Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထူးဆန်းတဲ့ ဦးနှောက် ပတ်လမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ကျူးရှောင်ကျောင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဟိုင်လင်းအာ ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူမ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူမ ချက်ချင်း သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လင်းအာ... နင် ငါနဲ့ ယဲ့ဖန် ကို အနိုင်ပေးစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဂိမ်း ကစားတာပဲလေ... ပျော်ဖို့ အတွက်ပဲ ကစားကြတာ"</p> <p> </p> <p>"နင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်... ဒါမှ နင့်အစ်ကို ယဲ့ဖန် နဲ့ ငါ ပိုပျော်ရွှင်ရမှာ"</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ဟိုင်လင်းအာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် စတင် ကြိုးစားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူမ အလွန် အတွေ့အကြုံ ရှိကြောင်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ဂဏန်းပြာကြီးတွေနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီး၊ ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကို ကျော်တက်သွားဖို့ အချိန်အများကြီး မယူလိုက်ရပေ။ ဒါက ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကို စိုးရိမ်သွားစေပြီး၊ ကောင်လေးက ဂဏန်းပြာကြီးတွေကို အမြန် ဖမ်းဆီးဖို့ ကြိုးစားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီအချိန်မှာ ကျူးရှောင်ကျောင်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်ပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီ... လင်းအာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ရင်... ငါက အညံ့ဆုံး ဖြစ်သွားမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ငါ မြန်မြန် လုပ်မှ ဖြစ်မယ်... အနည်းဆုံးတော့ နောက်ဆုံး မရောက်စေရဘူး"</p> <p> </p> <p>သူမ ဂဏန်းစိမ်းကြီးကို သစ်သားတုတ်ဖြင့် အလျင်စလို ဖမ်းဆီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက အတွေ့အကြုံ မရှိသူ  ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှောင်ယောင် က ငယ်ရွယ်သော်လည်း၊ ပင်လယ်ပြင် အတွေ့အကြုံ အများကြီး ရှိ၏။ သူမ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လင်းအာ က ဟိုင်ရှောင်ယောင် ထက်တောင် ပိုအတွေ့အကြုံ ရှိ၏။ ဂဏန်းပြာကြီးတွေ ဖမ်းရာမှာ သူမက ပိုကျွမ်းကျင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန် ကတော့ ပင်လယ်ပြင် ခရီးစဉ် ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်ပြီး ကျူးရှောင်ကျောင်း ထက် အတွေ့အကြုံ နည်းသော်လည်း ၊ သူက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန် ဖျတ်လတ်မှုနဲ့ ခွန်အား ရှိသည့် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်လေ။ နည်းစနစ်နှင့် အတွေ့အကြုံ မရှိတာက သူ့အတွက် အရေးမကြီးပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ စိတ်ကြီးသော ဂဏန်းပြာကြီးတွေက နှေးကွေးသည့် ခရုတွေနှင့် ဘာမှ မကွာခြားပေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်တို အတွင်းမှာပင် ယဲ့ဖန်သည် ကျူးရှောင်ကျောင်း သာမက၊ ဟိုင်ရှောင်ယောင် နှင့် ဟိုင်လင်းအာ တို့ကိုပါ ကျော်တက်သွား၏။ သူ ဂဏန်းပြာကြီး တစ်ပုံး အပြည့် ဖမ်းမိလိုက်ပြီး၊ ဧရိယာ တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှောင်ယောင်နှင့် ဟိုင်လင်းအာ တို့ နှစ်ဦးစလုံး ကြောင်အသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ကြပြီး၊ ယဲ့ဖန်ကို ဘုရားသခင် တစ်ပါး ကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင်၊ ယဲ့ဖန်၏ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ယဲ့ဖန်... အစ်ကိုကြီးက ဒဏ္ဍာရီထဲက ဝိညာဉ် ဆရာသခင်လား"</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ် နိုးထထားတဲ့သူလား... ထန်ဆန်းနဲ့ ရှောင်ဝူတို့လိုမျိုးလေ..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန် ကြောင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေး၏  ဦးနှောက် ပတ်လမ်း နောက်ကို သူ မလိုက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက တစ်နေ့ကုန် ဒူလော် တိုက်ကြီး  ကာတွန်းတွေပဲ ထိုင်ကြည့်နေတာ အစ်ကိုကြီး... ဝိညာဉ် ဆရာသခင်တွေက ဇာတ်လမ်း ဆက်တင်  တွေလေ... ထန်ဆန်း နဲ့ ရှောင်ဝူ က ဇာတ်လိုက်တွေပါ..."</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လင်းအာ ရှင်းပြလိုက်၏။ ထို့နောက် ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မောင်မင်းကြီးသား... ကာတွန်းတွေက စိတ်ကူးယဉ်တွေပါလို့ ပြောထားတယ် မလား... ဒီလောကကြီးမှာ ဝိညာဉ် ဆရာသခင်တွေ၊ သိုင်းဝိညာဉ်တွေ မရှိပါဘူးဟယ်"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ယဲ့ဖန် က သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖူးတာ ဖြစ်လောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှောင်ယောင် က တကယ့် ကလေးပါပင်၊ သူ့ဦးနှောက်က အရမ်း ထူးဆန်း၏။ အစ်မ ဖြစ်သူ၏  စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သူ နောက်ထပ် မေးခွန်း တစ်ခု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ယဲ့ဖန် က အဲ့ဒီ ဝိညာဉ် ဆရာသခင်တွေကို နိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီကောင်လေးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်... သူ ကာတွန်းတွေနဲ့ ရူးသွပ်နေတာ"</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လင်းအာ ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကို ဆက်မပြောချင်တော့ပေ။ သူမ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပြန်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>ကျူးရှောင်ကျောင်းကတော့ ဒီအသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက သွက်လက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... အခု ပြန်ကြစို့... ဂဏန်းပြာကြီးတွေ ပေါင်းစားဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"နောက်ကျရင် ငါ အားလုံးကို ဆိုဒါ ဝယ်တိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ယဲ့ဖန် ပြုံးလိုက်၏။ သူ ပုံးကို သယ်ဆောင်ပြီး သူတို့နှင့် အတူ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင်၊ ဂဏန်းပြာကြီး လေးပုံး အပြည့်နှင့် သူတို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ရွာသားများ အားလုံး ကြောင်အသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရွာသား အများအပြား ဒါကို မြင်သောအခါ၊ ယဲ့ဖန် မာကျူ၏ ကောင်းချီးပေးတာ ခံထားရသည် ဟုပင် ချီးကျူးကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ရာသီချိန်မှာတောင် ဒီလောက် ရိတ်သိမ်းရတာမျိုး မကြုံဖူးပါ၊ ရာသီချိန် မဟုတ်တသော အချိန် ဆိုလျှင်တော့ ပြောမနေပါနှင့်တော့။</p> <p> </p> <p>တစ်ကောင်ကို (၅၀၀) ဂရမ် ကျော်သော ဂဏန်းပြာကြီး စုစုပေါင်း အကောင် (၇၀)၊ (၈၀) လောက် ပါ၏။ ထိုအထဲမှာ (၅၀၀) ဂရမ်ထက် ပိုလေးသော ဂဏန်းကြီး (၁၀) ကောင်ကျော် ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီလို ကြီးမားသော ရိတ်သိမ်းမှုမျိုးက ရွာသမိုင်း တစ်လျှောက်လုံးမှာ လက်ချိုးရေ၍ ရသော အကြိမ်ရေလောက်ပဲ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ဖန်... ရှင် တကယ် အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ပြန်ရောက်တဲ့ ပထမဆုံး ရက်မှာတင်... ရှင်က ကျွန်မ အိပ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး..."</p> <p> </p> <p>ညရောက်သောအခါ၊ ပေါင်းထားသော ဂဏန်းပြာကြီးများကို ဝိုင်နှင့် တွဲဖက်ပြီး အရသာ ရှိစွာ စားသောက်ပြီးနောက်၊ ကျူးရှောင်ကျောင်း အနည်းငယ် မူးနေပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ ယဲ့ဖန် ကိုယ်ပေါ်  မှီနေရုံတင် မကဘဲ၊ သူမ မျက်နှာလည်း နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများ ရီဝေနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီည...ငါ  နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဆုချမယ်"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save