Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကံကြမ္မာသံကြိုးများနှင့် အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းကြားမှ ရွေးချယ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး စူးရှစွာ တောက်ပနေတော့သည်။ အင်မော်တယ်အဆင့်တစ်ဝက် အဆင့်ရှိသည့် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ မည်သည့်နေရာသို့သွားသွား အစွမ်းထက်သော အရှင်သခင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း ကြာပန်းနီ ကံကြမ္မာမီးလျှံနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများ တစ်ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ကိုယ်၌ဆောင်ထားသော အစွမ်းထက် ကာကွယ်ရေးမှော်ရတနာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျက်စီးသွားခြင်းကို ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာများက သူတို့ကို ကြာရှည်စွာ အကာအကွယ် မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ဘာမှမကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခမည်းတော်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့လျိုယန်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ အဝေးကြီး ဆုတ်သွားလေသည်။ သူသည် ရွှယ်အန်းက သူ့ကို လိုက်သတ်မည်ကို အလွန် ကြောက်လန့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှယ်အန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ကောင်းကင်ယံရှိ မီးပင်လယ်ကြီးကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ မီးလျှံများ၏ ဟိန်းဟောက်သံမှလွဲ၍ အပ်ကျသံပင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>အတန်ကြာမှ ရှောင်ထျန်းက ငေးမောရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေ... သေကုန်ကြပြီလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>သူ့ စကားအဆုံးတွင် မီးလျှံများမှာ ထပ်မံ ဟိန်းထွက်လာပြီး မီးလျှံများအတွင်းမှ ပုံရိပ်နှစ်ခု ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါ လီဟန်အရှင်နဲ့ ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ပဲ၊ သူတို့ ပြန်ရှင်လာကြတာလား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ရွှယ်အန်းကမူ ကြိုတင်သိနေသည့်အလား ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကြီး အံ့ဩမနေပါနဲ့၊ နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး အသက်ရှင်လာတဲ့ ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးတွေမှာ အသက်ကယ်နည်းလမ်း တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောနေစဉ်မှာပင် လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့၏ ပုံရိပ်များမှာ လုံးဝ ထင်ရှားလာပြီး သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလင်းကာရံတစ်ခု ပေါ်လာကာ ကံကြမ္မာမီးလျှံများ၏ ရန်မှ ခဏတာ ကာကွယ်ပေးထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ ယာယီသာ ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာမီးလျှံများ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် အလင်းကာရံမှာ လျင်မြန်စွာ အားနည်းလာနေပြီး သူတို့၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် မနည်း ထိန်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အခုမှ ပြန်လည် စုစည်းထားရခြင်းဖြစ်ရာ ဤမျှ များပြားသော စွမ်းအားသုံးစွဲမှုကို ကြာရှည် မတောင့်ခံနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရွှယ်အန်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြရသည်။ ရွှယ်အန်းက သူတို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကဲ... မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင် ဘာမှမပြောခင် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်းက အရင်တုန်းက ကြာပန်းနီ နတ်ဘုရားဆိုတော့ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဒီကံကြမ္မာမီးလျှံကလည်း အလကားရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ အခု မင်း ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတဲ့ အခြေအနေမှာ ဒီမီးလျှံတွေကို ဒီလောက်ကြာကြာ ထိန်းထားဖို့ဆိုတာ မင်းအတွက် တော်တော် ဝန်ပိနေမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှယ်အန်းက သာမန်ကာလျှံကာပင် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဒဏ်ရာက ဘယ်လောက် ပြင်းထန်နေလဲဆိုတာကိုတော့ မင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ တည်ငြိမ်မှုကြောင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်မှာ ဆက်ပြောရန် စကား ပျောက်သွားတော့သည်။ ထိုအခါ ရွှယ်အန်းက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "တော်ပြီ၊ စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ ငါက နတ်ဘုရားဖြစ်ခဲ့မှန်း သိရက်နဲ့ မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ရဲတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ရွှယ်အန်း... ငါဝန်ခံပါတယ်၊ ငါ့လုပ်ရပ်က နည်းနည်းတော့ မဆင်မခြင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသိလား..."</p> <p> </p> <p>သူက ရွှယ်အန်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက် မင်းကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးက ဘာမှမကျန်တော့သလောက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ အစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားစုတွေ အားလုံးက ပေါင်းပြီး မင်းရဲ့ သဲလွန်စတွေ အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြတယ်၊ မင်းအကြောင်းကို လုံးဝ မပြောဖို့လည်း တားမြစ်ထားကြတယ်၊ ဒါကြောင့် အခုခေတ် လူငယ်ကျင့်ကြံသူတွေက မင်းရဲ့ နာမည်ကိုတောင် မကြားဖူးကြတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ရွှယ်အန်း၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။ သူ မရှိတော့လျှင် သူ့လက်အောက်က လူတွေက သောင်းကျန်းကြမည်ကို သူ ကြိုတွေးထားသော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ စကြဝဠာ အသီးသီးကို သွေးချောင်းစီးအောင် ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းက လီဟန်အရှင်နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်သွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ လီဟန်အရှင်ကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ လီဟန်အရှင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... မင်းက တကယ် တော်တာပဲ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ရှုံးသွားတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားထဲတွင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။ လီဟန်အရှင်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း... ငါ မင်းကို မေးစရာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ ဒီ ကွမ်ခိုအားလန်ကို မင်း အသက်ရှင်စေချင်တာလား၊ သေစေချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> "မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်း နားမလည်ဘူးလား၊ ကောင်းပြီလေ... ငါ လက်တွေ့ ပြပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>လီဟန်အရှင်က လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ခွဲထုတ်လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ဝုန်း!</p> <p> </p> <p>သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် နက်မှောင်သော ဧရာမ မျှော်စင်ကြီးများထံမှ ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို ချည်နှောင်ထားသည့် သံကြိုးများမှာ တင်းကျပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျန့်၏ ခြေလက်များမှာ အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြန့်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရိုးများ ကျိုးအက်လုမတတ် အသံများ မြည်လာတော့သည်။ အရေပြားများမှာလည်း အင်အားကြောင့် ပြဲထွက်သွားကာ သွေးများ စီးကျလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဓားချက်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း ထိုဓားချက်က သံကြိုးများကို မဖြတ်နိုင်ဘဲ ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်သာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဆိုးရွားသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကံကြမ္မာသံကြိုးတွေ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက စကားတစ်လုံးချင်းစီကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ လီဟန်အရှင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မှန်တယ်၊ ဒါ ကံကြမ္မာသံကြိုးတွေပဲ မင်းရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို စူးရှတာပဲ ရွှယ်အန်း"</p> <p> </p> <p>ကံကြမ္မာသံကြိုးဆိုသည်မှာ အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်နှင့် အထက် ကျင့်ကြံသူများက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဥပဒေသများဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် အလွန် ယုတ်မာသော အကျဉ်းချနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဖန်တီးသူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မဖြုတ်နိုင်ပေ။ အဆိုးဆုံးအချက်မှာ ထိုသံကြိုးများကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားသမျှ အကျိုးသက်ရောက်မှု အားလုံးမှာ ချည်နှောင်ခံထားရသူထံသို့သာ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ အမိန့်တော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် တည်ငြိမ်ခဲ့သော ရွှယ်အန်းမှာ ယခုအခါ ဤကံကြမ္မာသံကြိုးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ တည်ကြည် လေးနက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save