Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘုရားရေ... ရွှေရောင် ဒဏ္ဍာရီ (Golden Legend) ပါလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~၎င်းသည် ဒီရေတော တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ဘေးတွင် ရေငန်နှင့် ရေချို ဆုံမှတ် တစ်ခု ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှောင်ယောင် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မလာဖူးဘူးဗျ... ပစ္စည်း ရှိမယ် မထင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လင်းအာ သူမ မောင်လေး၏ ပါးစပ်ကို အမြန် ပိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို ယဲ့ဖန်... ညီမတို့ ကျွန်းက မသေးငယ်ပေမဲ့... ရွာသားတွေ ဒီမှာ နေလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီလေ... ဥပမာ ရိတ်သိမ်းဖို့ လွယ်ကူတဲ့ နေရာ တချို့ ဆိုရင် လူတိုင်း ရှာဖွေပြီးသား ဖြစ်နေတတ်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ ဒီဧရိယာကို ဘယ်သူမှ မလာတာ အနည်းဆုံး ဝက်လောက် ရှိနေပြီ ထင်တယ်... ပစ္စည်း တွေ့နိုင်ချေ တကယ် မများပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန် မငြင်းတော့ပေ။ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စ မရှိပါဘူး... လမ်းလျှောက် ကြည့်ရုံပါပဲ... ရှုခင်း ကြည့်တာ ဘာညာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီ ဧရိယာက လှတယ်... ဓာတ်ပုံ ရိုက်ဖို့ တော်တော် သင့်တော်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျူးရှောင်ကျောင်း ဒါကို ကြားသောအခါ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဒီနေရာက ကြည့်ရတာ လှသားပဲ"</p> <p> </p> <p>"ပစ္စည်း မရရင်တောင်... ဒီမှာ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ရတာ မဆိုးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းနှင့် သူမ ပုံး တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဒီရေတော ဆီသို့ ဦးဆောင် လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါကို မြင်တော့ ယဲ့ဖန် ဟိုင်လင်းအာနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် တို့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျူးရှောင်ကျောင်း နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လင်းအာ မှာမူ ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး၊ စကား ဆင်ခြင်ဖို့ သူတို့ ဒေသန္တရ ဘာသာစကား ဖြင့် တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကို ဆွဲပြီး ယဲ့ဖန်နှင့် ကျူးရှောင်ကျောင်း တို့ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှောင်ယောင် သည် ရိုးအသော ကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့်၊ ဤသို့ ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မသိပေ။</p> <p> </p> <p>အစ်မ ဖြစ်သူ၏ ဆူပူတာ ခံရပြီးနောက်၊ သူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ ပစ္စည်း ရှိဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ငါ မမှားပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းနှင့် ဟိုင်လင်းအာ၊ ယဲ့ဖန်နှင့် ကျူးရှောင်ကျောင်း တို့နောက် လိုက်ပါပြီး ဒီရေတော ဆီသို့ သွားလိုက်၏။ လှပသော ရှုခင်းမှလွဲ၍ ပစ္စည်း တွေ့ရှိနိုင်သည့် လက္ခဏာ ဘာမျှ မရှိပေ။ သူ တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်... ငါ ပြောသားပဲ... ဒီမှာ ပစ္စည်း မရှိပါဘူး ဆို"</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ကယ်ကို ပိုဝေးဝေး မောင်းပြီး... ပစ္စည်း ရှာရလွယ်ကူတဲ့၊ လူတွေ သွားလေ့ မရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ ကံစမ်းကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လင်းအာမှာ မောင်ဖြစ်သူ ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကို လက်သီးနှင့် ထိုးချင်သွား၏။ သို့သော် ယဲ့ဖန်က ပုံးကို သယ်ဆောင်ပြီး ဒီရေတောကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"အားလုံး မြန်မြန် လာကြ... ငါ့ရဲ့ ကြိုတင် ခံစားချက် မှန်သွားပြီ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အပြည့်အဝ ရိတ်သိမ်းပြီး ပြန်လာနိုင်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဒီရေတော အစွန်းတွင် ရပ်လျက်၊ ရေငန်နှင့် ရေချို ဆုံမှတ်ကို ကြည့်ရင်း၊ ယဲ့ဖန် ထိုဘက်သို့ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လှည့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘာဖြစ်တာလဲ... ပစ္စည်း ရလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန် ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ဒီရေတော ထဲတွင် ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သော ကျူးရှောင်ကျောင်း ချက်ချင်း ပြေးလာ၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန် ဘေးနား ရောက်ပြီး ရှေ့ကို ဃကြည့်လိုက်သောအခါ၊</p> <p>"ဘုရားရေ... ရွှေရောင် ဒဏ္ဍာရီ ပါလား"</p> <p> </p> <p>"မြေကြီးပေါ်က ပစ္စည်းတွေက... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်း ရွာသားတွေရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရိတ်သိမ်းမှုထက်တောင် ပိုများနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ဖန်... ကျွန်မ ဆန္ဒ ပြည့်ဝအောင် ရှင် သေချာပေါက် ကူညီပေးမယ် ဆိုတာ ကျွန်မ သိတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လင်းအာက သူတို့ နှစ်ဦး မည်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မောင်လေးကို မဆူတော့ပေ။ ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကို ဆွဲပြီး အမြန် ပြေးသွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန်နှင့် ကျူးရှောင်ကျောင်း တို့ ဘေးနား ရောက်ပြီး ဒီရေတော နောက်ကွယ်က မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဘုရားရေ... ဂဏန်းပြာတွေ များကြီးပါလား"</p> <p> </p> <p>"ရေကြည့်ရုံနဲ့တင်... အနည်းဆုံး အကောင် (၇၀)၊ (၈၀) လောက် ရှိမယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"တစ်ကောင်ကို အနည်းဆုံး တစ်ပိဿာ လောက် ရှိမယ့် ဂဏန်းပြာကြီးတွေချည်းပဲ အနည်းဆုံး အကောင် (၃၀)၊ (၄၀) လောက် ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို ယဲ့ဖန်... အစ်ကိုက မာကျူ (ပင်လယ် နတ်သမီး) ရဲ့ ကောင်းချီးပေးတာ ခံထားရတာလား"</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လင်းအာ ဘေးနားက ဟိုင်ရှောင်ယောင် လည်း မျက်လုံး ပြူးသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဂဏန်းပြာကြီးတွေ အများကြီးပါလား... ပင်လယ်ပြင် ခရီးစဉ် တစ်ခေါက်တည်းနဲ့ ဒီလောက် ရိတ်သိမ်းနိုင်တာ တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>"အထူးသဖြင့် ဒီရက်ပိုင်း ပင်လယ်ရေ ကျနေတဲ့ အချိန်မှာ..."</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ယဲ့ဖန်... အစ်ကိုကြီးက တကယ် စွမ်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန် နှိမ့်ချစွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ငါ ကံကောင်းသွားရုံပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ဘယ်လို ဖမ်းရမလဲ... မင်းတို့က ပိုကျွမ်းကျင်တယ်လေ... မြန်မြန်... ငါနဲ့ ရှောင်ကျောင်း ကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ အစ်မရှောင်ကျောင်း က နည်းနည်း စိတ်မရှည်တော့တဲ့ ပုံပဲကွ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၊ ဟိုင်လင်းအာနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် တို့ အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ဂဏန်းပြာကြီး တစ်ကောင် ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဘယ်လို ဖမ်းရမလဲ ဆိုတာ သရုပ်ပြလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save