Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အကြောက်တရားဖြင့် အသက်ချမ်းသာခွင့် တောင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~"နောက်ထပ် လက်သီး တစ်ချက် ကျန်သေးတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားက ကျောက်ကျိရန် ကို ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားမတတ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦး၏ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းကွက် ကို ဖုန်းဝူချန် က လက်သီး နှစ်ချက်တည်းဖြင့် အစစအမွှာမွှာ ဖြစ်သွားအောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ဒါက မည်မျှလောက် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသနည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် သိုင်းကွက်မျိုးကို ကာကွယ်နိုင်မည်ဟု ကျောက်ကျိရန် တွင် ယုံကြည်ချက် အပ်ဖျားခန့်မျှပင် မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖုန်းဝူချန် ကမူ သူ့ကို တွေးတောရန် အချိန် လုံးဝ မပေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝေါ့..."</p> <p> </p> <p>လေကို ခွင်းလာသော လက်သီးချက်မှာ မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ ဖြစ် သော အချိန်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာ၏။  ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ... မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သီးအဟုန်ကြီးက ကျောက်ကျိရန် ကို သွေးများ အန်ကျသွားစေတော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ပမာ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကြီး..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းရန် ကပျာကယာ ပြေးထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီး ၏ အမြန်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှရာ... ကျောက်ကျိရန် အနေဖြင့် ခုခံရန် နေနေသာသာ၊ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန် မရလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သီးချက်က ကျောက်ကျိရန် ၏ ရင်ဘတ်ကို အားပါးတရ ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ရှေးဦး ကမ္ဘာဦးခေတ် နဂါးနတ်ဘုရား လက်သီး မှာ တကယ့်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ကွင်းလုံး သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်ခြင်း သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ပွဲကြည့်နေကြသော ဆရာကြီးဟယ် နှင့် အခြားသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် အစွန်းရောက်သော အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်သွားကာ... နေရာတင် မှင်သက်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီး... အကြီးအကဲကြီး... သူ့လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားတာလား..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်များပင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကြောက်တရားက သူ့ကို အပ်ဖျားခန့်မျှပင် မလှုပ်ရှားရဲတော့အောင် ဖိနှိပ်ထားတော့၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကြီး... အကြီးအကဲကြီး..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ထျန်းကျန့် သည် ကျောက်ကျိရန် ကို အသည်းအသန် ပွေ့ဖက်ထားပြီး အဆက်မပြတ် ခေါ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကျိရန် ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး... ခေတ္တမျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သတိလစ် မေ့မြောသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦးကို လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည် တဲ့လား...။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အဲဒီ ကောင်လေး ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိနေရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ တစ်ဦးက အစွန်းရောက်အောင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၈) လွှာ အထွတ်အထိပ် က ထျန်းကျီဘုံ ကို အနိုင်ယူတယ်တဲ့လား... မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အခြား အကြီးအကဲ တစ်ဦးကလည်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းနေတော့၏။ မျက်စိရှေ့မှ အမှန်တရားကို လက်ခံရမည့်အစား... သူ အိပ်မက် မက်နေသည်ဟုသာ ယုံကြည်ချင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်မိသားစု ၏ ထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များ အားလုံး... ဖုန်းဝူချန် က ကျောက်ကျိရန် ကို လက်သီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတိလစ်သွားသည်အထိ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည် ဆိုသည်ကို လုံးဝ မယုံကြည်ရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင်လေး..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ထျန်းကျန့် က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တဝုန်းဝုန်း ထတောက်လာကာ ဖုန်းဝူချန် ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျောက်ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ဒီနေ့ လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ကို လာတာ ကျင့်ကြံဖို့ သက်သက်ပဲ။ ဘာပြဿနာမှ မရှာချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ ကျောက်မိသားစု ကသာ ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြီး အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေမယ် ဆိုရင်... နောက်ပိုင်းကျရင် ဒဏ်ရာရရုံလောက်နဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ မူလကတည်းက ဒေါသထွက်နေသော ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာ... သူ၏ မိသားစုကို လုံးဝ အထင်အမြင်သေးနေသော ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားကြောင့် ပို၍ပင် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက် လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးကောင်လေး... ငါတို့ ကျောက်မိသားစု က မင်းကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးလို့များ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ထျန်းကျန့် က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ... သူ၏ မျက်နှာကြီးမှာ လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားပြီး အသားစိုင်များပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေတော့၏။ ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကလည်း ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့က သေလမ်းကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း... ကျွန်တော့်ဘက်က ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့။ ကျောက်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ဖို့ ဆိုတာ... ကျွန်တော့်အတွက် သိပ်ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က ယခင်ကထက် ပို၍ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ သူ၏ စကားသံတွင် လူသားဆန်မှု မပါဝင်တော့ဘဲ... အလွန်တရာမှ မောက်မာလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဪ... စကားကြီး စကားကျယ်တွေတော့ ပြောနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အဲဒီ အရည်အချင်း ရှိမယ်လို့တော့ ငါ မထင်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ စကား မဆုံးခင်မှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး အေးစက်သော လှောင်ပြုံးသံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုဟို..."</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်၊ အစွန်းရောက်အောင် ကြောက်လန့်နေခဲ့သော ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ သွေးဆုတ်ဖြူရော် နေသော မျက်နှာပေါ်တွင်... အသက်ကယ်ရှင် ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အတိုင်းအဆမဲ့ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဟို ပါလား"</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်နေသော ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး၊ အသံထွက်ပေါ်လာရာ ဆီသို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ရဲ့ သခင်လေး ဟိုယွင်ချုံ ပါလား..."</p> <p> </p> <p>"ဟိုယွင်ချုံ ပဲ... ကျောက်ဟိုင်ယွင် ရဲ့ သွေးသောက် ညီအစ်ကို လေ"</p> <p> </p> <p>"သူက ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၃) လွှာ ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ခွန်အားက မိသားစုခေါင်းဆောင် ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး... သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများနှင့်အတူ သတိထား စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင်... အသက် (၃၀) ဝန်းကျင်အရွယ်၊ ဇိမ်ခံ အမည်းရောင် ပိုးသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ် တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ် ၏ ကိုယ်မှ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၃) လွှာ တွင် ရှိရာ... ကျောက်ထျန်းကျန့် ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်၊ ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ၏ သခင်လေး ဟိုယွင်ချုံ ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က ဟိုယွင်ချုံ ကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။</p> <p>ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၃) လွှာ မျှသာ ရှိသော သူတစ်ဦးကို ဖုန်းဝူချန် အနေဖြင့် အပ်ဖျားခန့်မျှပင် ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုဟို... သူ့ကို မြန်မြန် သတ်ပစ်လိုက်ပါဗျာ"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ဟိုယွင်ချုံ ထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး၊ ဖုန်းဝူချန် ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး တောင်းဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ က ကျောက်ထျန်းကျန့် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားသော ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကိုပါ ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ကာ... နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ အကြည့်များက ဖုန်းဝူချန် ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... မင်း သတ္တိ တော်တော် ကောင်းတာပဲ။ ကျောက်မိသားစု ကိုတောင် လက်ရဲဇာတ်ရဲ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါ့ညီ ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရုံတင်မကဘူး... အကြီးအကဲကြီး ကိုပါ လုပ်လိုက်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ သူ၏ ဟန်ပန်တွင် မောက်မာမှုများနှင့် လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်လိုမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး မင်းအမှားကို ဝန်ခံမယ် ဆိုရင်တော့... မင်း အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ က ရက်စက်စွာ လှောင်ပြုံး ပြုံး ရင်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ဖုန်းဝူချန် ကို သူ သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဪ... ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် က လှောင်ပြုံး ပြုံး လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>"ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ရဲ့ အရှင်သခင် တောင် ငါ့ကို ဒီလို စကားမျိုး မပြောရဲဘူး။ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ ငါ့ကို သတ်ချင်တယ် ဆိုရင်... မင်းအဖေ ဆီ ပြန်သွားပြီး သူ ငါ့ကို သတ်ရဲလားလို့ အရင် သွားမေးကြည့်လိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာ အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့် သွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားများကြောင့် ကျောက်ထျန်းကျန့် တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားပြီး... သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရမှု အရိပ်အယောင်များ စတင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်မည် ဆိုပါက... ဖုန်းဝူချန် သည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရာ၊ သူသည် သေချာပေါက် ထူးကဲသော ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပေမည်။ ထိုသို့သော ပါရမီရှင် တစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်တွင် ဧရာမ အင်အားစုကြီး တစ်ခု မရှိဘဲ နေပါမည်လော။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးဟယ် နှင့် အခြားသူများ မှာလည်း အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြလေသည်။ ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားအရ ဆိုလျှင်... သူ၏ နောက်ခံ အင်အားမှာ ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီး၊ စံအိမ်တော် ၏ အရှင်သခင် ပင်လျှင် သူ့ကို မစော်ကားရဲဘူး ဆိုသည့် သဘော သက်ရောက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... မင်းက ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုဟို... သူ့နာမည်က ဖုန်းဝူချန် တဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ကပျာကယာ ဝင်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်၌... ဟိုယွင်ချုံ ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အပြင်သို့ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကာ... မျက်ဝန်းများထဲတွင် အစွန်းရောက်သော ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်း... ဖုန်းဝူချန်... ဆေး... ဆေးဧကရာဇ် ပါလား..."</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စက္ကူချပ် တစ်ချပ်ပမာ သွေးဆုတ်ဖြူရော် သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုဟို... ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ ၏ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ အကြီးအကျယ် လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိနေသကဲ့သို့ ရှိသော်ငြားလည်း... မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ မှာ ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်း သွားပြီး၊ အစွန်းရောက်သော အကြောက်တရားက သူ့ကို အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးထား၏။</p> <p> </p> <p>"ဆေးဧကရာဇ်... ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ ၏ တုန်ယင်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ကျောက်ထျန်းကျန့် ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး... မျက်နှာတစ်ခုလုံး အကြောက်တရားများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးဧကရာဇ် ၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကျောက်ထျန်းကျန့် ကောင်းစွာ သိရှိထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ထျန်းကျန့် သည် ဆေးဧကရာဇ် အကြောင်းကို ကြားဖူးရုံသာမက၊ ဝူကျိနယ်မြေ အတွင်းရှိ ဆေးဧကရာဇ် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အဆင့်အတန်း ကိုပါ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... သခင်လေးဟို က ကြောက်သွားတာလား။ သူနဲ့ ကျောက်ခေါင်းဆောင် က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကြီး ဒီလောက်တောင် ကြောက်သွားရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းဝူချန် ရဲ့ နောက်ခံက ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ထက်တောင် ပိုပြီး ကြီးမားနေတာ သေချာသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"သူက ကောင်းကင်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် အင်မော်တယ် လက်နက် စံအိမ် က ပါရမီရှင် တပည့် တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား"</p> <p> </p> <p>တောင်တန်း ပေါ်ရှိ လူများ အားလုံး အချင်းချင်း မှန်းဆနေကြပြီး၊ ဖုန်းဝူချန် ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို အလွန်အမင်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြလေ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ... အစွန်းရောက်အောင် ကြောက်လန့်နေသော ဟိုယွင်ချုံ သည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက်... လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့် မှင်သက်နေသော အကြည့်များ အောက်တွင် လေဟာနယ်၌ ဒူးထောက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆေးဧကရာဇ် ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ။ ယွင်ချုံ က ဆေးဧကရာဇ် မှန်း မသိဘဲ စော်ကားမိတဲ့အတွက်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါလို့ ရိုသေစွာ တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ က အကြောက်တရားဖြင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်ကာ တောင်းပန်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညွှတ်နေတော့၏။ ယခင်က ရှိခဲ့သော သူ၏ မောက်မာမှုများ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဆေး... ဆေးဧကရာဇ်... တဲ့လား..."</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ချုံ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်ကို အံ့အားသင့်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူ၏ နှုတ်မှ 'ဆေးဧကရာဇ်' ဟူသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ လုံးဝ ကြောင်အ သွားတော့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီလာပြီး၊ အဆုံးအစမဲ့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဝူချန် ကို လူတိုင်းက မသိကြသော်ငြားလည်း... ဆေးဧကရာဇ် ဆိုသည်မှာ ဝူကျိနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သော ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ဆေးဧကရာဇ်... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ ခင်ဗျာ..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ အစွန်းရောက်သော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ထျန်းကျန့် နှင့် ကျောက်မိသားစု မှ ထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များ အားလုံးလည်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး... မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာများဖြင့် အသက်ချမ်းသာခွင့် တောင်းခံနေကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save