Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်သော ခွန်အား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>~"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်၌ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီး ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေလေ၏။ ကျောက်ကျိရန် သည် သူ၏ အစွမ်းကုန် ခွန်အားများကို ထုတ်ဖော်ကာ၊ သူ၏ လျှို့ဝှက် ကိုယ်ဖော့ပညာကိုပါ အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်နေသော်ငြားလည်း ဖုန်းဝူချန် ကိုမူ အပ်ဖျားခန့်မျှပင် ဖိနှိပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်ပဲ ထင်မထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် က သွားကို ကျိတ်ကာ ရုန်းကန်ရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးလွန်းနေတာကိုး"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က ခပ်ဟဟ လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်အတွင်း၌ ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရက်စက်သော အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ကျောက်ကျိရန် ၏ မျက်နှာ အမူအရာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားမတတ် ထိတ်လန့်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>'ဒါ... ဒါက... ဒီကောင်လေးက သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ခွန်အားကို မထုတ်ရသေးတာများလား'</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ရက်စက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ကျောက်ကျိရန် ၏ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် လန့်ဖြန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်... ဖုန်းဝူချန် ၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန်တရာမှ ထူးဆန်း ဆန်းကြယ်လှသော နည်းလမ်းဖြင့် လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် ၏ မျက်နှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပျက်ယွင်းသွားပြန်သည်။ ဖုန်းဝူချန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်၌၊ ကျောက်ကျိရန် သည် တစ်စုံတစ်ရာ ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက ဖုန်းဝူချန် ၏ အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်၏။ ကျောက်ကျိရန် သည် ဖုန်းဝူချန် ၏ အရှိန်အဝါကို လုံးဝ အာရုံခံ၍ မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘယ်လို ကိုယ်ဖော့ပညာ မျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် အစွန်းရောက်အောင် အံ့အားသင့် သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"မြေကမ္ဘာအဆင့် ကိုယ်ဖော့ပညာ များလား"</p> <p> </p> <p>ပွဲကြည့်နေသော ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာလည်း မျက်မှောင်ကြီး ကုတ်သွားတော့၏။ ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၂) လွှာ ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သော သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဖုန်းဝူချန် ၏ အရှိန်အဝါကို အပ်ဖျားခန့်မျှ အာရုံမခံနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ ပုံရိပ်နှင့် အရှိန်အဝါ နှစ်ခုစလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရာ... လောကကြီးထဲမှ အပြီးတိုင် အငွေ့ပျံသွားသည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။ ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း မှ လူများ အားလုံး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြပြီး၊ ဤမျှ ဆန်းကြယ်သော ကိုယ်ဖော့ပညာ မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>"အရှိန်အဝါကို လုံးဝ အာရုံခံလို့ မရတော့ဘူး။ ဟိုကောင်လေး ထွက်ပြေးသွားတာများလား"</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ။ သူ့ခွန်အားက ကျောက်မိသားစု ရဲ့ အကြီးအကဲကြီး နဲ့တောင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်နေတာပဲ။ သူ ထွက်ပြေးစရာ အကြောင်း ဘာရှိလို့လဲ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ခံကလည်း အရမ်းကို ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်တယ်။ ဧရာမ အင်အားစုကြီး တစ်ခုကလွဲရင်... ဘယ်သူကများ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အရှိန်အဝါကို လုံးဝ အာရုံခံလို့ မရတော့ဘူး။ တကယ်ပဲ ထွက်သွားပြီနဲ့ တူတယ်"</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့် နေကြပြီး၊ ဖုန်းဝူချန် ကို ရှာဖွေရန် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌... ကောင်းကင်ယံထက်တွင်၊ ဖုန်းဝူချန် သည် ကျောက်ကျိရန် ၏ ရှေ့သို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လျှပ်တစ်ပြက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး၊ အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်သီး တစ်ချက် ထိုးချလိုက်လေတော့၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီးကြောင့် ကျောက်ကျိရန် မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး လေဟာနယ် တစ်ခုလုံး တဝီဝီ မြည်သံများနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကြီး ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ကျောက်ကျိရန် မှာ အကြီးအကျယ် လန့်ဖြန့်သွားပြီး၊ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန် လုံးဝ မရလိုက်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အနီးကပ် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မှုတွင်၊ ကျောက်ကျိရန် သည် ဖုန်းဝူချန် ၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အံ့အားသင့်စရာပင်။ အစွန်းရောက်အောင် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်း လုံးဝ အဆင်သင့် မဖြစ်ခဲ့ကြသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးလည်း မရလိုက်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ... လေဟာနယ် အတွင်း၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေသော ကျောက်ကျိရန် မှာ ရုတ်တရက် ကြီး လွင့်ထွက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။ တကယ့်ကို မျှော်လင့်မထားသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းလှရာ... မည်သူကမျှ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း မှ ကျင့်ကြံသူတိုင်း အိပ်မက် မက်နေသည့်အလား ခံစားနေကြရပြီး၊ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလွန်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၈) လွှာ အထွတ်အထိပ် က ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၁) လွှာ ကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ရုံသာမက၊ ဤမျှ ဆန်းကြယ်လှသော တစ္ဆေပမာ ကိုယ်ဖော့ပညာ ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသည်လား။</p> <p> လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော အရာ တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် လွင့်ထွက်သွားသော အရှိန် မရပ်တန့်သေးခင်မှာပင်၊ ဖုန်းဝူချန် သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ နောက်တစ်ကြိမ် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပြန်ပြီး၊ နောက်ထပ် လက်သီး တစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးချလိုက်ပြန်သည်။ ကျောက်ကျိရန် မှာ နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်ထွက်သွားရပြန်ပြီး၊ ဖုန်းဝူချန် မည်သည့် အချိန်တွင် ပေါ်လာမည်ကို သူ လုံးဝ မသိရှိနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုက ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ အရိုးများပင် ကျိုးကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ တစ္ဆေပမာ ပုံရိပ်လေးမှာ အဆက်မပြတ် ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်သွားလိုက်ဖြင့် ရူးသွပ်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်တိုက် ပြုလုပ်နေလေ၏။ ကျောက်ကျိရန် မှာ ပြန်လည် ခုခံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရရှိတော့ဘဲ၊ ဖုန်းဝူချန် ၏ လက်ထဲတွင် ဘောလုံး တစ်လုံးပမာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လွှင့်ပစ်ခံနေရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ ခွန်အားမှာ အလွန်တရာမှ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ လက်သီးချက် အနည်းငယ် အပြီးတွင်ပင် ကျောက်ကျိရန် မှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် ကို ဖုန်းဝူချန် က ဤမျှ ရက်စက်စွာ ရိုက်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း မှ လူများ အားလုံး ကြောင်အ မှင်သက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကြီး က ပြန်တောင် မခုခံနိုင်ဘူးလား..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ထျန်းကျန့်  အောက်မေးရိုးများ ပြုတ်ကျသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် မှာလည်း လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။ ဖုန်းဝူချန် က သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ချေ။ သူ၏ ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၁) လွှာ ကျင့်ကြံခြင်း ဖြင့် ဖုန်းဝူချန် ၏ ရှေ့တွင် ဤမျှလောက် အားနည်းနေမည်ကို သူ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထျန်းကျီဘုံ ကျင့်ကြံခြင်း မှာ အတုအယောင်များ ဖြစ်နေသလားဟုပင် ကျောက်ကျိရန် ကိုယ်တိုင် သံသယ ဝင်လာမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၁) လွှာ ဆိုတာ ဘာများ အထင်ကြီးစရာ ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌... လေဟာနယ် အတွင်း၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေသော ဖုန်းဝူချန် သည် ပြိုင်ဘက်ကင်း သွေးစစ်မက် နတ်ဘုရား တစ်ပါးအလား ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းကို အစွန်းရောက်သော ဖိနှိပ်မှုများ ပေးစွမ်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လွန်းလှ၏။ မည်သူမျှ စိတ်ကူး၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် အစွမ်းထက်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အံ့အားသင့် မှင်သက်နေသော ကျောက်ကျိရန် သည် ဖုန်းဝူချန် ၏ အထင်အမြင်သေးသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ရင်ထဲမှ ဒေါသမီးတောက်ကြီး ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင်လေး... မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် က ရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာကြီးမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်သွားပြီး မျက်လုံးများပင် သွေးရောင် လွှမ်းလာကာ... အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားစိုင်များပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တုန်ရီနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ကျောက်ကျိရန် သည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် လက်ကောက် တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး လေဟာနယ် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ... ဒီရေလှိုင်းများပမာ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများက လေမုန်တိုင်း တစ်ခုပမာ တရဟော လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင်လေး... ငါ့ရဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းကွက် ကို မင်း ဘယ်လိုများ ရင်ဆိုင်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် က သွားကို ကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ လက်များဖြင့် ဆန်းကြယ်သော လက်ဟန် အမြန် ရေးဆွဲလိုက်၏။ အပြာရောင် အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားပြီး... ကြီးစိုးသော အရှိန်အဝါ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ် သိုင်းကွက်... ကမ္ဘာမြေ ချန်ခွင်း တံဆိပ်တုံး"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ရာ... ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီး.. သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လျှပ်တပြက် စုစည်းနေ၏။ ပေတစ်ထောင်ခန့် အရွယ်.. ဧရာမ အပြာရောင် စွမ်းအင် တံဆိပ်တုံးကြီး တစ်ခု ဖွဲ့တည်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် သည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး၊ ထို စွမ်းအင် တံဆိပ်တုံးကြီးကို ဖုန်းဝူချန် ထံသို့ အနည်းငယ်မျှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုတံဆိပ်တုံးကြီးမှာ တောင်ကြီး တစ်လုံး ပြိုကျလာသည့်အလား လေးလံသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေပြီး... အောက်ဘက်ရှိ ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း မှ မီးတောင်ဝ ကိုပင် ချော်ရည်များ ပန်းထွက်လာစေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဧရာမ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင် တံဆိပ်တုံးကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း မှ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး အလန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ရိုက်ခတ်လာမှုကြောင့် မီးတောင် ပေါက်ကွဲမည်ကို သူတို့ အလွန် စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း တစ်ခုလုံး လူသူကင်းမဲ့သွားပြီး၊ အားလုံးက တောင်တန်းများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများတွင် သွားရောက် ပုန်းအောင်းနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားကြီးကို... ညီလေးဖုန်း တားနိုင်ပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>ကူတင့် မှာ အကြောက်တရားကြောင့် အသံများပင် တုန်ယင်နေပြီး၊ လက်ဖဝါးများ ချွေးပြန်ကာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သေချာပေါက် တားနိုင်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ရိုရွှေ က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် တင်းကျပ်စွာ ယှက်ထားရင်း ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ... ဖုန်းဝူချန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ အနည်းငယ်မျှပင် စိုးရိမ် ပူပန်နေပုံ မရချေ။</p> <p> </p> <p>"ရှေးဦး ကမ္ဘာဦးခေတ် နဂါးနတ်ဘုရား လက်သီး"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> သူ၏ လက်သီး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များ စုစည်းသွားပြီး၊ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော သွေးရောင် အလင်းတန်းများနှင့်အတူ... လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အဟုန်ကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအဟုန်က... မြေကမ္ဘာအဆင့် အမြင့်ဆုံး သိုင်းကွက် ပါလား"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ထျန်းကျန့် ၏ မျက်နှာ အမူအရာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ လက်သီးများက အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိသော ခွန်အားများနှင့်အတူ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ မျက်တောင် တစ်ခတ်စာ အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် သူသည် လက်သီးချက် ရာပေါင်းများစွာကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုလက်သီးချက် အားလုံးမှာ ဧရာမ စွမ်းအင် တံဆိပ်တုံးကြီး အပေါ်သို့ တရဟော ဝင်ရောက် ရိုက်ခတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း တစ်ခုလုံးကို သိမ့်ခါသွားစေရာ... တောင်တန်း အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော ကျင့်ကြံသူများပင် အကြီးအကျယ် လန့်ဖြန့်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဒိုင်း..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် သည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် အဆက်မပြတ် လက်သီးများ ပစ်လွှတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>.. ထိုအခိုက်အတန့်လေး အတွင်းမှာပင်၊  ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင် တံဆိပ်တုံးကြီးမှာ အက်ကွဲကြောင်းများ.. ပေါ်နေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် 'ဒိုင်း' ခနဲ မြည်သံကြီးနှင့်အတူ လုံးဝ ပြိုကွဲ ပျက်စီးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ စွမ်းအင် တံဆိပ်တုံးကြီးမှာ ဖုန်းဝူချန် ၏ လက်သီးချက်များ အောက်တွင် အပိုင်းပိုင်း အစစ အဖြစ် ပြိုကျ ပျက်စီးသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လက်သီး တစ်ချက်လေးကိုပင် ခံနိုင်ရည် မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ရှူး..."</p> <p> </p> <p>ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး အကြောက်တရားကြောင့် လေအေးများကို တရှူးရှူး စုပ်သွင်းမိကြပြီး... မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကြတော့၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း လုံးဝ သွေးဆုတ်ဖြူရော် နေရသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး... ပြိုကွဲ ပျက်စီးသွားသော စွမ်းအင် တံဆိပ်တုံးကြီးကို ကြောင်အစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အစွန်းရောက်သော အံ့အားသင့်မှုများ လွှမ်းမိုးနေပြီး... စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် လက်သီး တစ်ချက် ကျန်သေးတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်ပြီး၊ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်သီး တစ်ချက် ထိုးချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့နေသော ကျောက်ကျိရန် မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရလေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save