Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">စကားပြောတိုင်း ကာရန် ညီနေတာ... ရှင်က မဟာတန်း တက်ဖို့ ပြင်နေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~"ဟားဟားဟား..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန်၏ ပြောစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုင်ရှောင်ယောင်နှင့် ဟိုင်လင်းအာ တို့သည် အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျူးရှောင်ကျောင်း သည်လည်း ယဲ့ဖန်၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး၊ ချစ်စဖွယ် မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကလေ... လူကို ခြောက်လှန့်ရုံတင် မကဘူး... စကားပြောတာကလည်း ကာရန်တွေ ဘာတွေနဲ့... မဟာတန်း တက်ဖို့ စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ ပြင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန်သည် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး၊ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ပြန်ကြစို့... ဒီနေ့အတွက် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ် ပြီးဆုံးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကတော့... အိမ်ပြန်ပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူ ပင်လယ်မျှော့ ဟင်းပွဲကြီးကို ဘယ်လို စီစဉ်မလဲ ဆိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ရှင့်"</p> <p> </p> <p>ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် ယဲ့ဖန်၏ လက်မောင်းကို ချိတ်လျက်၊ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိမ်ပြန်လမ်းသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ ဟိုင်လီနှင့် ယန်ဝေ တို့ ဇနီးမောင်နှံသည် သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"မိန်းမ... ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လီ ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဒီမှာ တစ်နေ့ကုန် အချိန်ဖြုန်းလိုက်တာ... ဘာမှလည်း မရဘူး... ဟိုကောင်စုတ်တွေကတော့ ပင်လယ်မျှော့တွေ အများကြီးနဲ့ ပြန်သွားကြပြီ"</p> <p> </p> <p>ယန်ဝေ သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စ ဒီလောက်နဲ့ မပြီးဘူး"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီ မြို့ကြီးသား ကောင်စုတ်... သူ ငါတို့ကို တမင်တကာ လှည့်စားသွားတာ"</p> <p> </p> <p>"သူ့ကြောင့် ငါတို့ ဒီလောက် နစ်နာသွားရတာ... ငါ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ခံမနေနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"ဟု ဟိုင်လီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ဝေ ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ကျောက်စိမ်းဖြူ ပင်လယ်မျှော့ နှစ်ကောင် ရထားတယ် မဟုတ်လား... အဲ့ဒီအရာက တန်ဖိုး အရမ်းကြီးတယ် ဆိုတာ နင်လည်း သိတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီအရာကို ငါတို့ ရအောင် ယူနိုင်ရင်... ဒီနေ့ ခံစားခဲ့ရသမျှ အားလုံး တန်သွားမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... သူတို့က မြို့ကြီးသားတွေလေ... ပြီးတော့ ဟိုကောင်လေးက သိုင်းပညာ တတ်ပုံရတယ်... ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်မလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လီ တွန့်ဆုတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်ရင်... လုပ်နိုင်တဲ့လူကို အကူအညီ တောင်းရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယန်ဝေ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နင် မေ့နေပြီလား... 'ဦးလေး ယာ' ကို..."</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး ယာ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဟိုင်လီ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"မိန်းမ... မင်း ရူးနေပြီလား"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီလူတွေက ရက်စက်ပြီး နှလုံးသား မရှိတဲ့ လူတွေလေ... သူတို့ကို ဒီကိစ္စထဲ ဆွဲထည့်ဖို့ မင်း သေချာရဲ့လား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save