Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရိုင်းစိုင်းစွာ နေရာလုခြင်း</h2> <p style="text-align: center;">*</p> <p> </p> <p> </p> <p>~လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့လေ၏။ မည်သူ့ကိုမျှ မခေါ်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကိုးထပ် ချန်ခွင်း မျှော်စင် အတွင်း၌ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းဘုံ သွေးမျိုးဆက် စွမ်းအင်များ ရှိနေသေးရာ၊ လင်ရှောင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများအတွက် ကျင့်ကြံရန် အချိန်ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ သည် ကြယ်တာရာနယ်မြေ ၏ အရှေ့တောင်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင် တည်ရှိပြီး၊ နဂါးနတ်ဘုရား နန်းတော် နှင့်ဆိုလျှင် ခရီးအတော်လေး ကွာဝေးလှ၏။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>အမည်းရောင် လျှပ်စီးတန်း တစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို … ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လေကို ခွင်းသွားသော အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ထိုသူကား အခြားသူ မဟုတ်၊ လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပျံသန်းသွားနေသော ဖုန်းဝူချန် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ သည် ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ တည်ရှိ၏။</p> <p>၎င်းက  မီးတောင်အရှင် တစ်ခု၏ ထိပ်တွင် ရှိခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ဂူအတွင်းရှိ မီးစွမ်းအင်များ အားလုံးသည် ထိုမီးတောင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းသာ။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ထို ဧရာမ မီးစွမ်းအင် ကြီးသည် လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ အတွင်း၌သာ ကိန်းအောင်းနေပြီး အပြင်သို့ ထွက်မလာခြင်းပင်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ မီးတောင်၏ ပူပြင်းသော အပူရှိန်ကိုသာ ခံစားရ၏။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ အတွင်းရှိ မီးတောက်များသည် ယန်ဟွမ် သဲကန္တာရ အတွင်းရှိ မီးတောက်များထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသည်။ ထို့အပြင် ထိုဂူအတွင်း၌ ယုတ်မာသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သည့် မိစ္ဆာမီးတောက် များလည်း ကိန်းအောင်းနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဂူသို့ လာရောက် ကျင့်ကြံကြသူများသည် ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့တော့ မဝင်ရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသူတိုင်း၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည် ထွက်လာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။ တကယ့်ကို ထူးဆန်းဆန်းကြယ်လှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင်တော့ ဖုန်းဝူချန် သည် ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း ၏ အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မီးစွမ်းအင်က တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းတာပဲ"</p> <p>ဖုန်းဝူချန် နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွရုံ မှတ်ချက်ပြုလိုက်၏။ ပူလောင်လှသော လေပူလှိုင်းများက သူ့ထံသို့ တရစပ် ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း ပေါ်တွင် လာရောက် ကျင့်ကြံနေသူများ အများအပြား ရှိနေပြီး၊ အများစုမှာ ထျန်းယွမ်ဘုံ အဆင့် (၇) လွှာ မှ ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် အတွင်း ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဆေးပညာရှင်၊ လက်နက်သွန်းလုပ်သူ၊ မှော်လက်နက် ပြုလုပ်သူ နှင့် အခင်းအကျင်းဆရာ များလည်း အများအပြား ရှိသော်ငြားလည်း၊ သူတို့၏ အဆင့်များမှာမူ သိပ်မမြင့်ကြချေ။ အမြင့်ဆုံးမှာ အဆင့် (၅) ခန့်သာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးစွမ်းအင်ကို အခြေခံ၍ ကျင့်ကြံရသူတိုင်းသည် လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ သို့ လာရောက် ကျင့်ကြံလေ့ ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် နိမ့်သူများပင်လျှင် မီးတောင်မှ ထွက်လာသော အပူရှိန်ကို အသုံးချ၍ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းကို တိုးမြှင့်ရန် ဂူ၏ အပြင်ဘက်၌ နေ၍ ကျင့်ကြံတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှပြီး၊ အကယ်၍ မီးတောင်သာ ပေါက်ကွဲသွားမည် ဆိုပါက ထွက်လာမည့် ချော်ရည်များသည် ယူဇနာ သောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသော နေရာအထိ ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ၏ ဝင်ပေါက်မှာ ဆယ်ပေ ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး၊ အတွင်းသို့ ဝင်ထွက်နေသော ကျင့်ကြံသူများလည်း ပလူပျံနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်၏။ အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဂူဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော မီးစွမ်းအင် ကြီးက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်လာသည်။ ဤအင်အားမှာ ယန်ဟွမ် သဲကန္တာရ အတွင်းရှိ စွမ်းအင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကြမ်းတမ်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဖုန်းဝူချန် အတွက် ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော မီးစွမ်းအင် ကြောင့် သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းတဲ့ မီးစွမ်းအင်ကြီးကို... ဝူမီးတောက် ကတောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပါလား"</p> <p>ဖုန်းဝူချန် အံ့ဩတကြီးဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်၏။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝူမီးတောက် လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီကို လာတာ ပထမဆုံး အကြိမ် မဟုတ်လား"</p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ၊ အနီးရှိ အမျိုးသား တစ်ဦးက ပြုံးရင်း လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ပထမဆုံး လာတုန်းကလည်း မင်းလိုပါပဲကွာ။ ဒီဂူထဲက မီးစွမ်းအင်က အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းတာ။ အထဲဝင်သွားရင် အရမ်း သတိထားမှ ရမယ်နော်"</p> <p>"နင်က တစ်ယောက်တည်း လာတာလား။ ဒီနေရာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ထျန်းယွမ်ဘုံ အဆင့် (၅) လွှာ တွေတောင် ဒီက မီးစွမ်းအင်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ ခက်ခဲတာ။ ငါ့အထင်တော့ နင် အထဲမဝင်တာ ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် မိစ္ဆာမီးတောက် တွေရဲ့ ဝါးမြိုတာ ခံရလိမ့်မယ်"</p> <p>ထိုအမျိုးသား၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လှပသည့် မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးက အထင်သေးသော လေသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်ခြင်းပါ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူမ၏ လေသံထဲတွင် ဖုန်းဝူချန် အတွက် စိုးရိမ်ပေးသည့် သဘောလေးလည်း ပါဝင်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ရိုရွှေ... အပိုတွေ လျှောက်မပြောနဲ့"</p> <p>အမျိုးသားက ချက်ချင်းပင် လှမ်းဟန့်လိုက်ရာ မိန်းမငယ်လေးက နှုတ်ခမ်းလေး စူသွားပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားက ဖုန်းဝူချန် ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာပြီး...</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... သူ့ကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ ရိုရွှေ က မကောင်းတဲ့ သဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက စိတ်ထဲ ရှိတာကို ဗြုန်းခနဲ ပြောချတတ်လို့ပါ"</p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်ကလည်း ပြုံးပြုံးလေးဖြင့်သာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်နှင့် သူက ဘာကိစ္စ ပြဿနာ ရှာနေစရာ လိုမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ငါ့နာမည်က ကူတင့် ပါ။ ညီလေး နာမည်ကရော ဘယ်လိုခေါ်လဲ"</p> <p>ကူတင့် က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် လက်ယှက်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်နာမည် ဖုန်းဝူချန် လို့ ခေါ်ပါတယ်"</p> <p>ဖုန်းဝူချန်ကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကူတင့်... ဟိုမှာ ကျောက်ဟိုင်ယွင် လာနေပြီ။ မြန်မြန် အထဲဝင်ကြရအောင်... သူတို့ ကျွန်မတို့ကို တွေ့နေ‌မယ်"</p> <p> </p> <p>ရိုရွှေ က ရုတ်တရက် အလန့်တကြား အော်ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အကြောက်တရားများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဖုန်း... အထဲရောက်ရင် သတိထားနော်။ ငါတို့ သွားလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>ကူတင့် က ကပျာကယာ နှုတ်ဆက်ပြီး ရိုရွှေ နှင့်အတူ ဂူထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ဂူအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူတစ်စုက ဂူဆီသို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရှိန်အဝါများဖြင့် လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"အဆင့် (၄) အခင်းအကျင်းဆရာ ပါလား"</p> <p>ဖုန်းဝူချန် တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဂူထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ကျင့်ကြံခြင်း မစရသေးခင်မှာပင် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝူမီးတောက် သည် ဂူထဲရှိ ကြမ်းတမ်းလှသော မီးစွမ်းအင်များကို စတင် ဝါးမြိုနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ သွေးကြောများကလည်း စတင် ကျယ်ပြန့်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>'ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ မီးစွမ်းအင် ကို အသုံးချပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး ခန္ဓာကိုယ် ကို ကျင့်ကြံဖို့က အတော်ပဲ... ဒုတိယအဆင့်မှာ ရပ်နေတာ တော်တော်လေး ကြာနေပြီလေ။'</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖယ်ကြစမ်း... ဖယ်ကြ... သခင်လေးကျောက် အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြစမ်း"</p> <p>ဂူအပြင်ဘက်၌မူ ကြွက်သားအမြွှာမြွှာနှင့် လူမိုက်ကြီး တချို့က လမ်းရှင်းနေကြပြီး လူများကို မောက်မောက်မာမာနှင့် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း အော်ဟစ် ကြိမ်းမောင်းနေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် ဆိုသော လူသည် နောက်ခံ အတော်လေး တောင့်တင်းပုံရသည်။ ဆေးပညာရှင် များနှင့် လက်နက်သွန်းလုပ်သူ များပင်လျှင် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် လမ်းဖယ်ပေးရပြီး မည်သူကမျှ သူ့ကို သွားမရှုပ်ရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်ဟိုင်ယွင် သည် အဆင့် (၄) အခင်းအကျင်းဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ တကယ့်ကို မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျောက်"</p> <p>"သခင်လေးကျောက် ကျင့်ကြံဖို့ ထပ်လာပြန်ပြီပဲ... တကယ်ကို ကြိုးစားတာပဲ"</p> <p>"သခင်လေးကျောက် က နေ့တိုင်း လာနေတာဆိုတော့ မကြာခင် အဆင့် (၅) အခင်းအကျင်းဆရာ ဖြစ်တော့မှာ သေချာတယ်"</p> <p>ကျင့်ကြံသူများက ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို မြင်သည်နှင့် 'သခင်လေးကျောက်' ဟု ရိုရိုသေသေ ခေါ်ကြပြီး အများစုမှာမူ သူ့ကို မျက်နှာချိုသွေးကာ ဖားယားနေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကလည်း ထိုသို့ ဖားယားခံရသည်ကို အလွန် သဘောကျနေပုံရပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာသော အပြုံးကြီးက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ လူတိုင်း၏ မနာလိုအားကျမှုများ၊ ဖားယားမှုများ ကြားထဲမှ သူသည် လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး ကျင့်ကြံသူ အများစုကတော့ ဂူ၏ အလယ်ပိုင်းလောက်၌သာ ကျင့်ကြံလေ့ ရှိကြသည်။ မည်သူကမျှ ပို၍ နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ မဝင်ရဲကြချေ။ ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၁) လွှာ ပညာရှင် တစ်ဦးပင်လျှင် အတွင်းသို့ ဝင်ရန် မစွန့်စားရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဂူ၏ အလယ်ပိုင်းမှာ အစည်ကားဆုံး ဖြစ်နေပြီး နေရာကောင်းများ အားလုံးမှာလည်း အခြားသူများ ယူထားပြီးသား ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဖုန်းဝူချန် တစ်ယောက် ကြောင်အသွားရ၏။ နေရာတိုင်း၌ လူများ ပြည့်ကျပ်နေပြီး ထိုင်စရာ နေရာလေး တစ်နေရာမျှ မကျန်တော့လောက်အောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"လူတွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား"</p> <p>ဖုန်းဝူချန် တကယ်ကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် အပြင် အခြားလူများလည်း အများအပြား ရှိနေသေးပြီး သူတို့သည် အခြားသူများ ကျင့်ကြံလို့ ပြီးပြီး ထသွားမည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဖယ်စမ်း... ဖယ်စမ်း... မကျင့်ကြံဘူးဆိုရင်လည်း အပြင်ထွက်နေကြ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် တစ်ယောက် ကြောင်အ နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လူမိုက်ကြီး တစ်ဦးက သူ့ကို အနောက်မှ အကြမ်းပတမ်း တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဂူထဲမှာဆိုတော့ ထိုအသံကြီးက ပဲ့တင်ထပ်ပြီး တော်တော်လေး ကျယ်လောင်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ အတင်း တွန်းခံလိုက်ရသဖြင့် ဖုန်းဝူချန် တစ်ယောက် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျမလိုပင် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>နေရာမရသေးသော ကျင့်ကြံသူ တချို့ဆိုလျှင် အလန့်တကြားဖြင့် ဂူအပြင်ဘက်သို့ပင် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p>ရောက်လာသူများမှာ အခြားသူများ မဟုတ်၊ ကျောက်ဟိုင်ယွင် နှင့် သူ့လူများပင်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး လူမိုက်ကြီးကို တစ်ချက် စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ ပြန်မလုပ်ခဲ့ချေ။ အခြားသူများ ကျင့်ကြံနေသည်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုလူမိုက်ကြီးကမူ ပို၍ မောက်မာလာလေ၏။ နေရာလွတ် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ကျင့်ကြံနေသော လူတစ်ဦးကို အတင်း ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ"</p> <p>အဆွဲခံလိုက်ရသော လူမှာ အကြီးအကျယ် လန့်ဖြန့်သွားလေ၏။ သူက ကျင့်ကြံနေသည့် အချိန်ကြီးတွင် ဤသို့ အကြမ်းပတမ်း အနှောင့်အယှက် ပေးခံလိုက်ရသည် ဖြစ်ရာ... နည်းနည်းလေး မှားသွားသည်နှင့် အတွင်းဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားစမ်း"</p> <p>လူမိုက်ကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထိုလူကို အကြမ်းပတမ်း ကိုင်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျောက်... ဒီမှာ နေရာ ရပါပြီ"</p> <p>လူမိုက်ကြီးက ကပျာကယာ အပြုံးကြီးဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခြင်းကြောင့် အခြား ကျင့်ကြံနေသူများလည်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားကြသော်ငြားလည်း၊ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို မြင်လိုက်ရသော အခါတွင်မူ မည်သူကမျှ တစ်ခွန်းမှ မဟရဲကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... သူတို့သည် ဤသို့ အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူမိုက်ကြီးက အခြားသူများကို လူရာမသွင်းဘဲ ဤမျှလောက် မောက်မောက်မာမာ လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော အခါတွင်တော့ ဖုန်းဝူချန် ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသများ  ထတောက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဖုန်း... ဘာမှ မလုပ်လိုက်ပါနဲ့... သည်းခံလိုက်ပါ... ကျောက်ဟိုင်ယွင် က သွားရှုပ်လို့ ကောင်းတဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ဖုန်းဝူချန် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝင်ပါရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့နားထဲသို့ ခပ်တိုးတိုး အသံလေး တစ်ခု ဝင်ရောက်လာလေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save