Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အကူအညီ ခေါ်ယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>~ကျောက်ဟိုင်ယွင် သည် အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း... ဖုန်းဝူချန် ကမူ သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၄) လွှာ မျှသာ ရှိပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၅) လွှာ ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ... အလကားပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ယခုအခါ ဖုန်းဝူချန် သည် ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၈) လွှာ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာလည်း အလွန်တရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် သန်မာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၅) လွှာ ၏ စွမ်းအားမျှဖြင့် ဖုန်းဝူချန် ကို မည်သို့များ ဒဏ်ရာရစေနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၅) လွှာ နေနေသာသာ... ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၆) လွှာ ပညာရှင် ပင်လျှင် ဖုန်းဝူချန် ကို အပ်ဖျားခန့်မျှ ထိခိုက်စေနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌... လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ဖုန်းဝူချန် သည် အကြင်နာ ကင်းမဲ့သော မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ပမာ ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အကြည့်များက အံ့အားသင့် မှင်သက်နေဆဲ ဖြစ်သော ကျောက်ဟိုင်ယွင် ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားပြီးနောက်... သူက အေးတိအေးစက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့စွမ်းရည်ကို ကြည့်ချင်တယ် ဆိုပေမယ့်... မင်းမှာ အဲဒီ အရည်အချင်းမှ မရှိတာ။ ငါ လက်ပါလာအောင် လုပ်နိုင်ဖို့တောင် မင်းက သိပ်အားနည်းလွန်းနေတယ်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားက ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်သွားစေသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများသာ လွှမ်းမိုးနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ပြိုင်ဘက်မျိုးကို သူ တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကိုပင် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်လွန်းလှ၏။ ဖုန်းဝူချန် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမှုက သူ၏ ယုံကြည်မှု အားလုံးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝေါ့..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... သူ၏ ပုံရိပ်က ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ရှေ့သို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်ရှိလာပြီး၊ အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်သီး တစ်ချက် ထိုးချလိုက်လေတော့သည်။ မိုးခြိမ်းသံကြီးပမာ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိသော ခွန်အားကြီးကြောင့် ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ သွေးများ အန်ကျကာ... အမြောက်ဆံ တစ်လုံးပမာ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး..."</p> <p> </p> <p>အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေသော လူမိုက်ကြီး (၇) ယောက်မှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး၊ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ထံသို့ အသည်းအသန် ပျံသန်းသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒိုင်း... ဒိုင်း..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ကုန်း တစ်ခုကိုပင် ဖောက်ထွင်းသွားပြီး... ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက် သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီး တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၄) လွှာ ပညာရှင် ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ သွေးများ အန်ကျသွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှူး..."</p> <p> </p> <p>ပွဲကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် လေအေးများကို တရှူးရှူး စုပ်သွင်းမိကြပြန်ပြီး၊ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပို၍ပင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်လာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်းကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ သခင်လေးကျောက် ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူက အစစ်အမှန်ယွမ် ကိုတောင် မသုံးရသေးဘူး... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကိုလည်း ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ သခင်လေးကျောက် ကို ဒီလောက်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ် ဆိုတော့... သူများ ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေမလား"</p> <p> </p> <p>"ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် မဟုတ်ရင်တောင်မှ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ သိပ်မလိုတော့တာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း ပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး အကြောက်တရား လွှမ်းမိုးခံလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ကူတင့် နှင့် ရိုရွှေ တို့မှာလည်း လုံးဝ ကြောင်အ သွားကြတော့၏။ သူတို့ မျက်စိထဲတွင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ... ဖုန်းဝူချန် ၏ ရှေ့တွင်တော့ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ပမာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်တုံး ကျောက်စများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့... ကျောက်ဟိုင်ယွင် သည် အဝေးရှိ တောင်ထွတ် တစ်ခုဆီမှ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ဒဏ်ရာ အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ရက်စက်သော အကြည့်များက ဖုန်းဝူချန် ထံသို့သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူရော် နေသော်လည်း၊ သူ လုံးဝ မလဲကျသေးချေ။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင်လေး... မင်း ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ဖုန်းဝူချန် ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်ချင်သည့်အလား ရက်စက်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့... မင်း ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း ပေါ်ကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ဆင်းသွားဖို့တော့ အိပ်မက် မမက်နဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော လေသံဖြင့် ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖုန်းဝူချန် ကမူ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ကျင့်ကြံရန်အတွက် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အချိန် မဖြုန်းချင်၍သာ မဟုတ်ပါက၊ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို အသေအချာ သတ်ပစ်ခဲ့မည်မှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိ ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် တွင် အချိန် (၁) လ သာ ရှိတော့သဖြင့်၊ စက္ကန့်တိုင်းကို အသုံးချ၍ ကျင့်ကြံရမည် ဖြစ်သည်။ ထျန်းကျီဘုံ သို့ အမြန်ဆုံး ချိုးဖြတ်နိုင်ရန် သူ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကူတင့်... ကျင့်ကြံဖို့ အထဲ ဝင်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က မလှမ်းမကမ်းရှိ ကူတင့် ထံသို့ လှမ်းကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ ဒေါသထွက်နေသော ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို တစ်ချက်လေးမျှပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အောက်သို့ ဆင်းသက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရမှသာ ကူတင့် နှင့် ရိုရွှေ တို့ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး... ကပျာကယာပင် အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို၍ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန် သွားပြီး၊ သူ၏ သွေးကြောများ အားလုံး ထောင်ထလာကာ... မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားစိုင်များပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေတော့၏။ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အနေအထားပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျောက်ဟိုင်ယွင် သည် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် သတ္တိ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် သည် လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသောအခါ... ဝင်ပေါက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး အလန့်တကြား လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး ဘေးသို့ ကပ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးပညာရှင်၊ လက်နက်သွန်းလုပ်သူ နှင့် အခင်းအကျင်းဆရာ များပင်လျှင် ခြွင်းချက်မရှိ လမ်းဖယ်ပေးရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့် နေကြ၏။ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို စော်ကားထားပြီးသည့်တိုင်အောင်... ဖုန်းဝူချန် တို့ အဖွဲ့က ဘာမှ မဖြစ်သလို ကျင့်ကြံဖို့ ဝင်သွားရဲသေးသည်လား။ အကယ်၍ အခြား တစ်ယောက်ယောက်သာ ဆိုပါက... ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ... ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ မသိဘူးလား။ အိမ်ပြန်ပြီး လူသွားခေါ်စမ်း။ ပြီးတော့... အစ်ကိုဟို ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်လာခဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က လူမိုက်ကြီး (၇) ယောက်ကို ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လူမိုက်ကြီး (၇) ယောက်မှာ အကြီးအကျယ် လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး... အနည်းငယ်မျှပင် မနှောင့်နှေးရဲဘဲ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ဒေါသသဘောသဘာဝကို သူတို့ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ့ကို စော်ကားမိသူတိုင်းကို ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ဘယ်တော့မှ အလွတ်မပေးတတ်ကြောင်း... တစ္ဆေဖြစ်သွားရင်တောင် လိုက်နှောင့်ယှက်တတ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ... မင်းကို ဒီလောကကြီးထဲကနေ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ဖုန်းဝူချန် ၏ ကျောပြင်ကို ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သွားကို ကြိတ်ကာ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် သည် မထွက်ခွာဘဲ ဂူအပြင်ဘက်တွင်ပင် စောင့်ကြပ်နေတော့၏။ သူသည် ဖုန်းဝူချန် ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး... ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး အပ်ဖျားခန့်မျှ ပေးမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ကို သူ မယှဉ်နိုင်လျှင်တောင်မှ... ဖုန်းဝူချန် ထွက်မပြေးနိုင်အောင်တော့ အသက်စွန့်ပြီး တားဆီးထားမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်... ကူတင့် က ကပျာကယာပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဖုန်း... ငါတို့ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းသာ မရှိရင် ငါနဲ့ ရိုရွှေ သေချာပေါက် သေရတော့မှာ"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကူတင့် ကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ။ ခင်ဗျားကတောင် အသက်စွန့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လာကယ်သေးတာပဲ... ကျွန်တော်ကတောင် ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူတင့် က မချိပြုံးလေး ပြုံးလိုက်မိသည်။ 'မင်း ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်မှန်း သိရင် ငါ လုံးဝ ဝင်ပါမှာ မဟုတ်ဘူးကွာ'</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်ကို ထင်မထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရိုရွှေ မှာ ဖုန်းဝူချန် ကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကြည့်နေဆဲပင်။ သူမသည် ဖုန်းဝူချန် ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို အလွန် သိချင်နေသော်လည်း... မေးရန်မူ မဝံ့ရဲချေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်သာ နေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဂူ၏ အလယ်ပိုင်း၌ နေရာလွတ် အတော်များများ ပေါ်လာသဖြင့်... သူတို့ သုံးယောက်လုံး နေရာယူကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်ကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... မင်းက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု မထွက်သွားရင်... နောက်ဆိုရင် ထွက်သွားချင်တောင် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သခင်လေးကျောက် က ဒီကိစ္စကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် ပညာရှင် တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ် ညီလေး... သခင်လေးကျောက် ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တတ်လဲ ဆိုတာ မင်း မသိသေးလို့ပါ။ ရွှမ်ဟော့မြို့ က လူတိုင်း သူ့ကို ကြောက်ကြတယ်"</p> <p> </p> <p>အခြား တစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခု သခင်လေးကျောက် က အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေတော့ မင်းတို့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ညီလေးတို့ မြန်မြန် ထွက်သွားကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ယောက်ကလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကြံပေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကူတင့် ၏ မျက်နှာ အမူအရာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး... ကပျာကယာပင် တိုက်တွန်းလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ညီလေးဖုန်း... ကျောက်ဟိုင်ယွင် က သူ့လူတွေကို အိမ်ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီ။ မကြာခင်မှာ အစွမ်းထက် ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရောက်လာတော့မယ် ထင်တယ်။ ငါတို့ အခုပဲ ထွက်သွားကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>"ကျောက်မိသားစု ရဲ့ အင်အားက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူတို့ရဲ့ အရှင်သခင် က ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရိုရွှေ ကလည်း ထိတ်လန့်တကြား ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် သည် ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သော်ငြားလည်း... ကျောက်မိသားစု တွင် ထိုထက် ပို၍ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် က ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း ကို ကျင့်ကြံဖို့ လာတာလေ။ အခု ပြန်ထွက်သွားရင် အလကား ဖြစ်သွားမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က အေးအေးဆေးဆေးပင်။ အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ စိုးရိမ်နေပုံ မရချေ။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးဖုန်း... နောက်နေ့မှ ပြန်လာကျင့်လို့ ရတာပဲလေ။ လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ထဲက မီးစွမ်းအင်တွေက လျော့သွားမှာမှ မဟုတ်တာ။ ကိုယ့်အသက် ဆုံးရှုံးရမယ့် အခြေအနေမှာ ဘာလို့ ဆက်ကျင့်နေဦးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကူတင့် က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖုန်းဝူချန် ကို ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အခု ထွက်သွားရင်တော့ အသက်ဘေးက လွတ်နိုင်ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားရင်တောင် လွတ်ဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဂူထဲတွင် ကျင့်ကြံနေသော ဆရာကြီးဟယ် က ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် သည် ဆရာကြီးဟယ် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်...</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး အနေနဲ့ အဆင့် (၇) လက်နက်သွန်းလုပ်သူ အဖြစ်ကို တက်လှမ်းချင်တယ် ဆိုရင်... ကိုယ်တွင်းက မီးအဆိပ် ကို အရင်ဆုံး မဖယ်ထုတ်ဘဲနဲ့တော့ တစ်သက်လုံး တက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"မီးအဆိပ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆရာကြီးဟယ် ၏ ဇရာ မျက်နှာမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး... သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ဖုန်းဝူချန် ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး ကလည်း လက်နက်သွန်းလုပ်သူ တစ်ယောက်ပဲလား"</p> <p> </p> <p> </p>


Save