Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အင်မော်တယ်သခင် အဆင့်တစ်ဝက်သို့ တက်လှမ်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုဓားချက်မှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ကျူး၍မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ဓားအလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် လေဟာနယ်ကြီးပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။ ထိုဓားချက်၏အောက်တွင် လီဟန်အရှင်သခင် ထုတ်ဖော်လိုက်သော တိုက်ကွက်မှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၏ လက်ထဲမှ ပျော့တွဲနေသော တည်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလွှာလိုက် ကာကွယ်ထားသော အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ လီဟန်အရှင်သခင်၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီဟန်အရှင်သခင်သည် အစပိုင်းတွင် ထိုဓားချက်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ သာမန်လက်နက်များသည် သူ၏ ဆံချည်မျှင်တစ်မျှင်ကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သူ မှားယွင်းသွားကြောင်းကို လျင်မြန်စွာပင် သဘောပေါက်လိုက်ရလေသည်။ ဓားအလင်းတန်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီဟန်အရှင်သခင်သည် ရေခဲတိုက်အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဘေးဘက်သို့ သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ဓားအလင်းတန်းသည် သူ၏ ပခုံးကို ရှပ်တိုက်ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ လီဟန်အရှင်သခင်သည် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ရပြီး သူ၏ ပခုံးထံမှ နီရဲသော သွေးစိမ်းများ စီးကျလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် လီဟန်အရှင်သခင် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ လီဟန်အရှင်သခင်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှုန်ကုပ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့လျိုယန်သည် ထိုအချိန်တွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ နှုတ်မှ ထွက်ကျလာလေသည်။ သို့သော် လီဟန်အရှင်သခင်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ရွှယ်အန်းကိုသာ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>" ကြာပန်းနီ အင်မော်တယ် အရှင်သခင်ရဲ့ ဓားပညာက ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး နတ်ဘုရားတွေ၊ အင်မော်တယ်တွေကိုပါ သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးနေတာ ကြာပြီ ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ တကယ်ကို နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက်လေးနဲ့တင် ငါတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်သခင်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လောဘတကြီး လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် မင်းက လူစည်ကားတဲ့ ဈေးထဲမှာ ရတနာသိုက်ကြီး သယ်လာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲဆိုတာ သိလား၊ ငါသာ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အလိုမရှိဘူးဆိုရင် မင်း အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေလား"</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ကလည်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်သခင် ပြောတာ အရမ်းမှန်တယ် ရွှယ်အန်း... ငါတို့ အပေးအယူလေး တစ်ခုလောက် မလုပ်ကြဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အို... အပေးအယူလား၊ ဘာ အပေးအယူမျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ကြားမှာ ကြီးကြီးမားမား ရန်ငြိုးရန်စတွေမှ မရှိတာ၊ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးကြွေးဆိုတာကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သောင်းက အကြွေးဟောင်းကြီးပဲလေ၊ မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းသာ အသာတကြည် အရှုံးပေးပြီး မင်းကျင့်ကြံထားတဲ့ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်တွေ၊ လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာတွေနဲ့ ရတနာတွေအကုန်လုံးကို ပေးအပ်မယ်ဆိုရင်... မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ ငါတို့ စဉ်းစားပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ပြောပုံအရဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတင်နေရမယ့် သဘောလား"</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်း စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက တော်တော်လေးကို သက်ညှာပေးထားတာပဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်ရော ကျင့်စဉ်ပါ ပျက်စီးသွားမယ့် အဆုံးသတ်မျိုးထက်စာရင်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းတာ သေချာတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ရွှယ်အန်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကာ ယန်ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို အားလန်... ဒီနတ်ဘုရားတွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုချည်းပဲလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန်းက ပြုံးယောင်သန်းစွာ ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p> "အင်း... သူတို့က အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်ကိုး"</p> <p> </p> <p>"ဘာ ဒါကြောင့်လဲ"</p> <p> </p> <p>ဘေးဘက်မှ ရှောင်ထျန်းက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်မလို့ နှစ်ထောင်ချီ ကြာလာတာတောင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက ပိုပိုပြီး ယိုယွင်းကျဆင်းလာတာကိုး၊ ဒီလို မာနကြီးပြီး ဘဝင်မြင့်နေတဲ့ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု သိုင်းပညာရှင်ဆိုတဲ့ ကောင်တွေ ပြဿနာရှာနေကြလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လီဟန်အရှင်သခင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်းက တကယ်ပဲ အဆုံးထိ ခေါင်းမာနေဦးမယ့် ပုံပဲ၊ ကောင်းပြီလေ... ဒီနေ့ မင်း ဆန္ဒကို ငါတို့ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကြယ်တစ်သောင်း အကျဉ်းထောင်"</p> <p> </p> <p>ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် အဆုံးမဲ့သော ကြယ်တာရာပင်လယ်ပြင်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ကြယ်အလင်းတန်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်ကာ အကျဉ်းထောင်သဖွယ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ရွှယ်အန်းနှင့် အခြားသူများကို အထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ပိတ်လှောင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင် ပေါ်လာသည်နှင့် ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြလေသည်။ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များမှာ ရူးသွပ်လောက်ဖွယ် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သာမန်လူသားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှောင်ထျန်းသည်လည်း အောက်ဘက်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း အတင်းအဓမ္မ ထိန်းထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်ထဲတွင် ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မတ်တပ်ရပ်ကျန်နေရစ်သော်လည်း သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် ပခုံးအထက်ရှိ နေရာလွတ်များသည် ကြီးမားလှသည့် ဖိအားကြောင့် ကွေးညွှတ်နေလေသည်။ သို့တိုင်အောင် ရွှယ်အန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဆီကနေ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က အောင်ပွဲခံနေသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ရွှယ်အန်း... အခုချိန်မှာ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ငါ့ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရှိတယ်၊ ဒီနေရာမှာ ငါက အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုပဲ၊ မင်း လက်မြှောက် အရှုံးပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ရှေ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ထိုခြေတစ်လှမ်းနှင့်ပင် ရွှယ်အန်းသည် ချုပ်နှောင်ထားမှု အားလုံးထံမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ခင်ဗျားက အမြင့်မြတ်ဆုံးလို့ ခေါ်တာလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော လှောင်ပြောင်မှုများ ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုတွေဆီကနေ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရုန်းထွက်နိုင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ မရရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"လီဟန်... ဒီကောင်ဆီမှာ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ငါတို့ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်သခင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အခြေအမြစ်၊ ကင်းမဲ့မှု၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ စိတ်ရိုင်းများ!"</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသည် မြွေဆိုးများအလား လီဟန်အရှင်သခင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှယ်အန်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သူ့ကို သတ်လိုက်စမ်း!"</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုမြွေဆိုးများသည် ရွှယ်အန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ကလည်း လေထဲတွင် အင်းကွက်တစ်ခုကို ရေးဆွဲကာ ထိုမြွေဆိုးများ၏ စွမ်းအားကို ဆယ်ဆမက အဆမတန် တိုးပွားစေလိုက်သည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်မှာ မြွေဆိုးများအကြား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းမှာ တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ထိုမြွေဆိုးကြီးများသည် ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ ရုန်းကန်လာကြပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကြလေတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ ကြားထဲမှ ဩဇာကြီးမားလှသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမတရားများသည် ဘုရင်တစ်ပါးကို ကြိုဆိုရန် မှူးမတ်များ ခေါင်းငုံ့သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းနှင့် လျိုယန် နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p> "ဒါက... အင်မော်တယ်သခင် အဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ!"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် ထိုကြားထဲမှ တဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ရေခဲတမျှ အေးစက်နေလေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် စွမ်းအားလှိုင်းများသည် ပို၍ မြင့်တက်လာကာ သတ္တမမြောက် ခြေလှမ်းအပြီးတွင်တော့ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး နိယာမတရားများမှာလည်း ခိုင်မာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင်တော့ ဤအခိုက်အတန့်၌ ရွှယ်အန်းသည် စစ်မှန် အင်မော်နယ်အဆင့်ကို ချိုးဖောက်ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီး ခြေတစ်လှမ်းအကွာ အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်တစ်ဝက်သို့ ခြေချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save