Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">လုကျင့်ဖူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ယုတိ၏ လေသံကို ကြားလျှင် လုချန်း ကျောချမ်းသွား၏။ ယွမ်ချင်းရှုကို လုချန်း ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကြောင့် ယွမ်ယုတိထံ၌ နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းမှုရှိနေကြောင်း ထင်ရှားသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်သန်းပေါင်း သောင်းတစ်ထောင်ကျော်မှ ထိုဗီလိန်က သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်းကို ယွမ်ယုတိ သိသွားလို့ လုံးဝမဖြစ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်</p> <p>“နင် ဘယ်က လာတာလဲ”</p> <p>ဟု ယွမ်ယုတိက မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် လုချန်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကံစွမ်းအား ရှိသူများကို အရေးပါသော အင်အားစု တစ်ခုခုမှ လာကြသူများဟု ယူဆနိုင်၏။ လုချန်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အနောက်မှ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းအား စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာကို ယွမ်ယုတိ စိုးရိမ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုချန်းက</p> <p> “တပည့်က လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပါ။ ထျန်းရန် နတ်ဘုရား နယ်မြေထဲမှာ နှစ်သန်းပေါင်း များစွာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့တာပါ။ ဘယ်က လာခဲ့တယ်ဆိုတာကို မေ့တောင် မေ့နေပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင် ယွမ်ယုတိ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ လုချန်းသာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဆိုလျှင် ကိုင်တွယ်ရတာ ပိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် အနည်းငယ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးရုံဖြင့် ဂိုဏ်းအပေါ် သံယောဇဉ် ကြီးမားလာတတ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ် ထျန်းရန် နတ်ဘုရား နယ်မြေတွင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများအတွက် အခြေအနေ မကောင်းသဖြင့် ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကို သူ၏အိမ်ကဲ့သို့ လုချန်း မကြာမီ သတ်မှတ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွမ်ယုတိက</p> <p> “အခုကစပြီး လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်သည် မင်း၏ အိမ်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားလျှင် လုချန်းလည်း</p> <p>‘ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့’ ဟုစိတ်ထဲ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ဆက်လက်၍</p> <p> </p> <p>“ဆရာ။ လျှို့ဝှက်လဝန်း ကျောင်းတော်လို့ ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်။ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်နဲ့ လျှို့ဝှက်လဝန်း ကျောင်းတော်တို့က ဘယ်လို ပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင် ယွမ်ယုတိ၏ မျက်နှာ  ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ အငွေ့အသက်များ မသိမသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ယုတိ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အမျက်ထွက်သွားသည်ကို မသိသဖြင့် လုချန်း တုံ့ဆိုင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်း တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင်ပင် “ငါ တံခါးပိတ် ကျင့်စဉ်စခန်းကနေ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက် ငါ့ရဲ့ အစ်မ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကနေ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် လျှို့ဝှက်လဝန်း ကျောင်းတော်က လူတချို့နဲ့ ငါ ထွက်လာခဲ့ပြီး အခု လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့တာပဲ”</p> <p>ဟု ယွမ်ယုတိက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p>“ကျုပ် နားလည်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ယုတိက သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အတိုင်းအဆမဲ့သော ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်</p> <p> “ကောင်းပြီ။ တို့ လျှို့ဝှက်လဝန်း နန်းတော်ကို ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ မနက်ဖြန် မနက် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”</p> <p> </p> <p> ဟု လုချန်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>…….</p> <p> </p> <p>ညနေခင်း။</p> <p> </p> <p>အမွေးဖြူ မြို့တော်ဝန်၏ နန်းတော်။</p> <p> </p> <p>လုချန်း မနက်ဖြန်တွင် အမွေးဖြူမြို့မှ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက် သူတို့အား နှုတ်ဆက်ရန် ကြီးကျယ်သော စားသောက်ပွဲတစ်ခုကို လုကျန့်ကျီက ကျင်းပပေး၏။ ယွမ်ယုတိကို သူကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားခဲ့သော်လည်း သူမ ကတော့ တက်ရောက်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ယွမ်ယုတိ လာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ အကြောင်းမှာ နှုတ်ဆက်ပွဲသည် အဓိကအားဖြင့် လုချန်းအတွက်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပွဲတွင် လုကျန့်ကျီက</p> <p>“ချန်းလု။ ခင်ဗျား လျှို့ဝှက်လဝန်း နန်းတော်ကို ရောက်သွားပြီးရင် ကျုပ်တို့ ဘယ်တော့ ပြန်ဆုံမလဲ မသိနိုင်တော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် “ကျုပ် လျှို့ဝှက်လဝန်း နန်းတော်ကို ရောက်တာနဲ့ ခင်ဗျားဆီ စာရေးပါ့မယ်။ နောင်တစ်ချိန် အချိန်ရရင် အမွေးဖြူမြို့ကို ကျုပ် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ စကားသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း လုကျန့်ကျီတို့အတွက်မူ ကတိသစ္စာတစ်ခုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီနှင့် လျောင်ရှောင်ရွှမ်တို့သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့ပြင် သူတို့၏ သက်တမ်းသည်လည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် လုချန်းကို နှစ်သန်းပေါင်း သောင်းတစ်ထောင်ကျော် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသူများ ဖြစ်၏။ သူတို့ကို သူ ဒီအတိုင်း စွန့်ပစ်ထား၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ စကားကို ကြားရလျှင် လုကျန့်ကျီ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ လုချန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အမွေးဖြူမြို့သို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာပဲ သူတို့ကို ထားရစ်ခဲ့မည်ကို သူ အကြောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ထိုလူအနည်းငယ်သည် လုချန်းအတွက် တန်ဖိုး များများစားစား မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့တွင် လူပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ ရှိနေပါက လုချန်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်သေး၏။ လက်ရှိ နတ်နှစ်ရာခန့်နှင့် လူလုံးဝနီးပါး မရှိတော့သည့် အမွေးဖြူမြို့သည် သူ၏အတွက် တန်ဖိုး မရှိပေ။ လုချန်း သူတို့ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့လျှင်ပင် မထူးဆန်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လုချန်း ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မြို့စားမင်းလု။  အမွေးဖြူမြို့က တော်တော်လေးကို ဆိတ်သုဉ်းနေပြီ။ ကျုပ် ထွက်သွားပြီးလျှင် လူသာမန်တွေကို ပိုပြီး စုဆောင်းပါ။ ပြီးတော့ အမွေးဖြူမြို့ကို ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ပါ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက အမွေးဖြူမြို့အတွက် အနာဂတ် မျှော်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သလို လုကျန့်ကျီအတွက် တာဝန်တစ်ခုလည်း ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားလျှင် လုချန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လုကျန့်ကျီ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ထျန်းရန် နတ်ဘုရား နယ်မြေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီးနောက်  အမွေးဖြူမြို့ကို အစပျိုးရာ နေရာအဖြစ် လုချန်း အသုံးပြုလိုခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လုကျန့်ကျီက ဝမ်းသာအားရဖြင့်</p> <p> “စိတ်ချပါ ညီအစ်ကို ချန်းလု။ နောက်တစ်ခေါက် ခင်ဗျား ပြန်လာတဲ့အခါ စည်ကားသာယာနေတဲ့ အမွေးဖြူမြို့ကို မြင်တွေ့ရစေရမယ်။”</p> <p> </p> <p>ထျန်းရန် နတ်ဘုရား နယ်မြေ၏ လူဦးရေသည် လျော့နည်းလာနေသော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လိုသည့် ဆန္ဒ ရှိပါက အမွေးဖြူမြို့ ကြီးထွားလာနိုင်ပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အရင်က လုချန်း ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်ထဲ၌ သေဆုံးသွားပြီဟု လုကျန့်ကျီ ထင်ခဲ့၏။ နှစ်သန်းပေါင်း သောင်းကျော် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း သူ ပြန်မလာသဖြင့် သက်တမ်း ကုန်ဆုံးလုနီး ဖြစ်နေသော လုကျန့်ကျီလည်း  အမွေးဖြူမြို့ကို ထိန်းသိမ်းလိုစိတ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။  ထို့ကြောင့် လူနတ် အများစု ထွက်ခွာသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုတော့ ချန်ဘုရင်က အမွေးဖြူမြို့ကို သူ၏ အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် အသုံးပြုရန် စီစဉ်နေပြီဖြစ်သည်။ ချန်ဘုရင် ပြန်လည် နိုးထလာစေရန် အမွေးဖြူမြို့ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရန်က လက်အောက်ငယ်သားဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်သော လုကျန့်ကျီ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>…….</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းရှ နတ်ဘုရား နိုင်ငံတော်၌။</p> <p> </p> <p>တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ ဘေးတွင် တည်ရှိသော နေရာတစ်ခု၌ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ မြူခိုးများ တောင်တန်းများကြားတွင် အဆောင်များကို မထင်မရှား မြင်တွေ့ရပြီး အလွန် အေးချမ်းသာယာသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ်ရှိ အဆောင်တစ်ဆောင်တွင် ဝတ်ရုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် အသက် ၄၀၊ ၅၀ ခန့်သာ ရှိပုံရ၏။ အမှန်စင်စစ် ထျန်းရန် နတ်ဘုရား နယ်မြေတွင် လူတစ်ဦး၏ အသက်ကို ရုပ်ရည်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသူ၏ တကယ့် သက်တမ်းက နှစ်သန်းပေါင်း သောင်းကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုခဏတွင် အစေခံတစ်ဦး သူ့ထံသို့ ရိုသေစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး</p> <p> </p> <p> “မဟာဘုရင်...သတင်းကောင်းပါ ခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>အစေခံ၏ စကားကို ကြားလျှင် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသားက သူ၏ ရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက်</p> <p> “ဟိုလူကြီး ကျရှုံးတော့မှာလား”</p> <p>ဟု ခပ်အေးအေး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင် အစေခံက ချက်ချင်းပင်</p> <p>“မဟာဘုရင် ခန့်မှန်းတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ နေပြည်တော်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းဟာ မဟာဘုရင်ရဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>“မင်းကြီး အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားတာ မအောင်မြင်ဘူးလို့ သတင်းထွက်နေပါတယ်။ အခု သူ့မှာ သေမင်း၏ အငွေ့အသက်တွေ ဝိုင်းရံခံနေရပြီဆိုတော့ အချိန် သိပ်ကျန်တော့ပုံ မရပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>လုကျင့်ဖူက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်</p> <p>“နတ်ဘုရင် ဖြစ်နေတာ ဘာများ မှားနေလို့လဲ။ ဘာလို့ အဆင့်တက်ဖို့အတွက် အသက်နဲ့ ရင်းပြီး စွန့်စားရတာလဲ”</p> <p>ဟု သူ၏ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ ကြိုးစားဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့လျှင် နောက်ထပ် နှစ်သန်းပေါင်း များစွာ နေထိုင်သွားနိုင်ဦးမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အစေခံက ဘေးမှနေ၍</p> <p> “မဟာဘုရင်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ မင်းကြီး နတ်ရွာစံသွားတာနဲ့ မဟာဘုရင်ဟာ ထျန်းရှ နတ်ဘုရား နိုင်ငံတော်ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ အသစ် ဖြစ်လာမှာပါ”</p> <p> ဟု မြှောက်ပင့် ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လုကျင့်ဖူက</p> <p>“ဒါက သေချာသေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ရဲ့  ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကလည်း အားနည်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ မဟုတ်ကြဘူး။”</p> <p> </p> <p>အစေခံက</p> <p>“အဲ့ဒီတုန်းက ချန်ဘုရင်တောင် သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အချိန်မှာ အရှင့်ရဲ့ အကွက်လေး တစ်ခုတည်းနှင့် အပြတ်ရှင်းခံလိုက်ရတာပဲ။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ အရှင့်အတွက် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်လောက်ကြပါဘူး”</p> <p> ဟု ထပ်မံ မြှောက်ပင့်လိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>အစေခံက ချန်ဘုရင်အကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားလျှင် လုကျင့်ဖူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး</p> <p> </p> <p>“လုချန်း ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်ထဲ ဝင်သွားတာ နှစ်သန်းပေါင်း ၁၅၀၀၀ တောင် ရှိသွားပြီ မဟုတ်လား”</p> <p>ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အစေခံက</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် အရှင်”</p> <p>ဟု ရိုသေစွာ တုံ့ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>လုကျင့်ဖူက</p> <p> “သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်း ထျန်းရန် နတ်ဘုရား နယ်မြေကို ပြန်မျောလာမလားဆိုတာ ကျုပ်သိချင်မိတယ်။ ကျုပ် ထျန်းရှ နတ်ဘုရား နိုင်ငံတော်ရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်လာမည့်နေ့ကို သူ မြင်တွေ့စေချင်လိုက်တာ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က လုချန်းကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် လုကျင့်ဖူသည် ပြင်ပမှ မဟာအင်အားစုများအပြင် နတ်ဘုရား နိုင်ငံတော်တို့ရှိ အင်အားစုများနှင့်ပါ ပူးပေါင်းကာ လုချန်း ကြီးထွားလာပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ချဲ့ကား ပြောဆိုခဲ့၏။ အတွင်းပိုင်းတွင်လည်း သူတို့၏ ဖခင်နှင့် လုချန်းအကြား သွေးခွဲကာ လုချန်း ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်နေကြောင်း လုပ်ကြံ ဇာတ်လမ်းများ ဖန်တီးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် မဟာအင်အားစုများသည် လုချန်းကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုချန်းလည်း ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးစီရင်ရန်မှတပါး အခြားရွေးစရာ မရှိသည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံခဲ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူအများ၏ အမြင်တွင်တော့ ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်၏ တိုက်စားမှုကို မည်သူမှ မခံနိုင်ပေ။ နတ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးပင်လျှင် ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်ထဲ ဝင်သွားပါက ပြန်ထွက်မလာနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရင် အဆင့်သာ ရှိသေးသော လုချန်းအတွက်ဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လုချန်း ကစဉ့်ကလျား ပင်လယ်ထဲ ဝင်သွားပြီးနောက်တွင် သူ့ကို သေဆုံးသွားပြီဟု အားလုံးက မှတ်ယူခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းကဲ့သို့သော ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်ကို တွေးတောရင်း လုကျင့်ဖူ အလွန် ကျေနပ် အားရနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုကျင့်ဖူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး</p> <p> “အဲ့ဒီ ရာထူးကို သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့လက်ရှိ အင်အားနဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး။  နတ်ဘုရင် တစ်ပါးရဲ့ ထောက်ခံမှု လိုအပ်နေသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကို ချက်ချင်း လူလွှတ်လိုက်။ လာမည့် လထဲ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော် သခင်ဆီ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် သွားရောက် တွေ့ဆုံမယ်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save