Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြာပန်းနီ အင်မော်တယ် အရှင်သခင်၊ စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လှိုင်းဂယက်များ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ၎င်း၏အလယ်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျီဟွမ်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လျို... လျိုယန်! ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ မင်းက တော်တော် နောက်ကျမှ ပြန်ဝင်စားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ပုံရိပ်ကား အခြားသူမဟုတ်ပဲ တစ်ချိန်က ကမ္ဘာမြေကို ကျူးကျော်ရန် စစ်တပ်တစ်ခုကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး အဆုံးတွင် ရွှယ်အန်း၏ မီးဖြင့် သန့်စင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော လီဟန်အရှင်သခင်၏ သားတော် ယဲ့လျိုယန်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဟွမ်သည် လီဟန်အရှင်သခင်က ယဲ့လျိုယန်ကို ပြန်လည်ဝင်စားစေရန် သူ၏ ကြွင်းကျန်နေသော နတ်ဘုရားအာရုံကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေကြောင်း သိထားသော်လည်း အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ထောင်ခန့် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ စောစီးစွာ ပေါ်လာခြင်းကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် သူမရှေ့ရှိ ယဲ့လျိုယန်ထံမှ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လျိုယန်က ကျီဟွမ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ရွှယ်အန်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ အေးစက်လှသဖြင့် ကျီဟွမ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ သူမ ထိတ်လန့်နေရသည့် အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူမရှေ့ရှိ ယဲ့လျိုယန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အသွင်အပြင်က အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း အခြားလူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ် ရောနှောနေသည့်အလား ခံစားချက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုအသံမှာ ယဲ့လျိုယန်၏ အသံမဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက မတုန်မလှုပ်ဘဲ ယဲ့လျိုယန်ကို စောင့်ကြည့်နေရာမှ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... မင်းကို ယဲ့လျိုယန် လို့ ခေါ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျီဝေ့ နတ်ဘုရားသားတော်လို့ ခေါ်ရမလား"</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ယဲ့လျိုယန် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည်ဝင်စားနိုင်ခြင်းမှာ သူသည် ကျဆုံးသွားသော ကျီဝေ့ နတ်ဘုရားသားတော်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယဲ့လျိုယန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိမြင်နိုင်တယ်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားပြီးနောက်မှာ မင်း ပြန်ရထားတဲ့ စွမ်းအားလေးလောက်နဲ့ စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံမှာ တကယ်ပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်းနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်... မင်းကိုယ်မင်း အရင်တုန်းက ကြာပန်းနီ အင်မော်တယ် အရှင်သခင်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား"</p> <p> </p> <p>"ကြာပန်းနီ အင်မော်တယ် အရှင်သခင်!"</p> <p> </p> <p>ဤဘွဲ့နာမက အဆုံးတွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံမှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ဤဘွဲ့နာမကြောင့် ထိတ်လန့်တကြား ဒူးထောက်သွားကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဘွဲ့နာမသည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးရှိ အစွမ်းအထက်ဆုံးသော တည်ရှိမှုကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့်ပင်။ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းခြင်း၏ သင်္ကေတ ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဘွဲ့နာမကို မကြားရတာ တော်တော်ကြာပြီပဲ၊ မင်းက အရာအားလုံးကို သိနေတဲ့ပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့!"</p> <p> </p> <p>ယဲ့လျိုယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းတရားများ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> "ရွှယ်အန်း... မင်းက တကယ်ကို အသက်ပြင်းတာပဲ၊ မင်း သေသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းက စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ပြန့်နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းက မင်းသေပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အသက်ရှင်နေသေးတဲ့အပြင် စွမ်းအားတွေတောင် ပြန်ရနေပြီလို့ သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို မဆန့်ကျင်သင့်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့လျိုယန်က နက်ရှိုင်းသော နာကြည်းမှုများဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုချိန်မှာ မင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း အင်မော်တယ် အရှင်သခင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါတောင် မင်းက ငါတို့ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုကို ဆန့်ကျင်ပြီး ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို သတ်ရဲသေးတယ် မင်းက သေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သေလမ်းကို ရှာနေတာလား ဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ခဏထားလိုက်ဦး... ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောဖို့ မင်းမှာ အရည်အချင်း ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့လျိုယန် စကားမဆုံးမီမှာပင် ရွှယ်အန်းက သူ၏အနောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ သူ့ကို လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။ ယဲ့လျိုယန်မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား မိုင်ဆယ်ချီခန့် လွင့်ပျံသွားပြီး သွေးများအန်ကာ ရွှယ်အန်းကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုကို ဖိနှိပ်ထားသော ရွှယ်အန်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားသက်သက်ဖြင့် သူ့ကို လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက လေဟာနယ်ထဲတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းစပ်ပြီး ပြန်လည်ဝင်စားနိုင်တယ်ဆိုကတည်းက... မင်းတို့ရဲ့ အဖေတွေက အစောကြီးကတည်းက ပူးပေါင်းနေခဲ့ကြပြီဆိုတာကို ပြနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြောရရင်... ဒါက အစကတည်းက ခင်ဗျားတို့ ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား၊ လီဟန် အရှင်သခင်၊ ကျီဝေ့ ကြယ်သခင်!"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အေးစက်သော ရယ်မောသံနှင့် သက်ပြင်းချသံတို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ မူလက မီးခိုးရောင် သန်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားပြီး ဧရာမ ကြယ်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုကြယ်ရောင်စုံ ကောင်းကင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လမင်းကြီးအလား တောက်ပနေသော ခရမ်းရောင် ကြယ်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်အလင်းရောင်အောက်တွင် ခရမ်းရောင် ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးအလား တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသော ဩဇာတိက္ကမများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်လည်း တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါင်းစပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသော အခြားအမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာပြန်သည်။ သူ၏ ပတ်လည်ရှိ နတ်အလင်းတန်းများကြောင့် လေဟာနယ်မှာပင် ပြိုကျသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ထိုရောက်ရှိလာသူ နှစ်ဦးမှာ အခြားသူများ မဟုတ်ပဲ ကျီဝေ့ ကြယ်သခင်နှင့် လီဟန် အရှင်သခင် တို့ပင် ဖြစ်ကြလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ အင်မော်တယ် ဘုရင်တစ်ပါး၏ စွမ်းအားနှင့် နီးပါးလောက် ချဉ်းကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်သော စွမ်းအားအောက်တွင် လူတိုင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းသွားကြသော်လည်း ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မတုန်မလှုပ်ဘဲ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဝေ့ ကြယ်သခင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... အင်မော်တယ် အရှင်သခင်ရွှယ်၊ ဟုတ်တယ်... ဒါက တကယ်ကို ငါတို့ အပြည့်အဝ ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မင်း တစ်ခါလေးများ တွေးခဲ့ဖူးလား"</p> <p> </p> <p>လီဟန် အရှင်သခင်ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြာပန်းနီ အင်မော်တယ် အရှင်သခင်... ဒါတွေ အားလုံးက မင်းဘာသာမင်း ထောင်ချောက်ထဲ တိုးဝင်လာခဲ့တာပဲ၊ ဒီ ကွမ်ခို အားလန်ဆိုတာက ဟွာမျိုးနွယ်စုက အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီကိုလာပြီး သေကြဖို့ ငါ တမင်သက်သက် ချန်ထားခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့... စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ကြီးစိုးခဲ့တဲ့ ကြာပန်းနီ အင်မော်တယ် အရှင်သခင်ကလည်း ဟွာမျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့မိဘူး”</p> <p> </p> <p> </p>


Save