Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေရောင်ကိုယ်ထည် ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အကယ်၍ အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်သည် စကြဝဠာ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်လာရန် လက်မှတ်တစ်စောင်ဆိုလျှင် အင်မော်တယ်သခင် အဆင့်မှာမူ သအိမ်အတွင်းမှ ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်လောကသို့ ထွက်၍ ကြည့်ခွင့်ရခြင်းနှင့် တူပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ရွှယ်အန်သည် ယခုအချိန်တွင် အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်တစ်ဝက် သာ ရှိသေးသဖြင့် သီအိုရီအရ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဟင်းလင်းပြင်ခရီးနှင်နိုင်စွမ်း ရှိမနေသင့်ပေ။ သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ကြာပန်းနီ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူပီပီ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ပေါင်းများစွာကို ကျွမ်းကျင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသို့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် လီဟန်အရှင်က ယန်ကျန့်ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေသည့် မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရွှယ်အန်က ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်ကာ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆွေ့မန်၊ ယုရန်နှင့် ရှောင်ထျန်းတို့အားလုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရှောင်ထျန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အော်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာရွှယ်"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့မှာမူ ရွှယ်အန်ကို ထိတ်လန့်တကြား ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ အတန်ကြာမှ လီဟန်အရှင်က သရဲသပက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်း တကယ်ပဲ မသေသေးဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဟုတ်တာပေါ့... ငါ မသေသေးဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို သေစေချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်က ရွှယ်အန်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်မျိုးစုံ တောက်ပနေကာ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ခန့်မှန်းရခက်နေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ အမိန့်တော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းကုန်တိုက်ကွက်ကို ခံယူပြီးနောက်တွင်ပင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူပြောသလိုပဲ... အရင်ဘဝက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေ တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား ဟုပင် လီဟန်အရှင် သံသယဝင်နေမိသည်။ ထိုစဉ် ကျိဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး... သူ ဒဏ်ရာရထားတာပဲ၊ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာပဲ"</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လီဟန်အရှင်မှာ ကြောင်သွားပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကလည်း ရွှယ်အန်းကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှယ်အန်းသည် လေထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေကာ မျက်ဝန်းအတွင်းရှိ အလင်းရောင်များမှာလည်း သိသိသာသာ မှေးမှိန်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းကိုယ်တိုင်ကပင် ပြုံး၍ ၀န်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ငါ ဒဏ်ရာရထားတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားက ရှောင်ထျန်းတို့အုပ်စုကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့မှာမူ အောင်နိုင်သူများပမာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်း အဲဒီအမိန့်တော်ကနေ လွတ်လာတာက မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အသက်ကို ဖက်နဲ့မထုတ်ဘဲ ဒီကို ပြန်လာတယ်ဆိုတော့... ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်က ယုတ်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ရွှယ်အန်းက သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားများပေါ်သည်အထိ အေးစက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ငါ့အခြေအနေကို မင်း ကောင်းကောင်းကြီး သိနေတဲ့ ပုံပဲနော်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့၊ အရှင်ရွှယ်... မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် မင်းက အရင်ကလို ကြာပန်းနီ နတ်ဘုရား မဟုတ်တော့ဘူး၊ အခု မင်း ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရနေတာကို ငါတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့က အဲလို ထင်နေမှတော့ ဒီနေ့ ဒီဒဏ်ရာရနေတဲ့ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်နဲ့ပဲ မင်းတို့အားလုံးကို ငါ အမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>"သူနဲ့ စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... အရင်ဆုံး သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမြင်တွင် ရွှယ်အန်းမှာ အားအနည်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်နေသဖြင့် ရန်စူးဖယ်ရှားရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပထမဆုံး တိုက်ကွက်မှာပင် အလွန်ပြင်းထန်သော လူသတ်တိုက်ကွက်ကို သုံးလိုက်လေသည်။ ကြယ်တာရာ အလင်းတန်းများ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ရွှယ်အန်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ လက်သီးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ကြယ်အလင်းတန်းများ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ရွှယ်အန်းမှာ မလွဲမသွေ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရပြီး သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာကာ သွေးများ စီးကျလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ကွက် တစ်ချက်တည်းနှင့် ရွှယ်အန်းမှာ ထပ်မံ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်းက အင်အားကုန်နေတာတောင် မာန်တက်နေတုန်းပဲလား၊ မင်း တကယ်ပဲ ဟန်ကိုယ်ဖို့ လုပ်နေတာပဲ၊ လီဟန်... လာ၊ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး သူ့ကို အပြတ်ရှင်းကြစို့"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်ကလည်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ သူ့ကို ကောင်းကင်ဘုံအတွက် ယဇ်ပူဇော်တဲ့ ပစ္စည်းအဖြစ် ငါ သုံးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ရွှယ်အန်းကို သေလောက်သည့် အရှိန်အဝါများဖြင့် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ထိုခဏတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဝဲပျံနေပြီး မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းထွက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> "အရှင်ရွှယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းက ပထမဆုံး သတိဝင်လာကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသော်လည်း ယဲ့လျိုယန်က လမ်းပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... မလောပါနဲ့ဦး၊ မင်းရဲ့ ရန်သူက ငါပါကွ၊ မင်းတို့ရဲ့ အရှင်ရွှယ်ကတော့ မကြာခင် သေတော့မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းမှာ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေပြီး ယဲ့လျိုယန်နှင့် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့ကလည်း တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း ရဲ့လျိုယန်မှာ စွမ်းအားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသဖြင့် သူတို့ သုံးဦးပေါင်းမှသာ မနည်း ယှဉ်ပြိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းများ ကွဲထွက်သွားသည်။ လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့မှာ မောဟိုက်စွာ ရပ်နေကြသော်လည်း ရွှယ်အန်းမှာမူ ပေတစ်ထောင်ခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီး အခြေအနေ ပို၍ ဆိုးရွားသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် လက်မောင်းများပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ကြေမွသွားသော ကြွေရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အစီအရီ ပေါ်နေပြီး အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်ပုံပင်ထင်ရသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း သွေးရောင်လွှမ်းနေတော့သည်။ ဤဒဏ်ရာမှာ ရွှယ်အန်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီးနောက်ပိုင်း အပြင်းထန်ဆုံး ဒဏ်ရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းနှင့် ဆွေ့မန်တို့မှာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရွှယ်အန်းကို စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ ။န်ကျန့်ကလည်း ရွှယ်အန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သနားစရာကောင်းလှသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်တာက... ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘေးဒုက္ခက မပြီးဆုံးသေးဘူး ထင်ပါရဲ့..</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်း အညံ့ခံဖို့ အချိန် ရှိသေးတယ်နော်၊ မဟုတ်ရင်တော့... မင်းရဲ့ အခုလို ဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး နောက်ထပ် တစ်ချက်ပဲ တိုက်လိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အပိုင်းပိုင်းအစစစီ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p>


Save