..</p> <p>လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး အလွန် ထိတ်လန့်သွားစေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save