Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝင်ရောက် စွန့်စားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~"ညီလေးဖုန်း..."</p> <p> </p> <p>အသံပိုင်ရှင်မှာ ကူတင့် ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကူတင့် နှင့် ရိုရွှေ တို့ နှစ်ဦးစလုံး လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ကူတင့် က မည်သို့မည်ပုံ ဖုန်းဝူချန် ၏ နောက်သို့ ရောက်လာမှန်းပင် မသိလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဖုန်း... ဟိုလူက ကျောက်မိသားစု ရဲ့ သခင်လေး ကျောက်ဟိုင်ယွင် ပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၄) လွှာ ပညာရှင်လေ။ ကျောက်မိသားစု က ရွှမ်ဟော့မြို့ မှာ အရမ်းကို ဩဇာကြီးတာ။ သူ့ကို သွားစော်ကားမိရင် သေချာပေါက် သေလမ်းရှာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကူတင့် က ခပ်တိုးတိုး သတိပေးလိုက်၏။ စောစောက လူမိုက်ကြီး တွန်းထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်ပြီး အလန့်တကြား ဝင်ရောက် တားမြစ်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ဆိုတဲ့ ကောင်က တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတာ။ လူတိုင်းက သူ့ကို တွေ့တာနဲ့ ကြောက်နေကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရိုရွှေ က မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>"ခုနက သူ့ကိုတွေ့တော့ ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ။ သူနဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိထားလို့လား"</p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ရွှမ်ဟော့မြို့ ထဲမှာ ရိုရွှေ က သူ့ကို သွားစော်ကားမိထားလို့ပါဗျာ"</p> <p> </p> <p>ကူတင့် က မဲ့ပြုံးလေးဖြင့် ဖြေလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ရိုရွှေ က ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ...</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ကျွန်မအမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ဆံထိုးလေး တစ်ချောင်းကို ကျွန်မက အရင်တွေ့တာလေ။ သူက တခြား မိန်းမတစ်ယောက်ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်လို့ အဲဒီဆံထိုးကို (၃) ဆ ပေးပြီး လုဝယ်တာကိုး။ ကျွန်မလည်း ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ အဲဒီဆံထိုးကို ချိုးပစ်လိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ရိုရွှေ မှာ ပြောရင်းဖြင့် ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ ပါးလေး နှစ်ဖက်ပင် ဖောင်းတက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကူတင့် က မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဖုန်း... ဒီမှာ နေရာလွတ် တစ်နေရာ ရှိတယ်။ မင်း အရင် ကျင့်ကြံလိုက်ပါ" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကူတင့် ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ပဲ အရင် ကျင့်ကြံလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် တခြားမှာ နေရာလွတ် ရှိမလားလို့ လိုက်ရှာကြည့်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌...၊</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ လူတစ်ယောက်က နေရာမှ ထကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် နေရာလုခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကပျာကယာပင် ထိုနေရာသို့ သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်..၊ သူ ထိုင်ချရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အရပ်ရှည်ရှည် လူမိုက်ကြီး တစ်ယောက်က သူ၏ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ထစမ်း"</p> <p> </p> <p>လူမိုက်ကြီးက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ပမာ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ဖုန်းဝူချန် ကို အော်ဟစ် ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး...</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ထရမှာလဲ" ဟု အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူမိုက်ကြီးမှာ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ လက်ပါးစေ ဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းဝူချန် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့... မင်းကို ငါ သတ်ပစ်နိုင်လို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>လူမိုက်ကြီးက ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး... 'နေရာဖယ်ပေးမလား၊ အသက်အသေခံမလား' ဟု ရွေးချယ်ခိုင်းနေသည့်အလား ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဪ... ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရှေ့မှ လူမိုက်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၁) လွှာ မျှသာ ရှိရာ... ဖုန်းဝူချန် အနေဖြင့် အပ်ဖျားခန့်မျှပင် ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>'ဒုက္ခပဲ... ညီလေးဖုန်း ပြဿနာ တက်တော့မယ်'</p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ကူတင့် မှာ ဖုန်းဝူချန် ၏ အခြေအနေကို မြင်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုလူမိုက်ကြီးမှာ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ လူ ဖြစ်နေသဖြင့်... အကယ်၍ သူသာ ဝင်ပါလိုက်ပါက ကျောက်ဟိုင်ယွင် နှင့် ပြဿနာတက်ကာ သူတို့ပါ ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းလောက် တိတ်တိတ် နေလို့ မရဘူးလား။ မကျင့်ကြံဘူး ဆိုရင်လည်း ထွက်သွားကြစမ်း။ တခြားလူတွေကို အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့"</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်တွင်... ရိုသေလေးစားဖွယ် ကောင်းလှသော အိုမင်းသည့် အသံကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးဟယ် ပါလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူမိုက်ကြီး ၏ မျက်နှာ အမူအရာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျောက်... ခင်ဗျားရဲ့ လူတွေကို နည်းနည်းပါးပါး ထိန်းချုပ်ထားလို့ မရဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးဟယ် ၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးဟယ် သည် အဆင့် (၆) လက်နက်သွန်းလုပ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ရှိသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူ တစ်ဦးတည်းသာ ဝင်ရောက် ပြောဆိုရဲပြီး အခြားသူများမှာမူ ဝင်ပါရန် အပ်ဖျားခန့်မျှ မဝံ့ရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ဂူ၏ အနောက်ဘက်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအို တစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးဟယ် ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ခဏလေးလောက်တော့ သည်းခံပေးပါ။ ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း မယဉ်ကျေးနေသကဲ့သို့ မောက်မာလွန်းနေခြင်းလည်း မရှိချေ။ ဆရာကြီးဟယ် ကို မစော်ကားရဲသော်ငြားလည်း အနည်းငယ်မျှ မကြောက်နေပေ။</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ရက်စက်သော အကြည့်များက ဖုန်းဝူချန် ထံသို့ ခြိမ်းခြောက်သည့်ဟန်ဖြင့် စူးစိုက်ကျရောက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင်လေး... အခုချက်ချင်း လစ်လိုက်စမ်း။ မဟုတ်ရင် မင်း အသက်ကို အာမမခံဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>လူမိုက်ကြီးက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ဖုန်းဝူချန် ကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းသာ လစ်လိုက်စမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က ရေခဲတမျှ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားကြောင့် လူမိုက်ကြီးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီး... သူ၏ နားကိုပင် သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံနေကြသော သူများ အားလုံးလည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာကြပြီး... ဖုန်းဝူချန် ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေးက ဘယ်ကများ သတ္တိတွေ ရလာတာလဲ။ သေချင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ဖုန်းဝူချန် ၏ သတ္တိကို စိတ်ထဲမှ လေးစားမိကြသော်လည်း... သူ၏ ကံကြမ္မာအတွက်မူ မည်သူကမျှ အကောင်း မမြင်ရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးဟယ် ပင်လျှင် ဖုန်းဝူချန် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး... သူ၏ ရဲရင့်မှုကို အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>'ညီလေးဖုန်း က အရမ်း စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်တာပဲ'</p> <p> </p> <p>ကူတင့် မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသော်လည်း ရိုရွှေ ပါ ရှိနေသဖြင့် ဝင်မကူညီရဲဘဲ ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ သူ၏ ရှေ့တွင် မောက်မာရဲသူ မှန်သမျှ သေလမ်းရှာခြင်းသာ။</p> <p> </p> <p>အမိန့်ရသည်နှင့် လူမိုက်ကြီးသည် သူ၏ အစစ်အမှန်ယွမ်များကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး... ဖုန်းဝူချန် ၏ မျက်နှာဆီသို့ အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်လေတော့၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သီးအဟုန်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးစွမ်းအင်များပင် လွင့်စင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားပြီး... ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူမိုက်ကြီး၏ လက်သီးကို ဝင်ရောက် တားဆီးလိုက်လေ၏။ 'ဘုန်း' ခနဲ မြည်သံကြီးနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ် ခွန်အားကြီးကြောင့် လူမိုက်ကြီးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဂူ၏ ကျောက်နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝင်ရောက် ကူညီလိုက်သူမှာ အခြားသူ မဟုတ်... ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၃) လွှာ ပညာရှင် ကူတင့် ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဖုန်း... သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ကူတင့် က ဖုန်းဝူချန် ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ကူတင့်"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားပြီး...</p> <p> </p> <p>"ရန်သူတွေက လမ်းကျဉ်းကျဉ်းလေးမှာ လာဆုံကြတာပဲ။ မင်းကိုယ်မင်း သေတွင်းထဲ လာပို့မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ဒီနေ့ မင်း ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ဟု ဒေါသတကြီး မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး... အခြားသော လူမိုက်များကလည်း နောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟိုကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ... ရူးနေတာလား။ သခင်လေးကျောက် ကိုတောင် သွားစော်ကားရဲတယ်"</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန် သွားကြည့်ကြရအောင်... အဲဒီကောင်လေးကတော့ သေချာပေါက် သေပြီ။ အခု ကူတင့် ပါ ဝင်ပါလာပြီဆိုတော့..."</p> <p> </p> <p>"ကူတင့် လည်း သေလမ်း သွားရှာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဂူအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြပြီး... ပွဲကြည့်ရန်အတွက် ဂူအပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>ဂူအပြင်ဘက်၌... ကျောက်ဟိုင်ယွင် သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ပုံရိပ်ယောင် ရာပေါင်းများစွာ ဖန်တီးကာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေလေ၏။ မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ ဖြစ် သော အချိန်အတွင်းမှာပင် ကူတင့် ကို ပိတ်ဆို့ ဟန့်တားလိုက်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ အပြင်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးလည်း ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး... ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို မည်သူက သွားရောက် စော်ကားမိသနည်း ဟု သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ပြေးလို့ လွတ်မယ် ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က မောက်မာစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် သည် ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၄) လွှာ ပညာရှင် ဖြစ်သကဲ့သို့... ကိုယ်ဖော့ပညာတွင်လည်း အထူး ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာမှ နာမည်ကြီးလှ၏။</p> <p> </p> <p>ကူတင့် မှာ သူထက် အဆင့် တစ်ဆင့် နိမ့်ကျနေသဖြင့်... ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ကူတင့်... ရိုရွှေ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ဘယ်မှာလဲ။ သူ့ကို ငါ့ဆီ အပ်မယ်ဆိုရင် မင်း အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က အေးစက်စွာ တောင်းဆိုလိုက်၏။ လွန်ခဲ့သော ပြဿနာကို သူ အညှိုးထားနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဖုန်း... မင်း အရင် သွားနှင့်တော့"</p> <p> </p> <p>ကူတင့် က တည်ကြည်လေးနက် စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကူတင့်... ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလောက် အန္တရာယ်ခံနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ တစ်ခါသာ တွေ့ဖူးသော သူ့အတွက် ကူတင့် က အသက်စွန့်၍ ကယ်တင်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ကျောက်ဟိုင်ယွင် တို့ အဖွဲ့ လူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတာ ငါ ကြည့်မနေနိုင်လို့ပါကွာ။ ညီလေးဖုန်း... မြန်မြန် သွားတော့"</p> <p> </p> <p>ကူတင့် က အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... သေချင်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ... ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၄) လွှာ ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ကြမ်းတမ်း ရက်စက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် လေဟာနယ်ကို နင်းလိုက်သည်နှင့် ဟိန်းညံသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး... ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာတော့၏။ သူ၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကြောင့် လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ကူတင့် ကလည်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် လှံရှည်ကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး... အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကူတင့်... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က မင်း ကံကောင်းလို့ လွတ်သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ကံကုန်ပြီပဲ။ မင်းကို သတ်လိုက်ရင်... ဟိုကောင်မလေး ရိုရွှေ လည်း ထွက်လာမှာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ သူ၏ ခြောက်ခြားဖွယ် လေသံက ကြားရသူတိုင်းကို ကျောချမ်းသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save