Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရူးသွပ်မတတ် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲနှင့် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်တောက်မည့် ဓားတစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ပေါ်ခဲ့သလို ပိုလျှံနေသော လှိုင်းဂယက် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိခဲ့ချေ။ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်ပင် နှစ်ဖက်စလုံး၏ စွမ်းအားများ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရာ လေဟာနယ်မှာ တစ်စစီ ကွဲအက်သွားပြီးနောက် နက်ရှိုင်းသော လေဟာနယ်ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထို့နောက် ပြင်းထန်ကြမ်းကြုတ်လှသော လေဟာနယ်ရေစီးကြောင်းကြီးက ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တိုက်စားသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆွေ့မန်နှင့် အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ကသောင်းကနင်း ရေစီးကြောင်းကြီး လွှမ်းမိုးသွားသော နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြကာ နှလုံးသားများမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်လုမတတ် ဖြစ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဘယ်လိုနေလဲ... တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားပြီလား...</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဤရေစီးကြောင်းထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ယိမ်းယိုင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေထောင်ချီအဝေးသို့ လွင့်ပျံသွားကာ နောက်ဆုံးမှ ဟန်ချက်ကို ပြန်ထိန်းနိုင်သွားသည်။ ရှောင်ထျန်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွင့်စင်သွားသူကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရွှယ်အန်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး အစွန်းအထင်းကင်းမဲ့သော ဝတ်ရုံဖြူမှာလည်း အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေလေသည်။ ရွှယ်အန်း ဒဏ်ရာရသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသဖြင့် လူတိုင်း၏ရင်မှာ လေးလံသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ လီဟန် အရှင်သခင်ထံမှ ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်ကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်ရလေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရွှယ်အန်း သေချာပေါက် သေဆုံးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ယဲ့လျိုယန်မှာ အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊</p> <p>စစ်မှန် အင်မော်တယ် အဆင့်သာရှိသေးသော ရွှယ်အန်းသည် အင်မော်တယ် ဘုရင်တစ်ဝက်တစ်ပါးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိခဲ့သော်လည်း လီဟန် အရှင်သခင်သည်လည်း ကြီးမားသော အသာစီးရမှု မရှိခဲ့ချေ။ ဤအရာမှာ လုံးဝကို နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေလေသည်။ လီဟန် အရှင်သခင်က အဝေးရှိ ရွှယ်အန်းကို အေးစက်ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ရွှယ်အန်း... မင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ငါ့ကိုတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါထင်တာတော့... မင်းလည်း အခု တော်တော်လေး ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေလောက်ပြီ နောက်ထပ် တိုက်ကွက်တစ်ခုကိုရော မင်း ခံနိုင်ရည် ရှိပါဦးမလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လီဟန် အရှင်သခင်... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားအကုန်ပဲလား"</p> <p> </p> <p>လီဟန် အရှင်သခင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ မဆိုလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက..."</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး အသက်ရှင်လာခဲ့တာတောင် ဒီလောက်လေးပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်သာ ခင်ဗျားနေရာမှာဆိုရင် တို့ဟူးတုံးနဲ့ ခေါင်းဆောင့်ပြီး သေလိုက်တာ ကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>"မောက်မာလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>လီဟန် အရှင်သခင်မှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ သူ၏ လက်ဝါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဤအမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော တိုက်ကွက်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို အစွမ်းထက်နေသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မပြဘဲ မျက်လုံးထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပွက်ပွက်ဆူလာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတဲ့ တိုက်ကွက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ ဆွေ့မန်နှင့် အခြားသူများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညည်းတွားလိုက်ကြပြီး ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာရလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။ ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်စင်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေပါစေ၊ အင်မော်တယ် ဘုရင်တစ်ဝက်တစ်ပါးကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ ကြီးမားလှသော အဆင့်ကွာဟချက် ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ မီးတောက်ဘိုးဘေးနယ်မြေတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကင်မီးတောက်ဖြင့် သန့်စင်မထားခဲ့ပါက သူသည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လီဟန် အရှင်သခင်က ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်းရဲ့ အဆင့်နဲ့ ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးနှစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာတင်မကဘဲ ငါ့ကိုတောင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်း မာနကြီးလွန်းနေတုန်းပဲ၊ အင်မော်တယ် ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားက ဘာလဲဆိုတာကို မင်း မသိသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>လီဟန် အရှင်သခင်၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာပြီး ရှေးခေတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား တိုက်ရိုက် မကြည့်ဝံ့လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်မှာမူ မုန်တိုင်းထဲမှ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးလေးတစ်စင်းအလား ယိမ်းယိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရှောင်ထျန်းက ရွှယ်အန်း၏ ဘေးသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။ သူက ခေါင်းမော့ကာ လီဟန် အရှင်သခင်ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လျက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လီဟန် အရှင်သခင်... ခွေးအိုကြီး၊ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ခွေးအသက်ကို ငါ နှုတ်ယူပစ်မယ်၊ အိုး... မှားသွားလို့၊ မင်းကို ခွေးလို့ ခေါ်တာက ငါတို့ မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားရာကျတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ခွေးတစ်ကောင်လောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဟန် အရှင်သခင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ရှောင်ထျန်း... မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သေသေချာချာ စဉ်းစားတာ ပိုကောင်းမယ်နော်"</p> <p> </p> <p>"မင်းက ငါ့ကို ဆုံးမနိုင်တဲ့ အနေအထားမျိုးမှာ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးမှ ရွှယ်အန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးရွှယ်... အနားယူလိုက်ပါ၊ ဒီခွေးအိုကြီးကို ကျွန်တော့်ဆီသာ ထားခဲ့လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ရွှယ်..."</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ မင်းက ကိုယ့်အသက်ကို စတေးပြီး ကျေအေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သခင်... သခင့်ရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ရှောင်ထျန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလို အိုမင်းယိုယွင်းနေတဲ့ အပျက်အစီးကြီးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ မင်းရဲ့ အကူအညီ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လီဟန် အရှင်သခင်က အကြိမ်ကြိမ် လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... ငါ မင်းကို တကယ် လေးစားသွားပြီ၊ သေမယ့် တံခါးဝကို ရောက်နေတာတောင် မင်းက လေလုံးထွားရဲသေးတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရာ ရိုင်းစိုင်းပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့သော လေထုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ဘယ်တော့မှ လေလုံးမထွားဘူး၊ လီဟန် အရှင်သခင်၊ ကျီဝေ့ ကြယ်သခင်... အခု ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အသက်က ငါ့လက်ထဲမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီစကားတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ပြောတာမလို့ ဘယ်သူမှ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>"သေချင်နေတာပဲ!"</p> <p> </p> <p>လီဟန် အရှင်သခင်မှာ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို မှောက်လှန်ပစ်မည့်အလား ဤတိုက်ကွက်သည် လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်သော အဟုန်ဖြင့် ရွှယ်အန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျလာလေသည်။ ဤကမ္ဘာတုန်မည့် တိုက်ကွက်ရှေ့တွင် ရွှယ်အန်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အဆုံးအစမဲ့ ဓားအလင်းတန်းများက သူ၏ လက်ထဲသို့ စုစည်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဧရာမ ဓားကြီးတစ်လက် ပုံပေါ်လာပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ထား၊ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်တောက်မယ့် ဓားချက်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက သူ၏ ဓားကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save